အရင္ဆံုး ေလေဘးအတြက္ သြားလွဴမယ္လို႔ေျပာတဲ့ အန္တီေႏြကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ဘ၀မွာ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးတဲ့ အျဖစ္ဆံုးေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔အဖဲြ႕ဟာ ကြမ္းျခံကုန္းကို သြားဖို႔အတြက္ တနဂၤေႏြေန႔ မနက္ ၆ နာရီမွာ ကားစထြက္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ မနက္ ၆ နာရီခဲြမွ စထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္လွဴမည့္ ပစၥည္းေတြအျပင္ ေစတနာရွင္လူအမ်ားရဲ႕ ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ထပ္မံလက္ခံၿပီး စထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔လမ္းခရီးလွဴရတာ အဆင္ေျပေအာင္ လွဴမည့္ပစၥည္းမ်ားကို အထုပ္ကေလးေတြ ထုပ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။
ကြၽန္မတို႔ဘုရင့္ေနာင္တံတားေက်ာ္ျပီးေနာက္ပိုင္း လွဴဒါန္းမည့္ ေစတနာရွင္ကားမ်ားကို အမ်ားၾကီးေတြ႕ရတဲ့အတြက္ အရင္ဆံုး၀မ္းသာမိပါတယ္။ ျဖတ္သြားတဲ့ ကားတိုင္းကားတိုင္းရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္သံမ်ားဟာ ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ကို ပိုျပီး ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့လွပါတယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ဘ၀မွာ ဒဒါဟာ ပထမဆံုးအၾကိမ္လူကုိယ္တိုင္ ပရဟိတကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ လာလိုက္တာ လႈိင္သာယာအ၀ိုင္းထိပ္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ကားက ေရွ႕ဆက္သြားလို႔မရေအာင္ လွဴဒါန္းမယ့္ ကားတန္းရွည္ၾကီးကို အံ့ၾသ၀မ္းသာစြာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီမွာလည္း လမ္းျဖတ္မရလို႔ အတင္းတိုးထြက္ေနၾကတဲ့ ကားတန္းရွည္ၾကားမွာ ကြၽန္မတို႔လည္း ၾကိဳးစားတိုးထြက္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မနက္ ၈ နာရီ၁၅ မိနစ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကြၽန္မတို႔ေတြလည္း ညပိုင္းမွာ လွဴဒါန္းမဲ့ပစၥည္းေတြ၊ ေဆးေတြ၊ အ၀တ္အစားေတြ၊ အေၾကာ္အေလွာ္ေတြအားလံုးကို အထုပ္ကေလးေတြထုပ္ထားၾကေပမဲ့ ဆန္ေတြကိုေတာ့ သြားေနတုန္းအခ်ိန္ ကားေပၚမွာ ထုပ္ၾကပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ လႈိင္သာယာတံတားကို ျဖတ္အျပီးမွာ မနက္ ၈ နာရီ နဲ႔ မိနစ္ ၅၀ ျဖစ္ပါၿပီ။ တြံ႕ေတးတံတားကို ျဖတ္ေတာ့ ၉ နာရီ ၁၀ မိနစ္ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား တြံ႕ေတးစ၀င္တည္းက ေလေဘးဒဏ္ခံၾကရတဲ့ လူေတြ၊ အိမ္ေတြကို ေတြ႕ေနရပါျပီ။ ေနာက္ သမိုင္း၀င္ ေမာင္းတီးေစတီေတာ္နဲ႔အတူ ဘုရားေစတီေတြလည္း စိန္ဖူးေတာ္ေတြ မရွိေတာ့သေလာက္ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ တြံ႕ေတးၿမိဳ႕မွာလည္း ေနရာေတာ္ေတာ္ ပ်က္စီးေနၿပီး အပင္ၾကီးေတြက အစလဲၿပိဳၿပီး အိမ္ေတြ ပိေနပါတယ္။ ေနာက္ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာေတာ့ ၉ နာရီနဲ႔ ၃၅ မိနစ္မွာ ေကာ့မွဴးၿမိဳ႕တြင္း ေရာက္ရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာက္ေလွ်ာက္ေမာင္းလိုက္တာ ကြမ္းျခံကုန္းၿမိဳ႕အစပ္ကို ၁၀ နာရီ ၄၀ မိနစ္မွာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ေကာ့မွဴးအလြန္ကေန ဆက္တိုက္ဆိုသလို အိမ္ေတြ ျခံေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္စီးဆံုးရႈံးေနပါၿပီ။ ကြၽန္မတို႔လာလိုက္တာ ကြမ္းျခံကုန္းၿမိဳ႕လယ္ေရာက္ေတာ့ ကားအနည္းငယ္ ခြၽတ္ယြင္းသြားလို႔ ၁၁ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ ကြမ္းျခံကုန္းၿမိဳ႕မွာ ခဏအနားယူၿပီး ကားျပင္ဆင္မႈ ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲ အဲဒီမွာ လွဴခြင့္မရွိပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကြမ္းျခံကုန္းၿမိဳ႕ေပၚမွာ သိပ္ၿပီး အပ်က္အစီးမျဖစ္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေရေတြကလည္း သံုးလို႔ရတာက အ၀ိစီတြင္းရွိတဲ့အိမ္ေတြမွာပဲ သံုးလို႔ရေၾကာင္း ကန္မ်ားဆိုရင္ေတာ့ ဆားငန္ေရေတြ ၀င္ေနလို႔ အသံုးျပဳလို႔မရေၾကာင္း၊ အိမ္ေတြက အမိုးေတြလွန္တာတို႔ အပင္လဲတာတုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း ခု ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ၿပီးသြားလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ရြာေလးေတြက ဘာအကူအညီမွ မရေၾကာင္း။ လမ္းပမ္းက မေကာင္းေတာ့ လွဴတဲ့သူက အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ လွဴခဲ့ၾကတာကိုး။
ကြၽန္မတို႔လာတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ဖုန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ထူထပ္ေနၿပီး ေရွ႕သြားတဲ့ကားေတြကို ဘာမွ မျမင္ရဘူး။ ကြၽန္မတို႔လည္း မ်က္ႏွာအုပ္ၿပီး လိုက္ရပါတယ္။ တနဂၤေႏြ ႐ံုးပိတ္ရက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လွဴဒါန္းမယ့္ကားေတြ မ်ားေနတာဟာ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာစရာေကာင္းပါတယ္။ လမ္းမွာလည္း ကုမၸဏီေတြ၊ နာေရးကူညီမႈအသင္းက ကားေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္နယ္မွ အဖဲြ႕မ်ားလည္း ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ရပါတယ္။ ခရီးသြားတဲ့ လြင္မိုးလည္း ခုတစ္ေခါက္ ဒီဘက္ကို ဒဒ႑ာရီခရီးသြားကားနဲ႔ ဆင္းလာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ လူေတြအားလံုးသည္ ေစတနာစိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ လာခဲ့ၾကတာဟာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕စိတ္ရင္းမွန္း သိသာလွပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔က ကြမ္းျခံကုန္းနဲ႔ ၂ မိုင္ခဲြေ၀းတဲ့ ေတာ္ခရမ္းႀကီးေက်းရြာကို သြားခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီဘက္ကို သြားတဲ့သူ မရွိသေလာက္ ရွားပါတယ္။ လမ္းခရီးက အလြန္ၾကမ္းျပီး ဘယ္ကားသမားမွ ငွားရင္ေတာင္ မလိုက္တဲ့ေနရာပါ။ လမ္းက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ ကားဆို ဘီးလွိမ့္႐ံုပဲ သြားေနရပါတယ္။ ငွားလာတဲ့ကားကလည္း ရပ္လိုက္တြန္းလိုက္ သြားလိုက္နဲ႔ လမ္းလည္းေရာက္ေရာ ဆက္မသြားေတာ့ဘူးလုပ္ေတာ့ ကားေပၚပါ အမ်ဳိးသားေတြအားလံုး ၂ မိုင္ခဲြခရီးကို ဆင္းေလွ်ာက္ၿပီး အမ်ဳိးသမီးေတြ တင္သြားေပးပါကားဆရာလို႔ ေျပာၿပီး ဆင္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ သူတို႔လည္း ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေထာ္လဂ်ီတစ္စီးက တင္ေခၚလာလို႔ အဲဒီရြာကို ေရာက္ရပါတယ္။ ရြာထိပ္လည္း ေရာက္ေရာ ကားသမားက ဆက္မသြားေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုလို႔ ရြာလည္ကို အကုန္ဆင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကရတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မေန႕ကအထိ ဘယ္သူမွ ၀င္ခြင့္မရွိ၊ လွဴခြင့္မရွိေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ဒလူေတြရဲ႕ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အလင္းေရာင္ မ်က္ႏွာေလးေတြဟာ ကြၽန္မတို႔အဖို႔ ေတာ္ေတာ္ကို ရင္နဲ႔မခ်ိေအာင္ ခံစားရပါတယ္။
