ႏိုင္ငံတကာ စာေမးပဲြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္စာေမးပြဲမဆို နည္းလမ္းသိရင္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း ပိုမ်ားပါတယ္။ အဲ ႀကိဳးစားမႈေတာ့ လိုတာေပါ့။ ကၽြန္မ နားလည္ထားတဲ့ နည္းလမ္းေကာင္းေတြကို ေျပာျပမယ္ေနာ္။ လိုက္နာ က်င့္ၾကံၿပီး ေအာင္ျမင္မႈကို လွမ္းတက္ႏိုင္ပါေစ။


(၁) ဖတ္ပါ။
ဖတ္ပါ ဆိုလိုက္လို႔ သိပ္လြယ္လြန္းတယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔။ သူမ်ား ေျပာမွလားဆိုတဲ့ အေတြးကိုလည္း မေတြးလိုက္ပါနဲ႔ဦး။ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ထားျခင္းျဖင့္ ေ၀ါဟာရမ်ား ပိုၾကြယ္လာၿပီး စာဖတ္လည္း ျမန္လာပါတယ္။ တကယ့္ စာေမးပဲြမွာ စကၠန္႔တိုင္း အေရးပါပါတယ္။

(၂) ေျဖဆိုပံု အဆင့္ဆင့္ကို သိထားပါ။
စာေမးပဲြတြင္ ေျဖဆိုပံု အဆင့္ဆင့္ကို အကၽြမ္းတ၀င္ သိထားပါက အလြန္အဖိုးတန္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အေကာင္းဆံုး အသံုးခ်ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကို အလဟႆမျဖစ္ေစျခင္းေၾကာင့္ ပိုထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ကို ေကာင္းစြာ မေျဖႏိုင္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ေပးႏုိင္ပါတယ္။

(၃) ေလ့က်င့္ပါ။
ပဲြမ၀င္ခင္ အျပင္က က်င္းပဆိုသလို တကယ့္စာေမးပဲြႀကီး မေျဖမီ မ်ားႏိုင္သမွ် မ်ားမ်ားအစမ္းစာေမးပဲြမ်ား ေလ့က်င့္ေျဖဆိုထားျခင္းျဖင့္ ယုံၾကည္မႈ ပိုမိုတိုးလာၿပီး တကယ့္စာေမးပဲြေန႔မွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ေလ်ာ့နည္းေစပါတယ္။

(၄) ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနေကာင္း ဖန္တီးပါ။
တကယ့္စာေမးပဲြေန႔အတြက္ ျပင္ဆင္မႈမ်ားကို ျပဳလုပ္ပါ။ ျပင္ဆင္မႈဆိုရာမွာ ခဲတံ အပိုယူေဆာင္သြားျခင္းသာ မဟုတ္ဘူး။ စာေမးပဲြေျဖဆိုမယ့္ မနက္ပိုင္းမွာ အစားအေသာက္မ်ားစြာ မစားသင့္ပါဘူး။ ေျဖဆိုမယ့္ ညမွာလည္း ညနက္တဲ့အထိ စာမ်ားကို မၾကည့္သင့္ မက်က္မွတ္သင့္ပါဘူး။ စာေမးပဲြသြားေျဖရာတြင္ အေႏြးထည္ယူေဆာင္သြားသင့္ပါတယ္။ ပူအိုက္တဲ့ရာသီမွာ အေႏြးထည္က ဘာလုပ္ဖို႔လဲလို႔ေတာ့ မေျပာလိုက္ပါနဲ႔။ အပိုအျဖစ္ ဖ်ားတာ နာတာကို ကာကြယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေျဖမယ့္အခန္းမ၀င္မီ အေျခအေနေကာင္းမွာပါဟု ႀကိဳေတြးပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ပါ။ ထိုသို႔ ဖန္တီးျခင္းေၾကာင့္ စာေမးပဲြကို သက္ေသာင့္သက္သာ ေျဖဆိုႏုိင္ၿပီး ရလဒ္ေကာင္းေတြ ရရွိႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၅) အမွတ္ေပးပံုစံကို နားလည္ထားပါ။
မေျဖမီ အမွတ္ေပးစနစ္ကို ေလ့လာထားျခင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးေက်းဇူးရရွိႏုိင္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕စာေမးပဲြမ်ားမွာ အေျဖလႊာ၌ ကြက္လပ္ထားရွိျခင္းေၾကာင့္ ဘာမွမျဖစ္ေသာ္လည္း မွားယြင္းစြာ ေျဖဆိုမႈေၾကာင့္ ရမွတ္မွာ အႏုတ္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျဖဆိုသူအေနႏွင့္ အေျဖအတြက္ မေရမရာ ျဖစ္ရင္ သတိထားသင့္ပါတယ္။ ထိုကဲ့သို႔ စာေမးပဲြမ်ဳိးတြင္ နံၾကားေထာက္ ေျဖဆိုျခင္းမ်ဳိးထက္ မေျဖဆိုဘဲ ထားျခင္းက ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္မ ယူဆမိပါတယ္။

ကဲ... မွတ္ရတာေတြလည္း မ်ားေနၿပီ ဆိုေတာ့ ေနာက္ အေရးႀကီးတာ သိထားသင့္တာေလးတစ္ခုပဲ ထပ္ေျပာေတာ့မယ္ေနာ္။

(၆) လြယ္တာ ကိုယ္သိတာ မွတ္မိတာကို အရင္ေျဖပါ။
စာေမးပဲြတြင္ ကိုယ္ရေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို အရင္ေျဖပါ။ မေျဖႏိုင္တဲ့ေမးခြန္း၊ မေရရာ မေသခ်ာတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို က်န္ထားၿပီး ရတဲ့ေမးခြန္း အကုန္လံုးကို ဆက္တိုက္ေျဖပါ။ ထိုသို႔ ေျဖေသာေၾကာင့္ အပိုင္ရမွတ္ေတြကို ရရွိမွာျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ပိုေသာ အခ်ိန္ေတြမွာ ခက္ခဲတဲ့ မေသခ်ာတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို စဥ္းစားခ်ိန္ရရွိၿပီး ေအာင္မွတ္ေကာင္းမ်ားနဲ႔ အႏုိင္ရရွိႏိုင္ပါေစလို႔ ယမင္း ယုံၾကည္ေနမိပါေတာ့တယ္။

စာဖတ္သူအားလံုး အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားစြာကို လက္၀ယ္ပိုင္ပိုင္ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အမ်ားအက်ဳိးရြက္ေဆာင္ႏုိင္တဲ့ သားေကာင္းသမီးေကာင္းမ်ား၊ မိဘေက်းဇူးဆပ္ႏုိင္ၿပီး သာသနာအက်ဳိးမ်ား လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလွ်က္....

၇ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ အလြမ္း

သူငယ္ခ်င္းေရ... ငါ ဒီေန႔ တကယ္ေပ်ာ္တာပါဟာ... ငါေလ ခုတစ္ေလာ ၇ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးနဲ႔
ျပန္ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ တကယ္ စိတ္မွာ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ဆိုတာ ေျပာရင္ ယုံမလားဟင္... နင္လည္း
၀မ္းသာေနတယ္ဆိုတာ နင္ ဖြင့္ေျပာမွ ငါသိတာမဟုတ္ပါဘူးဟာ... နင္နဲ႔ ငါ ခဲြခြာခဲ့တာ ခုဆို ၇ ႏွစ္ ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီေနာ္။ ငါ နင္တို႔ကို ေမ့ေနတယ္လို႔ နင္တို႔ ထင္လား... ေလးရယ္... ငါတို႔ ခဲြခြာခဲ့တာ ခုေတာ့ ေရစက္မကုန္ေသးလို႔ ျပန္ေတြ႕တာျဖစ္မယ္ဟ ေနာ္...
ငါ ေလ အမွန္ေျပာရမလား နင္ ငါ့ေမးလ္ထဲကေန လွမ္းေခၚေနတာ နင္မွန္း မသိဘူးဟ။ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ပဲဆိုၿပီး ျပန္ေျပာမိတာ။ အံ့ၾသဖို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္ေနာ္ နင္ ငါ့ေမးလ္ထဲ ဘယ္လိုေရာက္ေနလဲ ငါ မသိသလို နင္လည္းမသိဘူး။
ထူးေတာ့ ထူးဆန္းတယ္။ ငါ့မွာ နင္တို႔နဲ႔ခဲြခြာခဲ့တည္းက ခင္မင္ရတဲ့ ညီမေလးေတြ မ်ားၾကီးပဲရွိတယ္ဟ။ ေနာက္ေတာ့ နင္ သိလာမွာေပါ့ဟာ။ ေလးရယ္၊ ႏြယ္ေလးရယ္ဆိုတာ ငါရင္ထဲမွာ ဟိုးအရင္ထဲက ခုထိ ရွိေနတုန္းဆိုရင္ နင္ ငါေျပာရင္ ယုံမလားေလး။ နင္ကေလ အရင္အတိုင္းပဲေနာ္ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ငါ့ကို ဂ်ီေတာ့ကေန လွမ္းေခၚေျပာေတာ့ ပထမ ငါ နင္လို႔ မထင္ဘူး။ ဟီး ေဟမာညိဳတို႔အဖဲြ႕ထဲက တစ္ေယာက္ေအာင္းေမ့လို႔ နင္က နင့္နာမည္မွ မဟုတ္တာ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ နင္လည္း ခုထိ တစ္ေယာက္ထဲပဲဆိုေတာ့ ငါတို႔ ဂိုဏ္းဖြင့္လို႔ရတာေပါ့ေနာ္။ ငါတို႔ေတြ မေတြ႕ခဲ့ၾကတာ ေရွ႕လဆို ၇ ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္ၿပီေနာ္။
ငါေလ နင္တို႔နဲ႔ ဘယ္ေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရမလဲလို႔ အျမဲစဥ္းစားေနတာ။ ခုေတာ့
လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚမွာ ျပန္ေတြ႕ၾကတယ္ေနာ္။ ႏြယ္ေလးလည္း ဘယ္ေနရာေရာက္ေနလဲမသိဘူးေနာ္။
ခုျပန္ေတြ႕ရတဲ့သူေတြက ငါ့ရဲ႕အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြရယ္၊ ညီမေလးေတြရယ္ေၾကာင့္ ငါ ေပ်ာ္ေနတယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ ငယ္ေလး၊ ညိဳေလး၊ ေနျခည္၊ မေခ်ာ၊ ဇာမြန္၊ ခင္ဖုန္း ေနာက္ ေလးဆိုတဲ့ ယုန္ေလးေကာက္ေကြးရယ္ ဟဲ့ နင္ဟာေလ တစ္လက္စတည္း ငါ ေျပာဦးမယ္ အရင္က အက်င့္ ခုထိ မေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ နင္ ေမ့ေနေပမယ့္ ငါ သတိရပါတယ္ အျမဲ စကားေျပာရင္ ဆံပင္ ခဏခဏ သတ္သတ္ၿပီး ေျပာတတ္တဲ့ နင့္အက်င့္ေလ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ နင္က ဂ်ီေတာ့မွာ ငါ့ကို ေမးတာ ငါ ရယ္ခ်င္လိုက္တာ အရမ္းပဲ သိလား။ ယမင္းဆိုတာ ငါ့သူငယ္ခ်င္း အရပ္ပုပုနဲ႔ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာတစ္ေယာက္လားတဲ့ ပထမ ငါ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ နင္က ထပ္ၿပီး နင္ အရင္တုန္းကလို အိေျႏၵေက်ာ္ဇင္နဲ႔တူေသးလားလို႔ ထပ္ရိုက္ေတာ့ ငါေလ
မ်က္စိထဲ နင့္ကို တမ္းျမင္ေယာင္မိတာဟ။ ငါေလ နင္နဲ႔ေတြ႕တဲ့ညက အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူးဟ (ဂ်ပိုးကိုက္လို႔) ဟီး ဟီး စတာ။
ေနာက္ ထပ္ၿပီး မဆင့္က ေျပာတယ္တဲ့ နင္ ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲသြားတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ရယ္ခ်င္ေသးတယ္။ ငါနဲ႔ မဆင့္နဲ႔ တစ္ခါမွ မေတြ႕ေသးဘူး။ အဲ သင္တန္းတက္ရင္းနဲ႔ မ၀ါတို႔နဲ႔ေတြ႕တုန္း မလႈိင္ေမာ္နဲ႔ ေတြ႕ျဖစ္တာပဲရွိတယ္။ ငါကေတာ့

အရင္အတိုင္းပဲ စိတ္ေကာ လူေကာ ရုပ္ေတာ့ မပါဘူး။ အသက္ကေလး ၇ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကီးသြားၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ ေပ်ာ္တယ္။ ထပ္ၿပီး ေတြ႕ရေတာ့မယ့္ ဦးမိုးျမင့္၊ မခိုင္၊ မခင္ခ်ဳိဦး သူတို႔ကိုလည္း ငါ အျမဲသတိရပါတယ္။ လူေတြဟာ ဘ၀တစ္ေကြ႕မွာ ခဏလာေတြ႕ၾကေပမယ့္ ငါတို႔ရဲ႕ ခဏတာဆိုတဲ့ ခင္မင္မႈ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အမွ်င္ပါးေပမယ့္ ခိုင္ျမဲတုတ္ေႏွာင္ေနတယ္ဆိုတာ နင္ယုံလား။ နင္လည္း မေျပာင္းလဲဘူး။ ငါလည္း ခုထိ နင္တို႔အေပၚ ခင္မင္ေနတဲ့ စိတ္က ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲမွာမဟုတ္ဘူး ေလး။ ေလးေရ... ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ႏြယ္ေလးနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ခ်င္တယ္။ ငါတို႔ေတြ ၇ ႏွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ကာလကိုျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ နင္ ဘာေတြ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းလာၿပီလဲ။ ငါကေတာ့ အလုပ္ရယ္၊ သင္တန္းရယ္၊ ငါ့ရဲ႕ကိုယ္ပြား ေရႊျမန္မာဆိုက္ရယ္ ဒါေတြနဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတယ္။ ဘ၀မွာ ေရွ႕ကို သြားရင္ သြား၊ မသြားရင္ ေနာက္ေရာက္ေနတယ္တဲ့။ နင္တို႔ကို ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းေနတဲ့လူအျဖစ္ ငါ ျမင္ခ်င္ခဲ့တာ အရင္ထဲကပါ။ ခင္ဖုန္းအတြက္ေတာ့ ပီတိျဖစ္မိပါတယ္။ သူအတြက္ လမ္းစဆိုတာထက္ လမ္းဆံုးကို ေရာက္ေနျပီလို႔ ငါ ခံစားရတယ္။ လူတိုင္း သူ႔ေနရာနဲ႔ သူ ေပ်ာ္ေနတာဆိုရင္ အရာအားလံုးက ေကာင္းေနတာပဲ။ ငါတို႔ေတြဟာ သူငယ္ခ်င္းအစစ္အမွန္ေတြမို႔ ျပန္ေတြ႕တာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္ေနာ္ နင္ေကာ ဘယ္လိုခံစားမိလဲ။ စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ ေပါင္းေဖာ္ျခင္းသည္ အရွည္တည္ျမဲသည္တဲ့။ လူ႔ေလာကဆိုတာကလည္း ငိုတစ္ခါ ရယ္တစ္လွည့္ ဘ၀အဖံုဖံုၾကား က်င္လည္ေနရတာကိုးဟ။ ငါ ေျပာင္းလဲတာ ဆံပင္တစ္ခုပဲရွိပါတယ္ဟာ။ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၇ႏွစ္တာ ကာလအကြာတုန္းက ငါ ေယာက္်ားေလးဆံပင္ေကနဲ႔ ဂ်စ္ကန္ကန္ မိုက္ကန္းကန္းပံုစံနဲ႔ေလ။ ငါ အဲဒီပံုစံကိုပဲ သေဘာက်တယ္။ ဟန္ေဆာင္မႈဆိုတဲ့ အလႊာမရွိဘူး။ စိတ္ထဲရွိတာ ေကာင္းတာေရာ မေကာင္းတာေရာ ေျပာတတ္တဲ့ငါ့အက်င့္ေလ။ ခုေတာ့ အသက္ႀကီးလာေတာ့
ျဖတ္သန္းရတဲ့ ၀န္းက်င္ေတြမွာ ေျပာသင့္ ေျပာထိုက္ ေျပာခ်ိန္ဆိုတာေတြ၊ ေနာက္ အရိပ္သံုးေလးပါးေလာက္ ၾကည့္ေနရတာေတြ မ်ားလာေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ ငါေလ ျပံဳးတတ္လာတယ္ဟ။ စိတ္ညစ္ရင္ ပိုျပံဳးတယ္လို႔ ငါ့၀န္းက်င္ကပါ ေျပာဖန္မ်ားလာတယ္။
ဟုတ္တယ္ ေလး၊ ငါေလ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳအရ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာနဲ႔ ေနၾကည့္လာတယ္ဆိုပါေတာ့။

သူမ်ားကို ေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ ငါ အရင္ဆံုး သူမ်ားေနရာမွာ ၀င္ခံစားၾကည့္မိတတ္လာတယ္။ သူ႔ေနရာမွာ ငါသာဆိုရင္....

ဆိုတဲ့အေတြးေပါ့။ အဲဒါလည္း မေကာင္းဘူးဟ။ တစ္ခါတေလ တစ္ေယာက္ထဲ ခံစားရတယ္။ နင္ေလ အရင္က အတိုင္းပဲ ငါ့အတြက္ အျမဲၾကည့္တတ္ေပးတဲ့အက်င့္ေလးက ခုထိ မေပ်ာက္ေသးဘူး။ တူတူျပန္တာေတာင္ ငါ အဆင္ေျပတဲ့ေနရာက ျပန္၊ မေျပရင္ ကားငွားဦးမယ္ ေျပာေနေသးတယ္။ ဘ၀မွာ ေမ့လို႔မရတဲ့ မသင့္တဲ့အရာေတြက ဘာလဲနင္သိလား ငါကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြလို႔ ငါ ထင္တယ္။ နင္လည္း နင္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ၀န္းက်င္ေတြမွာငါ့ထက္ ေကာင္းတာေတြလည္း ေတြ႕ခဲ့ရင္ ေတြ႕ခဲ့မွာပါ။့ ငါတို႔ေတြ လမ္းဆံုးကို မေရာက္ေသးေပမယ့္ တစ္ေန႔ ေရာက္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့ ဒီလမ္းေပၚမွာ ျပန္ဆံုေတြ႕ခြင့္ ျပန္ရရွိခဲ့တာ အလြန္ပဲ ၀မ္းသာမိတယ္။ နင္လည္း ငါ့လို စိတ္နဲ႔ ရွိေနမယ္ဆိုတာ ငါ ယုံၾကည္တယ္သူငယ္ခ်င္း....
နင္က ကဗ်ာ မခံစားတတ္ဘူးလုိ႔ ငါ့ကို ေျပာထားေပမယ့္ နင့္အတြက္ လက္ေဆာင္တစ္ခု ငါ ေပးမယ္ေနာ္။ အဲဒါကေတာ့
အနီးအေ၀းဆိုတာပါပဲ။

အနီးအေ၀း

ေလာကမွ
မတူမွ်တာေတြ
မွ်ေျခညိႇေနလို႔ေကာ
အားလုံးဟာ
တူမွ်လာမယ္လို႔ နင္ ထင္ေနသလား။
လူတိုင္းကိုသာ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ႏႈိင္းေနရင္
တစ္သမတ္တည္း ျဖစ္ေပၚလာရင္ေတာ့
ျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ၀န္းက်င္မွာ
ေအာင္ျမင္မယ္လို႔
ယူဆမိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့...
ဒါေတြဟာ
ျဖစ္ေပၚလာဖို႔
ေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္းပါတယ္။
မိသားစုတစ္ခုမွာေတာင္
တစ္၀မ္းတည္းဆိုေပမဲ့
စိတ္ခ်င္းမတူတဲ့သူေတြရယ္လို႔
ျဖစ္လာၾကေသးတာပဲ။
ဒီေတာ့
မျဖစ္လာႏိုင္တဲ့အရာတစ္ခုကို
ႀကိဳးစားေနမယ့္အစား
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ကိုယ့္၀န္းက်င္မွာ
အလိုက္သင့္ကေလးေနတတ္ေအာင္
ႀကိဳးစာရမွာေတာ့
ေသခ်ာပါတယ္။
အမ်ားအားျဖင့္
ေလာကမွာ
ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာထက္
ျဖစ္သင့္တာကိုပဲ
ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္
ေအာင္ျမင္မႈဟာ
ငါတို႔ရဲ႕အနားမွာ
အနီးေလးရွိေနမွာပါ ေလးရယ္.....