ေတာ္ခရမ္းႀကီးရြာလယ္ကိုေရာက္ေတာ့ လူေတြ အရမ္းအံုခဲလာတယ္။ ဘယ္လိုမွ လွဴဖို႔ အဆင္မေျပဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းအျဖစ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပ်က္ေတြမွာေရာ ဇရပ္ေတြမွာေရာ ဘုရားၾကိဳဘုရားၾကားေတြမွာေရာ ေတြ႕ရတယ္။ သူတို႔က လမ္းမွာ ေတာင္းဆိုတာေတာင္ ေရေလးတစ္ခြက္ေလာက္ တိုက္ခဲ့ပါတဲ့။ တခ်ဳိ႕က ေရနည္းနည္းေလာက္တိုက္ပါတဲ့။ ဘာအစားအစာမွ ေတာင္းဆိုတာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ လူတိုင္းမွာ အ၀တ္ပါတဲ့သူ ရွိသလို အ၀တ္မရွိေသးတဲ့လူေတြလည္း တစ္ျပံဳတစ္ေခါင္းႀကီး ေတြ႕ရတယ္။ အစားမစားရတာ သံုးရက္ရွိၿပီးေတာ့ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ရပါတယ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကုိ နည္းနည္းဆီပဲရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ မ၀ေရစာျဖစ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီရြာမွာ ကုန္းျမင့္ေနရာေတြမွာဆို လူအရပ္ ခါးေလာက္ေရတက္ၿပီး ေျမနိမ့္တဲ့ေနရာေတြမွာ ေယာက္်ားႀကီးေတြရဲ႕ လည္ပင္းေလာက္ ေရတက္တာတဲ့။ တခ်ဳိ႕ေသတဲ့သူေတြကိုလညး ခုထိ ရွာမေတြ႕ေသးဘူးတဲ့။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ႔ ေသေၾကတာဆိုေတာ့ သူ႔မိသားစု ကိုယ့္မိသားစုဆိုတာလည္း ခဲြျခားလို႔မရဘူးျဖစ္ၾကတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြကလည္း မိသားစုတစ္စုမွာ ၇ ေယာက္ရွိတာ ၁ ေယာက္က်န္တို႔ ၃ ေယာက္ရွိ ၃ ေယာက္ေသတို႔ ၁၂ ေယာက္ရွိ ၁၀ ေယာက္ေသတို႔ ရြာအတြင္းမွာလည္း ေသေၾကေနၾကတဲ့ ကြၽဲေတြ ႏြားေတြကေတာ့ ခုထိဒီအတိုင္းပဲရွိေသးတယ္ အ႐ိုးစုေတြကလည္း ဟိုေနရာတစ္ပံု ဒဒီေနရာတစ္ပံုနဲ႔ ေညာင္၀ိုင္းရြာဘက္မွာ ပိုဆိုးတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ရိုးရွိတဲ့အတြက္ အခုေတာင္ ေရေတြက လူတစ္ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ျပန္လာတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ လူေတြရဲ႕အျပံဳးေလးေတြဟာ သနားၾကင္နာစရာေကာင္းတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းေရာင္မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လက္ျပက်န္ရစ္ခဲ့ၾကတာ ကြၽန္မ ရင္နဲ႔မခ်ိေအာင္ ခံစားရပါတယ္။
ကြၽန္မရဲ႕အျပန္ခရီးမွာ ဘာမွမရွိေတာ့တဲ့ လက္ဗလာေလးေတြနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ၾကေပမယ့္ ကြၽန္မ ေနာက္ထက္တစ္ခါ ထပ္မံ ျပန္သြားဖို႔ စိတ္ကိန္းေအာင္းေနပါတယ္။ လူေတြအားလံုးဟာ ေပး ေပး မေပးေပး လူတဲ့သူမွန္းသမွ်ကို လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ျပီး ျပန္လာခဲ့ၾကပါလို႔ မွာေနၾကပါတယ္။ ျပန္လာတဲ့ကားတိုင္းကားတိုင္းမွာ အမ်ဳိးသားတိုင္း အ၀တ္ဗလာနဲ႔ ျပန္လာၾကပါတယ္။ အကုန္လွဴခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္မလည္း ႏွစ္ထပ္၀တ္သြားတဲ့ အေပၚတစ္ထပ္ အက်ႌကို ပစ္ေပးခဲ့တယ္။ ၀တ္ထားတဲ့အက်ႌေတြကို မခြၽတ္ေပးတဲ့ကားေတြထဲက ေယာက္်ားေလးေတြကို သံခ်ပ္ေတြနဲ႔ လွမ္းေအာ္ၾကတယ္။ ``၀တ္ထားတဲ့အက်ႌ မခြၽတ္လွဴတဲ့သူ မိန္းမေၾကာက္တဲ့သူ``ဆိုျပီး ၀ိုင္းေအာ္ၾကတာဟာ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာၾကည္ႏူးဖို႔ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ညေန ၄ နာရီနဲ႔ ၄၅ မိနစ္အခ်ိန္မွာ ကြၽန္မတို႔အဖဲြ႕ဟာ တြံ႕ေတးတံတားေပၚ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာစြာနဲ႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္တံတားေပၚေရာက္ေတာ့ ၅ နာရီခဲြေနပါၿပီေလ။
ကြၽန္မ ေနာက္ထပ္ တစ္ေခါက္ သြားဖို႔ အာသီသျပင္းျပစြာနဲ႔ ကြမ္းျခံကုန္းၿမိဳ႕ရဲ႕အရွင္သခင္ျဖစ္တဲ့ ဆရာ မင္းသု၀ဏ္သာ ရွိေနေသးရင္ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားေနမလဲလို႔ ေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္မ ဆုေတာင္းအမွ်ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူမဆို ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးမ်ဳိးနဲ႔ မၾကံဳၾကပါေစနဲ႔ ၿပီးေတာ့ အားလံုးေကာင္းရာဘုံဘ၀ကို ေရာက္ရွိႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ပုံေတြထည့္ဖို႔ အဆင္မေျပဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္မွပဲ ပံုေတြအဆင္ေျပသလို တင္ေတာ့မယ္ေနာ္။