ဘယ္သူေတြလဲ

ေၾသာ္....
လူေတြ လူေတြ
မေကာင္းတာေျပာလည္း သူတို႔
ေကာင္းတာေျပာလည္း သူတို႔
ဟုတ္တာေရာ
မဟုတ္တာေရာ
မွန္တာေရာ
မမွန္တာေရာ
အေသးအမႊားေရာ
အျပင္းစားေရာ
လိုတာေရာ
ပိုတာေရာ
ေရာတာေတြမ်ားေနေတာ့
အဲေတာ့....
ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီထဲ
ေရေႏြးေရာတာ မ်ားသြားပါလား.....
ေၾသာ္....
လူေတြ လူေတြ

ေမြးေန႔ရက္ေလး

ေမြးရက္မွစ ျဖတ္သန္းမႈကာလ

ေထာင့္ကိုးရာမ်ဳိး
ခုနစ္ဆယ့္ရွစ္၊ တည္ရွိမိုးေႏွာင္း
လျမတ္၀ါဆို၊ လျပည့္ေက်ာ္တြင္
လဆန္းတစ္ရက္
ေန႔၀ယ္ၾကာသပေတး၊ တစ္မနက္တြင္
သံသရာတစ္ေၾကာ
ေလာကႀကီးတြင္း
ျဖစ္တည္လာခဲ့
အကၽြႏ္ုပ္သည္
လူ႔ဘံုခန္း၀ါ
သုခဒုကၡ အဖံုဖံုၾကား
လူမွန္းသိစ
အရြယ္ကပင္၊ မာန၀င္ကာ
တငါငါႏွင့္ စားကာေသာက္ကာ
ေပ်ာ္ပါးကာလွ်င္၊ သာယာခ်ဳိျမ
ကိုယ့္ဘ၀ကို ျပည့္၀စံုလင္
အဟုတ္ထင္ခဲ့...
အရြယ္ေရာက္လတ္
ဘ၀႐ုန္းကန္
လူ႔ေလာကထဲ၀င္ကာမွ်
က်ဆင္းစိတ္ဓာတ္
အဖန္ဖန္တင္းရင္း
ဘ၀အေမာေတြ ေျပခဲ့ရ
ႏွစ္ လ ရာသီ
အလီလီေျပာင္းရင္း
မေသေသးသေရြ႕
ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္
လမ္းမွန္ကိုေလွ်ာက္
ေအာင္ျမင္မႈကို ေရွး႐ႈေနရင္း
တက္လွမ္းလာမည့္
အနာဂတ္ခရီး
ေမွ်ာ္မွန္းရင္း
အကၽြႏု္ပ္သည္
ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတိုင္ဆီသို႔......

ေၾသာ္... ဘာလိုလိုနဲ႔ ရက္မွ လ ေျပာင္း ႏွစ္ေတြ အလီလီေျပာင္းခဲ့တာ ခုတဖန္
တစ္ႏွစ္ကုန္လုိ႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ေမြးရက္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့။
ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အသက္ႀကီးလာေလ အသက္ငယ္ခ်င္လို႔ ေျပာၾကတဲ့အတိုင္း ငါ
အသက္ တစ္ႏွစ္ႀကီးလာျပန္ၿပီ ဘာေတြ တိုးတက္ေနၿပီလဲ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနၿပီလဲ
ဒါေတြကို အရင္ဆံုး စဥ္းစားေနမိတယ္ဆိုပါေတာ့... ေမြးရက္က
မွတ္မိလြယ္တယ္လို႔ ႐ံုးက ညီမေလးေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္ေလ
မွတ္မွတ္ရရ အျမဲစိတ္ထဲမွာ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးတစ္ရက္
အာဇာနည္ေန႔က်ေရာက္ၿပီးရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႔ရက္ေလး ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒါဟာ
ကၽြန္မ ေမြးဖြားလာစဥ္ကတည္းက ေသဆံုးတိုင္
ေမ့လို႔မရႏုိင္တဲ့ကၽြန္မရဲ႕ေမြးေန႔ေလးတစ္ရက္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ဒီေတာ့
ေမြးေန႔ေရာက္လာျပန္ၿပီ မေရာက္ခင္တည္းက သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြက
သတိေပးေနၾကျပီေလ ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ညီမေလးေတြကလည္း
ဖုန္းဆက္ၿပီး လွမ္းေျပာေနၾကျပန္ေရာ အမ လက္ေဆာင္ႀကိဳေပးလို႔ရလားတဲ့။
ကၽြန္မကလည္း မရဘူး။ ေပးမယ္ဆို ေမြးေန႔ မေကၽြးဘူးလို႔ ေျပာေနာက္လိုက္ေတာ့
မစားပါဘူးတဲ့ ယူပါတဲ့။ သူတို႔ရဲ႕ ေခၽြးနည္းစာနဲ႔ ေပးမယ့္ လက္ေဆာင္ကို
မယူရက္တာလည္းပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဇူလိုင္လ၀င္လာကတည္းက ေန႔တိုင္း
ေမြးေန႔ဘာေကၽြးမွာလဲ ေမးၾကတဲ့ ရံုးက ညီမေလးေတြက တစ္မ်ဳိးဆိုသလိုေပါ့။
ကၽြန္မ မ်က္ရည္လည္မိတယ္ ကၽြန္မကို ဒီေလာက္ ခင္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း
ေမာင္ႏွမေတြရွိေနေသးပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ
ဘ၀ရဲ႕တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို ေျခနင္း၀င္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ဒီေတာ့ အရင္ဆံုး
စဥ္းစားမိတာက ငါ ငါ့ရဲ႕ေျခေထာက္ေပၚ ငါ ရပ္ႏုိင္ၿပီလား။ ေနာက္တစ္ခ်က္က
မိဘကို ဘယ္ေလာက္ေက်းဇူးဆပ္ၿပီးၿပီလဲ၊ ေနာက္ သာသနာအတြက္ အလွဴအတန္းေတြ
ဘယ္ေလာက္ လုပ္ၿပီးၿပီလဲ။ ငါကေကာ ဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနၿပီလဲ
အျမဲေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပါ။ တစ္ေယာက္ကလည္း ေနျဖစ္မေကာင္းဘူး။
ေနမေကာင္းတဲ့ၾကားက အစ္မအတြက္ လက္ေဆာင္သြား၀ယ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာၿပီး
လက္ေဆာင္ကို ႀကိဳလာေပးတာက ရွိေသး။ ေမြးေန႔ဆိုတာ အမွန္ေတာ့
ဘုဂလန္႔ေျပာရရင္ ေမြးတဲ့ရက္ထဲက မရွိေတာ့တာလို႔ ထင္တယ္။ အဲလိုေျပာရင္
ေျပာၾကဦးမယ္။ အစ္မက ေျပာလိုက္ရင္ ဘုဂလန္႔လို႔။ အိမ္မွာလည္း ရွိေသးတယ္
ေမာင္ေလးေတြနဲ႔ ေဖေဖက ျပကၡဒိန္တစ္လွန္လွန္နဲ႔ ဇူလိုင္ ၂၀ ရက္ေန႔ဆို
မမႀကီးေမြးေန႔ေနာ္တဲ့ သားတို႔ ကိတ္မုန္႔လွီးရေတာ့မယ္တဲ့ ေကာင္းေရာ...
စားခ်င္ေနတာ ေျပာပါတယ္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးလာၿပီ ငါ ပညာေတြကို
တိုးတက္ရဲ႕လား ေမးခြန္းကို နည္းနည္းေတာ့ ေျဖသာခဲ့တယ္။ အရင္ထက္စာရင္
နည္းနည္းပိုသိလာတယ္လို႔ ခံစားရလို႔ပဲ။
ဒီၾကားထဲ ေျပာရဦးမယ္။ ႐ံုးက အန္တီရဲ႕အေဖ နာမက်န္းေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။
ခုေနာက္ပိုင္း အသက္ကယ္ေဆးေတာင္ သြင္းထားရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း
သတင္းသြားမေမးျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ရႈပ္ေနမိတာကိုး။ တစ္ေန႔ေတာ့
ညေနပိုင္းေလာက္ ဖုန္းလာပါေလေရာ။ အန္တီရဲ႕အေဖ ဆံုးသြားၿပီတဲ့ ဒါနဲ႔ ရံုးက
မန္ေနဂ်ာနဲ႔အန္တီေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ လိုက္သြားတယ္။ သူတို႔ ႐ံုးက
ထြက္ၿပီးလို႔ သိပ္မၾကာဘူး။ ဖုန္းလာျပန္တယ္။ ဖုန္းထဲက အန္တီရဲ႕အေဖ
မေသေသးဘူးတဲ့ ေမ်ာေနတာတဲ့ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားတာလို႔ ေျပာၿပီး
ဖုန္းခ်သြားတယ္။ ေဟာေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ လိုက္သြားၾကတ့ဲသူေတြလည္း
ေရာက္ေလာက္ေရာမယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ သို႔ေလာ
သို႔ေလာနဲ႔အလုပ္ေရာက္လာေတာ့ သြားၾကတဲ့သူေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့
တကယ္ေသတာပါလို႔ ေျပာတယ္။ အသုဘကိုေတာ့
တစ္ရံုးလံုးနည္းပါးလိုက္ပို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေရေ၀းသုႆန္ေရာက္ေတာ့
ငုိတဲ့သူ ငို ၾကည့္တဲ့သူက ၾကည့္ၾကေပါ့။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မရဲ႕အသိေတြက
လာႏႈတ္ဆက္ပါေလေရာ။ စကားေျပာၾကဆိုၾကေပါ့။ ဟိုလူေနေကာင္းလား
ဒီလူေနေကာင္းလားေပါ့။ ဒါနဲ႔ ရံုးျပန္ေရာက္ေတာ့ အမကလည္း မိတ္ေဆြေပါတာကေတာ့
မေျပာနဲ႔ေတာ့ ေရေ၀းသုသာန္မွာေတာင္ ရွိတယ္တဲ့။ ဟဲ့ သူမ်ားၾကားရင္ ေရေ၀းမွာ
အသိရွိတယ္ဆိုလို႔ ဘာလဲထင္ေနဦးမယ္ လိုက္ပို႔တဲ့သူေတြက ႏႈတ္ဆက္တာပါလို႔
ျပန္ေျပာရတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက ေမြးၿပီးထဲက ေသမ်ဳိးေတြပါပဲ။ တစ္ေန႔
ဒီလမ္းကို လုိက္ရမယ္ဆိုတာ နားလည္သေဘာေပါက္ထားမိတယ္။ မေသခင္သာ ေမြးေန႔က
တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေရာက္ေရာက္လာခဲ့တာပါ။ ေသသြားေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီလမ္းတစ္လမ္းထဲကိုပဲ ေရာက္သြားၾကတာပါပဲ။ ဒီၾကားထဲမွာ
ငါဆိုတဲ့ အတၱစဲြ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာန ဒါေတြကို ေရွာင္လႊဲလို႔
မရႏိုင္ၾကေသးဘူးေလ။ ရယ္စရာ ေျပာရဦးမယ္။ စင္ကာပူက ညီမေလးေတြထဲ
အျမြာႏွစ္ေယာက္ထဲက အငယ္ေလးေပါ့။ အရင္ႏွစ္ေတြကေတာ့ စာတိုက္ကေန
ကတ္နဲ႔ပို႔တယ္။ သူ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ ပို႔ရွာတယ္။ သူ႔လိုပဲ ေတာင္ငူက
ကေလးလည္း ႏွစ္တိုင္းပို႔တယ္။ ဒီႏွစ္လည္း စာတိုက္ကေန ပို႔လိုက္ၿပီဆိုၿပီး
ေမးလ္ပို႔ရွာတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာဂ္ညီမေလး Dream
(သို႔) မက္မက္ဆိုတဲ့ကေလးမေလးေပါ့။ ၁၄ ရက္ေန႔ပဲ ရွိေသးတယ္ ေမးလ္ပို႔လာတယ္။
ကတ္ကေလးထဲမွာ စာေလးေတြေရးၿပီးေပါ့။ ေမးလ္ထဲမွာေတာ့ ၂၀ ရက္ေန႔က်ရင္
ေမ့ေနမွာစိုးလို႔ ႀကိဳပို႔တာပါတဲ့ ဟား ဟား ရယ္ရတယ္ မက္မက္တစ္ေယာက္ေတာ့
လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ ေမ့ေတာ့ေကာ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ မဟုတ္ဘူးလား
ညီမေလးရဲ႕ေပါ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အခင္မင္ဆံုး
ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တ့ဲ ေမာင္ေလး လင္းလင္းလည္း ေမြးေန႔မတိုင္ခင္
ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အမွီပို႔ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္မိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က အားလံုး အမွတ္ရ သတိရေပးတဲ့အတြက္လည္း ၀မ္းသာသလို
ေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ငိုတစ္ခါ ရယ္တစ္လွည့္နဲ႔ ျဖတ္သန္းေနၾကရတာပါပဲ။
ကၽြန္မရဲ႕ မြန္ျမတ္တဲ့အလွဴေတြ တတ္နိုင္သေရြ႕ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ေနသမွ်
ကာလပတ္လံုး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ဆက္လုပ္သြားမယ္။ ေနာက္ လူေတြကို
တတ္ႏုိင္သမွ် ကူညီမယ္။ စိတ္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် သည္းခံၿပီး
စိတ္ေကာင္းအျမဲေမြးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္သြားမယ္။ ဘာလို႔
အဲလိုေျပာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ပုထုဇဥ္လူသားတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့
စိတ္ေကာင္းကထားရင္း ထားရင္းနဲ႔ နည္းနည္းေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္
ေျပာတာပါ။ ကဲ အားလံုးပဲ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႔မွစၿပီး
ေျပာမွားဆိုမွားရွိခဲ့ရင္ အားလံုးပဲ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါလို႔ ေျပာရင္းနဲ႔
ေမြးေန႔ကို လာေရာက္ၾကတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္မိပါေၾကာင္း.....

ေမ့မရႏုိင္ေသာ ေန႔ေလးတစ္ေန႔

(၁၉ ဇူလိုင္ မေမ့ႏိုင္)

အို... မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔
ႏွစ္ေတြၾကာေညာင္း
ဘ၀ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ခဲြခြာ၊ ေနရွိန္ထိုးက်
ေလာကပိန္းေမွာင္၊ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္
မိုးေအာက္ေလရင္၊ ဆူပြက္လတ္ေသာ္
လႈိင္းေတြရပ္သမုဒၵရာ၊ ၿငိမ္သက္ရွာၾက
တဒဂၤလွ်င္
ငါတို႔အားလုံး
၀မ္းနည္းပူေဆြးဦးညြတ္ၾကကုန္၏။
အို... သခၤါရ၊ အနိစၥတည္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔သြားႏွင့္၊ ျဖစ္သျဖင့္ေၾကာင့္
ေအာက္ေမ့ခြင့္ၾကံဳ၊ ငါတို႔ဆုံရ
ဤဘ၀
ေသာကေတာင္ထုရွိေခ်ၿပီတကား....
ထြက္ခြာသြားၿပီ၊ တို႔မ်က္ရည္မ်ား
ျဖည္မဆည္ႏိုင္၊ မိုးႏွင့္ ၿပိဳင္ၿပီ
ေအာက္ေမ့တမ္းတ၊ လြမ္းရက္ရွည္ၾကာ
ေနာက္ဆုံးေတာ့
ဘ၀ ေတြ႕ၾကံဳဆုံကဲြတည္း....



၀ါဆို၀ါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ။ ဆိုင္းမဆင့္ ဗုံမဆင့္ဘဲ ရန္ကုန္မိုးဟာ ျဗဳန္းခနဲရြာၿပီး တိတ္သြားေသာ္လည္း အခုေတာ့ ဘယ္အၿငိဳးေၾကာင့္ ေဒါမာန္ႀကီးစြာနဲ႔ ရြာသြန္းေနရပါလိမ့္လို႔ ယမင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြလည္း မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီး ယမင္းတစ္ေယာက္ထဲ မိုးရြာထဲ ေလွ်ာက္သြားေနမိပါ တကား။ ေၾသာ္... ဘာလိုလိုနဲ႔ မေမ့သင့္၊ မေမ့အပ္၊ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ ဒီလိုဘဲ ရင္ထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးႏွင့္အတူ ယမင္းရဲ႕ ေမြးရက္လည္း ေရာက္လာေတာ့မွာပါလား။ ယမင္းရဲ႕ေမြးေန႔က ဇူလိုင္ ၁၉ ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ေလ။ အင္း အသက္လည္း တစ္ႏွစ္ႀကီးျပန္ၿပီေပါ့။ ဒီအစိုင္အခဲဟာ ယမင္း အသက္အရွင္ေနသမွ် ကာလပတ္လုံး ပို၍ ပို၍ ႀကီးထြားေနမွာဘဲ။ ထိုရက္ကား ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇူလိုင္ ၁၉ ႏွင့္အတူ မ်က္ရည္မိုးေတြ လည္း သြန္းေ၀ၿဖိဳးေပေတာ့မယ္ေလ။
ဒီကေန႔ေတာ့ သည္းထန္စြာ ရြာေနတဲ့မိုးေၾကာင့္ ယမင္းလည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ တာနဲ႔ ေႏြးသြားေအာင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ဟိုတစ္ခ်ိန္ဆီက ေမ့မရႏိုင္ေသာ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို မ်က္စိမွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက မိဘမ်ားက ေျပာျပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုဆိုလဲ ပိုမွန္ပါတယ္။ ႀကီးလာေတာ့ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာ၊ ၿပီးေတာ့ သံ႐ုံးက အေခြေတြ ဘာေတြ ငွားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ ဒါေတြဟာ အမွန္တရားလား။ လုပ္ဇာတ္လမ္းလားဆိုတာ ယမင္းလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မျမင္ခဲ့ရတာကိုး။



ကၽြန္မ ေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔၊ မိုးေတြ တစိမ့္စိမ့္ရြာသြန္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ အာဇာနည္ကိုးဦးတို႔ဟာ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ ဂဠဳန္ဦးေစာ (အခိုင္းခံရသူ)ရဲ႕ လက္ခ်က္ နဲ႔ က်ဆုံးခဲ့ရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ယမင္း သိသေလာက္ေပါ့ေလ ေနာက္ပိုင္း ေလ့လာမိ သေလာက္ကေတာ့ ဂဠဳန္ဦးေစာဟာ (ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး၊ သိတာကို ေျပာျပတာေနာ္) ဆာေတာ္မန္စမစ္ရဲ႕ ေစခိုင္းခ်က္ၾကာင့္ အာဏာရာထူးကို မက္ေမာၿပီး လုပ္ၾကံခဲ့ျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ အင္း ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔အတြက္ ေတာ့ ကမၻာသာေက်ၿပီး ဥဒါန္းေက်မွာ မဟုတ္တဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ဟာ ယမင္းတို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ပန္းတိုင္ႏွင့္ မေ၀းေတာ့တဲ့အခ်ိန္အခါ သမယျဖစ္ေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ မိုးရာသီျဖစ္တဲ့ အတြက္ မိုးရြာတာဟာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထိုေန႔မွာေတာ့ မိုးမင္းႀကီးဟာ ဒီသတင္းဆိုးကို ႀကိဳတင္ပဲ သိေနလို႔လား ညိဳေသာ အေရာင္ ေမွာင္တဲ့အသြင္ကို ေဆာင္ၿပီး တိမ္လႊာတိမ္လိပ္တို႔ကလည္း မိုးေကာင္းကင္မွာ ခ်က္ခ်က္ဘဲ အုံ႔ဆိုင္းတက္ လာတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိုးသံ တခ်ဳန္းခ်ဳန္း မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်က္တစ္ျပက္ အတြင္းမွာဘဲ လွ်ပ္စီးေတြ လက္ၿပီး ေလကလည္း ထန္လာတယ္။ အခ်ိန္ကား နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ အတြင္း၀န္႐ုံးဟာ မိုးေတြၾကားမွာ ေလျပင္းကို အန္တုၿပီး အခိုင္အမာရပ္တည္ေနတာေပါ့။ အဲ အထဲမွာ ရွိတဲ့လူေတြဟာ အခ်မ္းဒဏ္ ကို ဂ႐ုမျပဳႏုိင္ဘဲ တိုင္းရင္းသားအားလုံးအတြက္ လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ သူတို႔ဟာ အတြင္း၀န္႐ုံး ပထမထပ္ အလယ္ခန္းမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမွဴးျပဳတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အသက္ ၃၃ ႏွစ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိေသးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ တက္ေရာက္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ယမင္းတို႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံအတြက္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ေနၾကတာေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ႏုိင္ငံ့အက်ဳိး၊ ျပည္သူ႔အက်ဳိးအတြက္ ေန႔ညမဟူ လုံ႔လထုတ္ၾက ရွာရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ နံနက္ ၁၀ နာရီနဲ႔ ၃၇ မိနစ္အခ်ိန္ေလာက္ မွာဘဲ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ရင္နင့္ဖြယ္ အျဖစ္ဆိုးႀကီးဟာ ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္သြားခဲ့ရၿပီေလ။ ဆူညံစြာ ေမာင္း၀င္လာတဲ့စက္သံႏွင့္အတူ ဂ်စ္ကားတစ္စီးဟာ အတြင္း၀န္႐ုံးေရွ႕ကို ေရာက္ရွိလာၿပီး မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ လူေလးေယာက္ဟာ ႐ုတ္တရက္ ၀င္ေရာက္လာၿပီး ျမင္ျမင္သမွ် မည္းမည္းျမင္ရာကို လိုက္လံပစ္ခတ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ႐ုတ္ျခည္းထရပ္ၿပီး တားရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသနတ္က်ည္ဆန္ထိပ္ဖူးဟာ ကိုယ္တြင္းကို ေရာက္ရွိသြားၿပီး တားျမစ္မႈဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူးေပါ့။ အျဖစ္အပ်က္ဟာ ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့အတြက္ တစ္ခဏအတြင္းမွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေသြးေခ်ာင္းစီးသြားပါတယ္။ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ ကိုးဦးဟာ မ်ဳိးဖ်က္သစၥာေဖာက္၊ အသားထဲက ေလာက္ထြက္တဲ့သူေတြရဲ႕စနစ္ေၾကာင့္ က်ဆုံးခဲ့ရ ရွာေတာ့တယ္။ ျပည္သူက ခ်စ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ျပည္သူ႔အတြက္ လုပ္ေဆာင္ရင္းနဲ႔ အၾကံပက္စက္ ဆန္ေကာေလာက္မွ ေဇာက္မနက္တဲ့ လူေတြရဲ႕လက္ခ်က္နဲ႔ က်ဆုံးခဲ့ရေလတယ္။ ဘယ္ေလာက္ မိုက္႐ိုင္းလိုက္သလဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ သခင္ျမ၊ မန္းဘခိုင္၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ၊ မစၥတာ အဗၺဒူရာဇာတ္၊ ဦးဘ၀င္းတို႔လည္း အဲဒီေနရာမွာတင္ ေသဆုံးခဲ့ရရွာတယ္။ အဲ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာ ရသြားတဲ့ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား ေစာစံထြန္း၊ အတြင္း၀န္ ဦးအုန္းေမာင္ႏွင့္ သက္ေတာ္ေစာင့္ ေမာင္ေထြးတို႔လည္း ရရွိတဲ့ဒဏ္ရာနဲ႔ ေသဆုံးခဲ့ရရွာတယ္။ အာဇာနည္ ၾကယ္ကိုးပြင့္ အေၾကြေစာခဲ့ရေလၿပီ။


ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေသြးစက္နဲ႔ လမ္းခင္းေပးခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရးဟာ အထင္အရွားရွိခဲ့ရၿပီေလ။ ယခုဆိုရင္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ကို ေရာက္ရွိ လာခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့။ ယမင္းေလ ေရးစရာေတြ ရင္ထဲမွာ အျပည့္ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းဆို႔နစ္ေၾကကဲြၿပီး ဘယ္လိုမွ ဆက္ေရးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အခု မိုးေတြ သည္းႀကီးမဲႀကီး ရြာေနျပန္ၿပီေလ။ အာဇာနည္ေန႔ကို ႀကိဳတင္ဦးညႊတ္ဂုဏ္ျပဳေနသည့္အလား၊ ယမင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာ ေမ့မရေသာေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို ျမင္ေယာင္ေနမိပါ ေတာ့တယ္။ အားလုံးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ က်ဆုံးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္မ်ဳိးခ်စ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကို ယမင္းနဲ႔အတူ ၀မ္းနည္းပူေဆြးစြာနဲ႔ပဲ ဂုဏ္ျပဳႀကိဳဆို ၾကပါစို႔ေနာ္။


ဒီပုိစ့္ေလးက ကၽြန္မ တင္ၿပီးသား ပိုစ့္ေလးတစ္ခုပါ.... ပုိစ့္အသစ္ေရးဖို႔ အခ်ိန္မရွိတဲ့အတြက္ ျပန္လည္ တင္ျပလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ရွင္....

ေကာင္းကင္မွာလႏွစ္စင္းထြန္းလင္းမဲ့ၾသဂုတ္လ(27)ရက္ေန႔














တစ္ကမၻာလံုးကေစာင့္စားေနၾကတဲ့ၾသဂုတ္လ၂၇ရက္္ေန႔

ကဲ...သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ. ...လက္တို႔ျပီးေတာ့ ေျပာရဦးမယ္ သတင္းထူးေလးကို ၾသဂုတ္လမွ စတင္၍ အဂၤါျဂိဳလ္ဟာ အထြန္းလင္း အေတာက္ပဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ၄င္းျဂိဳလ္ဟာ ၾကီးမားေတာက္ပတဲ့ လတစ္စင္းပမာ အစြမ္းကုန္ ထြန္းလင္း ေတာက္ပမွာပါ။ အဲဒါကေတာ့ ၾသဂုတ္လ 27ရက္ေန႔မွာ အဂၤါ ျဂိဳလ္ဟာကမၻာနဲ႔ မိုင္ေပါင္း 34.65 M miles စတင္ နီးကပ္လာမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ေၾကျငာထား ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္27th ၾသဂုတ္လ12:30AMမွာ ေကာင္းကင္မွာ လႏွစ္စင္း ပမာ ထြန္းလင္းတာကို ေတြ႔ျမင္ၾက ရမွာပါတဲ့။ဒီတစ္ၾကိမ္မွာ မၾကည့္လိုက္ ရရင္ေတာ့ အဂၤါျဂိဳလ္ဟာ ကမၻာနဲ႔ နီးကပ္လာဖို႔ကို ေနာက္ႏွစ္ 2287ခုႏွစ္ထိ ေစာင့္ၾကရ မွာတဲ့ေနာ့္။ ကဲသူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ... တစ္ေယာက္န႔ဲ တစ္ေယာက္ လက္တို႔ျပီး သတင္းေလးကိ ုျဖန္႔ေ၀ေပး လိုက္ပါဦး ။ၾကံဳေတာင ့္ၾကံဳခဲမို႔လို႔ပါ။ ေတာ္ေန ဒီအၾကိမ္ မၾကည့္လိုက္္ ရရင္2287 ခုႏွစ္ထိကို မေသခ်ာပဲ ေစာင့္စား ေနရမွာ စိုးလို႔ေနာ္။ ကဲ.. ႏႊဲလိုက္ၾကစိိိိိိို႔... ေအာ္..ေမ့ေနမွာစိုးလို႔.....ေန႔ရက္က 27ရက္၊ အခ်ိန္က မနက္ 12:30၊ ေနရာကေတာ့ မိုးေကာင္းကင္မွာပါ။ လႏွစ္စင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္။




ေလာကႀကီးမွာ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြလည္း ရွိေသးပါလား....

ခုတစ္ေလာ အလုပ္မအားတာနဲ႔ ဆိုက္ဘက္ကို မလွည့္ျဖစ္တာပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္က
သင္တန္းလည္းေျပးေနတာရယ္... ကြန္နက္ရွင္ကလည္း အဆင္မေျပျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။
ဆိုက္မွာ ကြန္႔မတ္တို႔ ဆီဗံုးတို႔ ထားထားတာဟာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေဆြးေႏြး
ပညာဖလွယ္ဖို႔ရယ္ ရင္းႏွီးမႈမ်ား ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဘယ္သူမဆိုေပါ့ေလ
ေ၀ဖန္အၾကံေပးခ်က္ကို သေဘာက် ႏွစ္ၿခိဳက္ၾကေပမယ့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး
အျပန္အလွန္ ေလးစားသမႈအေနန႔ဲ ညစ္ညမ္းတဲ့စကားမ်ားကို မသံုးၾကေစဖို႔
အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္
တစ္ေလွလံုးပုပ္တယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္ေတြ ျဖစ္လာမွာစိုးလို႔ ကြန္႔မတ္ကို
ယာယီခဏပိတ္ထားပါေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ဒီလိုလူေတြ ေလာကႀကီးထဲမွာ
ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေနၿပီလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။
လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ က်င့္သုံးဖို႔ စကားလုံးတစ္ခုကေတာ့ ႀကီးသူကို ႐ိုေသ၊
ရြယ္တူကိုေလးစား၊ ငယ္သူကို သနားတဲ့ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္။ ဒီလိုပဲ
ႏွိမ့္ခ်တတ္မႈဆိုတာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ့အခါ ထိပ္တိုက္ျဖစ္ေအာင္
ရင္မဆိုင္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ဥပမာ ကိုယ့္ေလာက္ စိတ္သေဘာထား
မျပည့္၀တဲ့သူနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါမွာ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေရွာင္သြားဖို႔၊
မေရွာင္ႏိုင္ရင္လည္း ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏွိမ့္ခ်ၿပီး
ေလွ်ာ့ေပးဖို႔။ ေနာင္ ဒီလုိလူမ်ဳိးနဲ႔ မေတြ႕ေအာင္ တတ္ႏုိင္သေရႊ႕
ေရွာင္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကားေမာင္းတဲ့အခါ ကိုယ္က လမ္းမွန္အတိုင္း
သြားေနေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းထဲမွားၿပီး ထိပ္တိုက္ေမာင္းလာတဲ့ကားကို
ေရွာင္ေပးဖို႔လည္း လို္ပါတယ္။ မေရွာင္ရင္ တိုက္မိၿပီး
ဒဏ္ရာအနာတရျဖစ္ရမွာေပါ့ ဟုတ္ဘူးလားေနာ္။ အလားတူပဲ အရက္မူးေနတဲ့လူ၊
ေခါင္းမေကာင္းတဲ့လူနဲ႔ေတြ႕ရင္ သြားၿပီး စကားမ်ား ရန္ျဖစ္လို႔ အလကားပါပဲ။
ကိုယ္က ဦးေအာင္ေရွာင္သြားမွ ေတာ္မယ္ ဒါဟာ ေၾကာက္စိတ္ရွိလို႔
မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒီလိုပဲ လူမ်ဳိးစုံနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ့အခါမွာ
အရက္မူးသမားလို၊၊ အ႐ူးလို သိသိသာသာႀကီး မူမမွန္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ေတြ႕ရမွာထက္
ပညာဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ စိတ္ဓာတ္မျပည့္၀တဲ့လူမ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႕ရမွာက ပိုမ်ားပါတယ္။
အဲဒီမွာလည္း ပညာတတ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ေက်ာင္း၊ တကၠသိုလ္ ေအာင္တာကို အဓိက
ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ျပည့္၀မႈ၊ အထက္စီးနဲ႔
အမိန္႔ေပးေပါင္းသင္း ဆက္ဆံတာမ်ဳိး မလုပ္သင့္အပ္တာတို႔လို႔ ကြၽန္မ
ယူဆမိပါတယ္။ ကိစၥတစ္ရပ္ကို ကိုယ္က အျပည့္အစုံ မသိဘဲနဲ႔
လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းၿပီး ခိုင္းတာမ်ဳိးကိုလည္း ကြၽန္မ
မၾကာခဏ ေတြ႕ျမင္ဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနရာတိုင္းမွာ
ႏွိမ့္ခ်ေပါင္းသင္းလို႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလို႔ ကြၽန္မ ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။
ဒီလိုဘဲ ျဖစ္လည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ကိုယ္မွန္ကန္တယ္လို႔ ယူဆမိရင္လည္း
ဒါကို ေလွ်ာ့မေပးသင့္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ လူေတြဟာ ကိုယ္စီးတဲ့ ျမင္း
အထီးလား အမလား ခဲြျခားမသိသလိုပါပဲ စကားေျပာတဲ့အခါမွာလည္း ေျပာသင့္၊
မေျပာသင့္ မစဥ္းစားဘဲ လူတစ္ဖက္သားကို နင္ပဲငါဆ မေျပာသင့္
မေျပာအပ္ပါဘူးလို႔ ကြၽန္မရဲ႕ စိတ္အေတြးက လက္ခံယူဆေနမိပါတယ္။ ဒါဟာ
ပညာတတ္ေတြရဲ႕ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းနည္းေလး စဥ္းစားတတ္ရင္ေပါ့ေလ...။

ေကာင္းကင္က လမင္းႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္

အမ်ားနဲ႔ ေရာေႏွာၿပီးေနရင္ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔
ကိုယ့္ကိုယ္ျဖစ္ဖို႔ သိပ္မလြယ္ဘူး။
အမ်ားအားျဖင့္ သူမ်ားစိတ္နဲ႔
ကိုယ့္ကိုယ္ျဖစ္ေနရတာ မ်ားတယ္
အားနာမႈေတြ၊ ငဲ့ညႇာေထာက္ထားရမႈေတြနဲ႔
ဘ၀ဟာ လြတ္လပ္မႈမရွိေတာ့ဘူး
သူမ်ား ဆႏၵကိုျဖည့္ျဖည့္ေပးေနရတာနဲ႔
ကိုယ့္ရဲ႕တကယ့္ ကိုယ္ပုိင္ဆႏၵေတြဟာ
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနာက္ကို
ေရာက္ ေရာက္သြားရတယ္ေနာ္

လမင္းႀကီးရဲ႕ဘ၀ကို သိပ္အားက်တယ္
လမင္းႀကီးဟာ ေလာကလူသားေတြကို
အေအးဓာတ္နဲ႔ အလင္းဓာတ္ေပးၿပီး
ေက်းဇူးျပဳတယ္ေလ
ဒါေပမဲ့ ေလာကလူသားေတြနဲ႔
လိမ္းက်ံကပ္ၿငိျခင္း မရွိဘူး
ေ၀းေ၀းမွာဘဲ သီးသန္႔ေနတယ္
ေမတၱာ အေအးဓာတ္နဲ႔ အသိဥာဏ္
အလင္းဓာတ္ေပးၿပီး ေ၀းေ၀းကေန
ေက်းဇူးျပဳေနရတဲ့ လူသားလမင္းဘ၀မ်ဳိးကို
ပိုၿပီး လိုလားေတာင့္တမိပါတယ္။

(ဒါဟာ အရွင္ဆႏၵာဓိက ကေျပာတဲ့အခ်က္ေတြကို သေဘာက်လို႔ပါ။ ဖတ္ၾကည့္ပါလား။
ဇြန္လ ၂၀၀၇ ထုတ္ စာအုပ္နာမည္က တစ္ေယာက္တည္းေန တစ္စိတ္ထဲထားတဲ့
ဖတ္ၿပီးရင္ အရမ္းေအးခ်မ္းတယ္။)

၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ (ဓမၼစၾကာေန႔)



ဒီေန႔ဟာျဖင့္ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပဋိသေႏၶေနေတာ္မူျခင္း၊ ေတာထြက္ျခင္း၊ တရားဦး ဓမၼစၾကာကို ေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း၊ ေရအစံု မီးအစံု

တန္ခိုးျပာဋိဟာမ်ားကို ျပသေတာ္မူျခင္းဆိုတဲ့ ထူးျခားတဲ့ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ရဟန္းသံဃာမ်ား ပုရိမ၀ါကပ္ဆိုေတာ္မူၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ါဆိုလကို လထူးလျမတ္အျဖစ္

သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ျမန္မာေမြးေန႔ရက္လည္း က်ေရာက္ပါတယ္။
ေရွးျမန္မာဘုရင္မ်ားသည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ တိုးတက္စည္းကားျပန္႔ပြားေရးႏွင့္ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္မ်ားကို ရရွိေရးဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ရပ္တို႔ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ၀ါဆိုလမွာ ပဥၥင္းခံ

ရွင္ျပဳပဲြေတာ္ႀကီးကို ရာသီပဲြေတာ္အျဖစ္ က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ ျဖစ္ေစ၊ လျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ေစ၊ ၀ါဆိုလမွာ ဖူးပြင့္ၾကတဲ့ ပုန္းညက္ပန္း စတဲ့ ပန္းမ်ဳိးစံုတို႔ကို

ေစတီပုထိုးမ်ားမွာ သြားေရာက္လွဴဒါန္းဖို႔ ၀ါဆိုပန္းခူးထြက္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စရာ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့တစ္ရပ္လည္း ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတာဆိုရင္ျဖင့္ ခုခ်ိန္တိုင္ထိေပါ့ေလ။
အခ်ဳိ႕ကေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ား ၀ါဆိုတဲ့အခါ ပူေဇာ္ဆက္ကပ္ႏိုင္ဖို႔ ၀ါဆိုပန္းႏွင့္ ၀ါဆိုဖေယာင္းတိုင္ႀကီးေတြကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွာ လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ထို႔အျပင္ သကၤန္းမ်ားကိုလည္း

ကပ္လွဴၾကပါတယ္။ ၀ါဆိုေတာ့မယ့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ၀ါဆိုလဆန္းမွာပင္ လွဴဒါန္းၾကတဲ့သကၤန္းျဖစ္တာေၾကာင့္ "၀ါဆိုသကၤန္း" လို႔ေခၚၾကတာေပါ့ရွင္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မေမြးေန႔အတြက္

၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာတစ္ရပ္အျဖစ္ အသက္၊ သိကၡာဂုဏ္၀ါႀကီးသူမ်ားကို ၀ါ၀င္ခါနီးမွာ ပူေဇာ္ဖြယ္ရာမ်ားနဲ႔ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကတာဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္မတို႔

ဘိုးေဘးဘီဘင္လက္ထက္ထဲက ခုခ်ိန္တိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ရွင္။

လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးလည္း ၀ါဆိုလႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္ႏုိင္ၾကပါေစေနာ္....

ဇူလိုင္လ ၃ ရက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔

အားလုံး မဂၤလာပါရွင္။ ဇူလိုင္လ ၃ ရက္ေန႔သည္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ယမင္း သိထားသမွ်ကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
ယမင္းတို႔ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ားရဲ႕ ေရွးေခတ္ဘ၀ဟာ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ အျခား အျခားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားက အမ်ဳိးသမီးမ်ားလိုဘဲ အားႏဲြ႕သူလို႔ သတ္မွတ္ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ အိမ္တြင္းမႈလုပ္၊ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ ဆိုတဲ့ ဆုံးမစာအတိုင္း လုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အျပင္ထြက္ ပညာသင္ဖို႔၊ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ အလြန္ပဲ နည္းပါးၿပီး အခြင့္အလမ္းမရရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒီထဲကမွ ထူးခြၽန္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေကာင္းေတြလည္း ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာေပနယ္မွာ စစ္ႀကိဳေခတ္က ပထမဆုံး ေပၚထြန္းလာခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရမဲ့သူကေတာ့ စာေရးဆရာမႀကီး ဒဂုန္ခင္ခင္ေလးဆိုတာပါဘဲ။ သူက ၁၉၀၄ ခု ဖြားဆိုေတာ့ အေတာ္ကုိ ေစာပါတယ္။ ယမင္းတို႔ေတာင္ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္း မသိေသးတဲ့ ဘ၀ပါပဲ။ အဲ ၁၉၃၀ ေလာက္မွာ ႏုိင္ငံေရး ႏိုးၾကားမႈနဲ႔အတူ စာေပမွာ ၀င္လႈပ္ရွား ခဲ့တဲ့ သတင္းစာဆရာမႀကီးေတြ ေပၚထြန္းလာခဲ့ျပန္တာကို သိရွိခဲ့ရျပန္တယ္။ အင္း ပထမဆုံး အမ်ဳိးသမီး သတင္းစာထုတ္ေ၀သူ အယ္ဒီတာကေတာ့ ေဒၚဖြားရွင္ပါတဲ့ရွင္။ ေနာက္ ေဒၚထားထားတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အင္ဒပင္းဒင့္ ေဒၚစန္းတဲ့။ ယမင္းလည္း သိမွတ္ရတာကို ေျပာရတာပါ။ ကုိယ္မွ မေမြးေသးတာကိုး။ သူတို႔ဟာ ကိုလိုနီအစိုးရကို ကေလာင္နဲ႔ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတဲ့ မိန္းမ သူရဲေကာင္းေတြပါဘဲ။
ခုဆို ယမင္းတို႔ေခတ္မွာေတာ့ အားႏဲြ႕သူေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူးေလ။ အမ်ဳိးသားမ်ားနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးမ်ားဟာ လႈပ္ရွားလာေနၾကၿပီေလ။ အမ်ဳိးသမီးမ်ားရဲ႕ဘ၀မွာ ေမြးလာစဥ္ကတည္းကပဲ ေယာက္်ားသားေတြမွာ ရွားပါးလွတဲ့ မိခင္စိတ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္တစ္ခု အရင္းခံ ပါလာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒီလိုဘဲ အမ်ဳိးသားမ်ားကို တင္စားတဲ့ စာသားေလးတစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ ဘာတဲ့။ ေကာင္းကင္တမြတ္၊ ၾကယ္ကိုဆြတ္လည္း မလြတ္စတမ္း ရျမဲတမ္းဆိုလားဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္းကင္က ၾကယ္တံခြန္အသစ္ကို ဂ်ာမနီႏိုင္ငံသူ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ပထမဆုံး ေတြ႕ရွိခဲ့တာကို သိခဲ့ရျပန္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးေတြအေပၚမွာ ျမင့္ျမတ္စြာ နားလည္သူေတြကေတာ့ ပုခက္လႊဲေသာလက္သည္ ကမၻာကို လႊမ္းမိုးႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။ ေဒါက္တာ မတင္၀င္းကေတာ့ ရာဇ၀င္ထဲက မိန္းမသားဆိုဘဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္ ဖတ္ၾကည့္ပါလား။ ယမင္းကေတာ့ အမ်ဳိးသမီးဆိုတာ လူသားတစ္ဦးပဲ ျဖစ္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးရယ္၊ အမ်ဳိးသားရယ္ ခဲြဲျခားေနဖို႔ မလိုဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္ရဲတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ လူသားပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ့။ မည္သူမဆို အမ်ဳိးသမီးဘဲျဖစ္ျဖစ္ အမ်ဳိးသားပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားရင္ ေအာင္ျမင္မွာဘဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ အခု အမ်ဳိးသားမ်ားရွိေနျခင္းဟာ အမ်ဳိးသမီးဆိုတဲ့ မိခင္မ်ားက ေမြးဖြားခဲ့ၾကလို႔ေပါ့။ အေျဖက ရွင္းေနတာဘဲ။ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္ မယ္ေတာ္မာယာက မီးဖြားသန္႔စင္ခဲ့လို႕ ဘုရားအျဖစ္ကို ရေတာ္မူခဲ့တာေပါ့။ ေျပာရရင္ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ယမင္းျဖစ္ေစခ်င္တာကေတာ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတိုင္းကို သံမဏိပြင့္ဖတ္မ်ားႏွင့္ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ ပန္းမ်ား ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ျမင္ခ်င္တယ္။ ဘ၀မွာ ေလာကဓံႏွင့္ ေနေရာင္ျခည္ကို အလြယ္တကူ အ႐ႈံးေပးၿပီး ေၾကြက်ေပးလိုက္တဲ့ ပန္းေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဒီလိုဘဲ သုညတစ္လုံးထဲရွိျခင္းဟာ အသုံးမ၀င္ေပမဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးအားလုံးဟာ တစ္ဆိုတဲ့ ဂဏန္းရဲ႕ေနာက္မွာ သုညမ်ားစြာနဲ႔အတူ တန္ဖိုးရွိေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ေျပာရင္း

အမ်ဳိးသမီးဆိုတာ....

မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိဥာဏ္ဟာ တီထြင္ဖန္တီးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။
ခ်ဳိသာစြာ အမိန္႔ေပးတတ္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ စနစ္တက်ျဖစ္ေအာင္ စီမံတတ္ဖို႔ႏွင့္
အရည္အေသြးကို နားလည္တတ္ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ အသုံးက်မႈကိုသိဖို႔နဲ႔
ေဘးအႏၱရာယ္နဲ႔ ဖ်ားေယာင္းမႈက လြတ္ကင္းေနရမယ္။ မိန္းမေကာင္း မိန္းမျမတ္ဟာ
အမွားကင္းၿပီး ေသြဖည္ျခင္းကင္းရမယ္။ အင္း.... ေနာက္ေတာ့ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ျပည့္စုံေနရမယ္။
ဘ၀င္ျမင့္ၿပီး အၾကင္နာကင္းတဲ့မာနက ကင္းရမယ္။ မိမိကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈရွိရမယ္။ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့ စိတ္ႏွင့္ျပည့္စုံၿပီး ေမတၱာစိတ္ ဆင္ျခင္စိတ္ရွိေအာင္ အေတြးအေခၚနဲ႔ ပညာၿပီးေတာ့ ေလာကဓံတရားကို
ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သူ၊ သမိုင္းကို ထက္ျမက္တဲ့စိတ္ကူးဥာဏ္နဲ႔ ဖတ္ႏုိင္စြမ္း၊ နားလည္ႏိုင္စြမ္းႏွင့္ ေဘးဒုကၡေတြကို ႏွလုံးသြင္းတတ္တဲ့ ရင့္က်က္စိတ္ရွိရမယ္။ မိန္းမေတြမွာ ပင္ကိုရွိေနတဲ့ နဂုိဗီဇစိတ္၊ ပါရမီစိတ္၊ သတိ၊ ေမတၱာ၊ သစၥာတရားေတြဟာ ဘ၀ရဲ႕ မ႑ိဳင္ေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျမဲယုံၾကည္ၿပီး ေအာင္ျမင္ထြန္းေပါက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့သူ ျဖစ္ေနေစရမယ္။
ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ား ဒီထက္ ဒီထက္ ပိုၿပီး တိုးတက္ေအာင္ျမင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းျပဳရင္းနဲ႔ ဇူလိုင္လ ၃ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာစြာနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္ေနာ္။

၁။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါသည္ လူမွလူသုိ႕ လ်င္ျမန္စြာ ကူးစက္လ်က္႐ွိသည္။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးေရာဂါသည္ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဇြန္ ၁၁ ရက္အထိ ႏုိင္ငံေပါင္း ၇၄ ႏုိင္ငံသုိ႕ ပ်ံ႕ႏွံ႕ကူးစက္ကာ ဓာတ္ခြဲခန္းစမ္းသပ္ အတည္ျပဳခ်က္အရ ၂၈၇၇၄ ဦး ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ၁၄၄ ဦး ေသဆုံးခဲ့သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ႕က ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ(Human Influenza Pandemic) ျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း ဇြန္ ၁၁ ရက္တြင္ ေၾကညာခဲ့သည္။

၂။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါသည္ လူမွလူသုိ႕ ကူးစက္ျမန္ျခင္းႏွင့္ တုပ္ေကြးဗုိင္းရပ္စ္ အသစ္ျဖစ္၍ လူအမ်ားတြင္ ခံႏုိင္ရည္စြမ္းအား မ႐ွိေသးျခင္းတုိ႕ေၾကာင့္ ေအာက္ပါအႏၱရာယ္မ်ားကုိ ႀကဳံေတြ႕ရမည္။

(က) အသက္အ႐ြယ္မေ႐ြး ေရာဂါျဖစ္ပြားျခင္း၊

(ခ) ကေလးမ်ား၊ အသက္အ႐ြယ္ႀကီးရင့္သူမ်ား၊ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္မ်ား၊ ႏွလုံး၊ အဆုတ္ႏွင့္ ဆီးခ်ဳိစသည့္ နာတာ႐ွည္ေရာဂါ႐ွိသူမ်ားႏွင့္ ခုခံအားက်ဆင္းမႈ႐ွိသူမ်ားတြင္ အသက္ဆုံး႐ႈံးမႈ ပုိမုိမ်ားျပားႏုိင္ျခင္း၊

(ဂ) တုပ္ေကြးလူနာမ်ာ လ်င္ျမန္စြာမ်ားျပားလာျခင္းေၾကာင့္ ေဆးဝါး၊ ေဆးပစၥည္းႏွင့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ လုိအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္း၊

(ဃ) စီးပြားေရးႏွင့္ ကုန္သြယ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ထိခုိက္ဆုံးရႈံးမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္း၊

(င) ေရာဂါျပန္႕ပြားမႈကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္အတြက္ လူအမ်ား စုေဝးေဆာင္႐ြက္ရသည့္ လုပ္ငန္းမ်ား၊ ေက်ာင္းမ်ား၊ ဘာသာေရးပြဲမ်ားႏွင့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားကုိ ပိတ္ပင္တားဆီးရန္ လုိအပ္လာႏုိင္ျခင္း၊

(စ) ႏုိင္ငံ၏ အဓိကဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းမ်ား ပုံမွန္ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္ရန္ အခက္အခဲမ်ား ႀကဳံေတြ႕လာႏုိင္ျခင္း၊

၃။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ၏ အႏၱရာယ္မ်ားကုိ ကာကြယ္ရန္ႏွင့္ ဆုံး႐ႈံးမႈမ်ား ေလ်ာ့နည္းရန္အတြက္ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လုံးက လုိက္နာေဆာင္႐ြက္ရန္ အထူးအေရးႀကီးသည္။

(က) ျပည္သူ တစ္ဦးခ်င္းအေနျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ရန္ -

- တစ္ကုိယ္ေရသန္႕႐ွင္းမႈကုိ ဂ႐ုျပဳေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆုိးလ်င္ လက္ကုိင္ပဝါျဖင့္ ဖုံးအုပ္ျခင္း၊
- လက္ကုိဆပ္ျပျဖင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးေၾကာျခင္း၊
- ေကာင္းစာအိပ္စက္အနားယူျခင္း၊
- အာဟာရျပည့္ဝသည့္ အစားအစာမ်ားစားသုံးျခင္း၊
- ကုိယ္လက္လႈပ္႐ွားမႈ မွန္မွန္ျပဳလုပ္ျခင္း၊
- ေလေကာင္းေလသန္႕ရ႐ွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေနထုိင္ျခင္း၊
- လူထူထပ္ေသာေနရာႏွင့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားသုိ႕ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- အရက္လြန္ကဲစြာ ေသာက္သုံးျခင္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးဝါး သုံးစြဲျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- ေရာဂါျဖစ္ပြားသူမ်ားႏွင့္ သံသယ႐ွိသူမ်ားမွ (၆)ေပအကြာတြင္ ေနထိုင္ျခင္း၊
- ေရာဂါမကူးစက္ေစရန္ ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္ကုိ လုံေအာင္ဖုံးအုပ္သည့္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္း(Surgical Mask)ကို အသုံးျပဳျခင္း၊
- ေရာဂါ႐ွိသူ၏ေနအိမ္ႏွင့္ ေဆး႐ုံမ်ားသုိ႕ မလိုအပ္ဘဲ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- မိမိတြင္ ေရာဂါလကၡဏာမ်ား႐ွိသည္ဟု ယူဆပါက နီးစပ္ရာက်န္းမာေရးဌာနသုိ႕ အျမန္ဆုံးသတင္းေပးပုိ႕ အကူအညီေတာင္းခံျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရမည္။

(ခ) စာသင္ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ ဟုိတယ္၊ လူမႈေရးရိပ္သာႏွင့္ ေဂဟာမ်ားတြင္ -

- အေဆာင္အအုံမ်ား ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းမြန္ေရးအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- ပတ္ဝန္းက်င္သန္႕႐ွင္းေရးကို ဂ႐ုျပဳေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- အမႈိက္ႏွင့္အညစ္အေၾကးမ်ားကုိ စနစ္တက်စြန္႕ပစ္ျခင္း၊
- လူ႕အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ ေလွကား၊ ဓာတ္ေလွကား၊ နံရံမ်ားႏွင့္ ႐ုံးတြင္းပရိေဘာဂမ်ားကုိ တစ္ေန႕(၂)ႀကိမ္မွ (၃)ႀကိမ္ ပုိးသန္႕စင္ျခင္း၊
- စာသင္ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ ဟုိတယ္၊ လူမႈေရးရိပ္သာႏွင့္ ေဂဟာမ်ားတြင္ ေနထုိင္ေဆာင္႐ြက္သူမ်ား အားလုံး၏ က်န္းမာေရးကုိ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္႐ႈျခင္း၊
- တစ္ဦးဦးတြင္ တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားသည္ဟု သံသယ႐ွိပါက က်န္းမာေရးဌာနႏွင့္ အျမန္ဆုံး ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊

(၄) တုပ္ေကြးေရာဂါ (သုိ႕မဟုတ္) အလားတူ ဖ်ားနာေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူသည္ ေအာက္ပါအတုိင္း ေနထုိင္ရမည္။

- လူနာအေနျဖင့္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္း တပ္ဆင္ထားရမည္၊
- အျခားသူမ်ားသုိ႕ မကူးစက္ေရးအတြက္ မိမိအိမ္တြင္ပင္ ေနထုိင္ရမည္၊
- ႐ုံး၊ ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္ႏွင့္ ခရီးသြားလားျခင္းမ်ားကုိ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ရမည္၊
- ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆုိးလ်င္ တစ္သွ်ဴး (သုိ႕မဟုတ္) လက္ကိုင္ပဝါ အသုံးျပဳရမည္၊ လက္ကုိဆပ္ျပာျဖင့္ စနစ္တက် ေဆးေၾကာရမည္၊
- အာဟာရျဖစ္ေသာ အစားအစာမ်ားစားရန္ႏွင့္ အရည္မ်ားမ်ား ေသာက္ရမည္၊
- ေလေကာင္းေလသန္႕ရ႐ွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေနထုိင္ရမည္၊
- က်န္းမာေရးဌာနႏွင့္ ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ရမည္၊
- ေရာဂါကူးစက္မႈသည္ ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ (၁၀)ရက္ၾကာသည္အထိ ကူးစက္ႏုိင္သည္။

(၅) မိသားစုအတြင္း တုပ္ေကြးေရာဂါျဖစ္ပြားသူအား ေအာက္ပါအတိုင္း ျပဳစုရမည္။
- လူနာကုိ ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းေသာ ေနရာတြင္ ထား႐ွိရမည္၊ အေျခအေနေပးပါက သီးသန္႕အခန္းတြင္ ထား႐ွိသင့္သည္၊
- ဖ်ားနာသူအား အနီးကပ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္သူမ်ားသည္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္းႏွင့္ လက္အိတ္မ်ား ဝတ္ဆင္ရမည္၊ ျဖစ္ႏုိင္ပါက ပလတ္စတစ္ရင္ကာ ခါးစည္း(Apron)ကုိလည္း အသုံးျပဳႏုိင္သည္၊
- လူနာအသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ အသုံးျပဳၿပီးေသာ ပါးစပ္ ႏွေခါင္းစည္းႏွင့္ လက္အိတ္မ်ား စသည္တုိ႕ကုိ 0.5% available chlorine ရ႐ွိေစရန္ Bleaching Powder ဟင္းစားဇြန္းႏွစ္ဇြန္းကုိ ေရတစ္လီတာျဖင့္ ေဖ်ာ္စပ္၍ မိနစ္(၃ဝ)ခန္႕ စိမ္ထားရမည္၊ မ႐ွိလွ်င္ ေရေႏြးျဖင့္ ျပဳတ္ေလွ်ာ္ရမည္၊
- လူနာျပဳစုၿပီးတုိင္း လက္ကုိဆပ္ျပာျဖင့္ ေသခ်ာစြာ ေဆးေၾကာရမည္၊ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အရက္ျပန္(Alcohol rub) အသုံးျပဳႏုိင္သည္၊
- လူနာႏွင့္ အနီးကပ္ျပဳစုသူမ်ား၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကုိ က်န္းမာေရးဌာနသုိ႕ သတင္းပုိ႕ျခင္း၊ ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ျခင္းတုိ႕ကုိ လုပ္ေဆာင္ရမည္၊

၆။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႕ ဝင္ေရာက္ကူးစက္မႈ မ႐ွိေစေရးအတြက္ က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာန အပါအဝင္ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ား၊ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ပုဂၢလိကက႑ႏွင့္ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လုံးမွ ကမၻာလူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အမ်ဳိးသားေရးအသြင္ျဖင့္ အ႐ွိန္အဟုန္ျမွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္သြားၾကရန္ အထူးလုိအပ္ေၾကာင္း ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာန

Swine Flu (H1N1)ဗုိင္းရပ္စ္အတြက္ Foxသတင္းဌာန၏ အႀကံျပဳခ်က္ (၁၀)ခ်က္

ကမာၻႏွင့္တ၀ွမ္းတြင္  ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည့္ ဝက္တုပ္ေကြးေခၚ Swine Flu(H1N1)ဗုိင္းရပ္စ္အား ႀကိဳတင္ကာကြယ္ႏိုင္မည့္ နည္းလမ္း(၁၀)ခုကို Foxသတင္းဌာနက ယခုကဲ့သို႔ အႀကံျပဳ ေဖာ္ျပထားသည္။

၁။ Swine Flu(H1N1)ကို ကာကြယ္ဖို႔ အေျခခံအက်ဆံုးမွာ လက္ေဆးရန္ျဖစ္သည္။ လက္ကို ဆပ္ျပာႏွင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးပါ။ စကၠန္႔(၂၀)မွ်ၾကာေအာင္ လက္ႀကိဳလက္ၾကား ေနရာမ်ားအထိ ဆပ္ျပာသံုးၿပီး သန္႔စင္ေသာေရျဖင့္ ေဆးေၾကာပါ။ ထိုအခါ လက္တြင္ကပ္ၿငိေနႏိုင္ေသာ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမ်ားကို ဖယ္ရွားၿပီးသား ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟု ေလာင္းအိုင္းလန္းေကာလိပ္ေဆးရံုမွ လက္ေထာက္ပါေမာကၡ ေဒါက္တာကလစ္ဖို႔ ဘတ္ဆက္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။

၂။ ေရမရွိလ်င္ (သို႔မဟုတ္) ေရအလြယ္တကူမရလ်င္ အယ္လ္ကိုေဟာပါ၀င္သည့္ Sanitizerတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လက္ကိုခဏခဏ ပြတ္ေပးပါ။ ထိုဂ်ယ္သည္ ေရရွားေသာ အရပ္မ်ားတြင္ လက္ကိုေဆးေၾကာရန္ အသံုး၀င္ေသာ ဓာတုဓာတ္ေပါင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ လက္ကိုဂ်ယ္ႏွင့္ ပြတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေလထဲတြင္ ခါယမ္းၿပီး ေလသလပ္ကာ အေျခာက္ခံပါ။ ထိုဂ်ယ္တြင္ပါေသာ အယ္လ္ကိုေဟာဓာတ္က လက္တြင္ရွိေသာ တုပ္ေကြးေရာဂါပိုးမ်ားကို သတ္ျဖတ္ႏိုင္ပါလိုက္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း လက္တြင္လိမ္းသည့္ ေဆးရည္တိုင္း ပိုးသတ္ႏိုင္သည့္ အစြမ္းသတၱိမရွိေၾကာင္း သတိျပဳသင့္ပါသည္။

၃။ ႏွာေစးလ်င္၊ ေခ်ာင္းဆိုးလ်င္ ႏွာေခါင္းႏွင့္ပါးစပ္ကို ကာထားပါ။ ေဒါက္တာဘက္ဆက္က ႏွာေစးေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ လက္ကိုမ်က္ႏွာႏွင့္ ႏွာေခါင္းမ်ားအား မၾကာခဏ မပြတ္သင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳခဲ့သည္။ လက္တြင္ကပ္ေနသည့္ တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္မ်ားသည္ မ်က္ႏွာတြင္ရွိသည့္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားမွတဆင့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္႕ႏွံ႕၀င္ေရာက္သြားႏိုင္ေၾကာင္း ၎ကဆိုသည္။ ထို႔အျပင္ ႏွာေစး၊ ႏွာရည္ယိုသျဖင့္ ႏွပ္ညွစ္ၿပီးလ်င္လည္း လက္ကို စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ျဖစ္ေအာင္ သတိျပဳေဆးေၾကာရန္ ေဒါက္တာဘက္ဆက္က သတိေပးခဲ့သည္။

၄။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ တုပ္ေကြးေရာဂါရွင္မ်ား ရွိေနသည္ဟု သံသယရွိပါက ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္မ်ားကို ကာကြယ္ေပးသည့္ မ်က္ႏွာဖံုး(Mask)မ်ားအား အသံုးျပဳသင့္ပါသည္။

၅။ အကယ္၍ တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားေနသည့္ လကၡဏာမ်ား ေပၚေပါက္လာၿပီး ဖ်ားနာေနၿပီဆိုလ်င္ အိမ္တြင္ နားေနသင့္ပါသည္။ လူမ်ားေသာေနရာမ်ားႏွင့္ အလုပ္ခြင္သို႔ သြားေရာက္ျခင္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမည္။

၆။ ဗီတာမင္စီ(C)ကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည့္ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆး၀ါးမ်ားကို မွီ၀ဲရပါမည္။ ဗီတာမင္စီ(C)သည္ တုပ္ေကြးကို ဟန္႔တားႏိုင္သည္ဟု ပညာရွင္မ်ားက လက္ခံယံုၾကည္ထားသည္။

၇။ ညီညြတ္မွ်တေသာ အစာအာဟာရကို ျဖည့္တင္းစားေသာက္ပါ။ အာဟာရျပည့္ေအာင္ စားေသာက္ျခင္းႏွင့္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္စက္ျခင္းတို႔သည္ လူ႔ကိုယ္ခံအားကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစသည္။ မ်ားမ်ားအနားယူျခင္းသည္ တုပ္ေကြးကို ေခ်ဖ်က္ႏိုင္မည့္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္မႈ တစ္ခုဆိုသည္ကို သိထားသင့္ပါသည္။

၈။ ကေလးငယ္မ်ားကို က်န္းမာေရးႏွင့္ေလ်ာ္ညီေအာင္ ေနထိုင္က်င့္ႀကံတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးပါ။ ၎တို႔အတြက္ တစ္ကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရးသည္ မည္မွ်အေရးပါေၾကာင္း ကေလးမ်ား သိရွိသင့္ပါသည္။

၉။ ပရိေဘာဂ အသံုးအေဆာင္မ်ား၊ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ထိေတြ႕မႈမ်ားမည့္ ေနရာမ်ားကို သန္႔ရွင္းစြာထားပါ။ ပိုးသတ္ေဆးျဖန္းပါ။ တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္မ်ားသည္ စားပြဲမ်က္ႏွာျပင္မ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာကီးဘုတ္မ်ားစသည့္ လူ႔လက္ႏွင့္ မၾကာခဏထိေတြ႕ႏိုင္သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ နာရီအတန္ၾကာ ရွင္သန္ေနႏိုင္သည့္ အစြမ္းရွိသည္။

၁၀။ ေရာဂါျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း ေသခ်ာခဲ့ၿပီဆိုလ်င္ နီးစပ္ရာ က်န္းမာေရးဌာနမ်ားဆီသို႔ အျမန္ဆံုးသြားေရာက္ၿပီး လိုအပ္ေသာ ေဆး၀ါးကုသမႈမ်ား ခံယူသင့္ပါသည္။

 
........./***EOT***/........