ေမြးရက္မွစ ျဖတ္သန္းမႈကာလ

ေထာင့္ကိုးရာမ်ဳိး
ခုနစ္ဆယ့္ရွစ္၊ တည္ရွိမိုးေႏွာင္း
လျမတ္၀ါဆို၊ လျပည့္ေက်ာ္တြင္
လဆန္းတစ္ရက္
ေန႔၀ယ္ၾကာသပေတး၊ တစ္မနက္တြင္
သံသရာတစ္ေၾကာ
ေလာကႀကီးတြင္း
ျဖစ္တည္လာခဲ့
အကၽြႏ္ုပ္သည္
လူ႔ဘံုခန္း၀ါ
သုခဒုကၡ အဖံုဖံုၾကား
လူမွန္းသိစ
အရြယ္ကပင္၊ မာန၀င္ကာ
တငါငါႏွင့္ စားကာေသာက္ကာ
ေပ်ာ္ပါးကာလွ်င္၊ သာယာခ်ဳိျမ
ကိုယ့္ဘ၀ကို ျပည့္၀စံုလင္
အဟုတ္ထင္ခဲ့...
အရြယ္ေရာက္လတ္
ဘ၀႐ုန္းကန္
လူ႔ေလာကထဲ၀င္ကာမွ်
က်ဆင္းစိတ္ဓာတ္
အဖန္ဖန္တင္းရင္း
ဘ၀အေမာေတြ ေျပခဲ့ရ
ႏွစ္ လ ရာသီ
အလီလီေျပာင္းရင္း
မေသေသးသေရြ႕
ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္
လမ္းမွန္ကိုေလွ်ာက္
ေအာင္ျမင္မႈကို ေရွး႐ႈေနရင္း
တက္လွမ္းလာမည့္
အနာဂတ္ခရီး
ေမွ်ာ္မွန္းရင္း
အကၽြႏု္ပ္သည္
ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတိုင္ဆီသို႔......

ေၾသာ္... ဘာလိုလိုနဲ႔ ရက္မွ လ ေျပာင္း ႏွစ္ေတြ အလီလီေျပာင္းခဲ့တာ ခုတဖန္
တစ္ႏွစ္ကုန္လုိ႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ေမြးရက္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့။
ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အသက္ႀကီးလာေလ အသက္ငယ္ခ်င္လို႔ ေျပာၾကတဲ့အတိုင္း ငါ
အသက္ တစ္ႏွစ္ႀကီးလာျပန္ၿပီ ဘာေတြ တိုးတက္ေနၿပီလဲ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနၿပီလဲ
ဒါေတြကို အရင္ဆံုး စဥ္းစားေနမိတယ္ဆိုပါေတာ့... ေမြးရက္က
မွတ္မိလြယ္တယ္လို႔ ႐ံုးက ညီမေလးေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္ေလ
မွတ္မွတ္ရရ အျမဲစိတ္ထဲမွာ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးတစ္ရက္
အာဇာနည္ေန႔က်ေရာက္ၿပီးရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႔ရက္ေလး ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒါဟာ
ကၽြန္မ ေမြးဖြားလာစဥ္ကတည္းက ေသဆံုးတိုင္
ေမ့လို႔မရႏုိင္တဲ့ကၽြန္မရဲ႕ေမြးေန႔ေလးတစ္ရက္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ဒီေတာ့
ေမြးေန႔ေရာက္လာျပန္ၿပီ မေရာက္ခင္တည္းက သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြက
သတိေပးေနၾကျပီေလ ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ညီမေလးေတြကလည္း
ဖုန္းဆက္ၿပီး လွမ္းေျပာေနၾကျပန္ေရာ အမ လက္ေဆာင္ႀကိဳေပးလို႔ရလားတဲ့။
ကၽြန္မကလည္း မရဘူး။ ေပးမယ္ဆို ေမြးေန႔ မေကၽြးဘူးလို႔ ေျပာေနာက္လိုက္ေတာ့
မစားပါဘူးတဲ့ ယူပါတဲ့။ သူတို႔ရဲ႕ ေခၽြးနည္းစာနဲ႔ ေပးမယ့္ လက္ေဆာင္ကို
မယူရက္တာလည္းပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဇူလိုင္လ၀င္လာကတည္းက ေန႔တိုင္း
ေမြးေန႔ဘာေကၽြးမွာလဲ ေမးၾကတဲ့ ရံုးက ညီမေလးေတြက တစ္မ်ဳိးဆိုသလိုေပါ့။
ကၽြန္မ မ်က္ရည္လည္မိတယ္ ကၽြန္မကို ဒီေလာက္ ခင္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း
ေမာင္ႏွမေတြရွိေနေသးပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ
ဘ၀ရဲ႕တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို ေျခနင္း၀င္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ဒီေတာ့ အရင္ဆံုး
စဥ္းစားမိတာက ငါ ငါ့ရဲ႕ေျခေထာက္ေပၚ ငါ ရပ္ႏုိင္ၿပီလား။ ေနာက္တစ္ခ်က္က
မိဘကို ဘယ္ေလာက္ေက်းဇူးဆပ္ၿပီးၿပီလဲ၊ ေနာက္ သာသနာအတြက္ အလွဴအတန္းေတြ
ဘယ္ေလာက္ လုပ္ၿပီးၿပီလဲ။ ငါကေကာ ဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနၿပီလဲ
အျမဲေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပါ။ တစ္ေယာက္ကလည္း ေနျဖစ္မေကာင္းဘူး။
ေနမေကာင္းတဲ့ၾကားက အစ္မအတြက္ လက္ေဆာင္သြား၀ယ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာၿပီး
လက္ေဆာင္ကို ႀကိဳလာေပးတာက ရွိေသး။ ေမြးေန႔ဆိုတာ အမွန္ေတာ့
ဘုဂလန္႔ေျပာရရင္ ေမြးတဲ့ရက္ထဲက မရွိေတာ့တာလို႔ ထင္တယ္။ အဲလိုေျပာရင္
ေျပာၾကဦးမယ္။ အစ္မက ေျပာလိုက္ရင္ ဘုဂလန္႔လို႔။ အိမ္မွာလည္း ရွိေသးတယ္
ေမာင္ေလးေတြနဲ႔ ေဖေဖက ျပကၡဒိန္တစ္လွန္လွန္နဲ႔ ဇူလိုင္ ၂၀ ရက္ေန႔ဆို
မမႀကီးေမြးေန႔ေနာ္တဲ့ သားတို႔ ကိတ္မုန္႔လွီးရေတာ့မယ္တဲ့ ေကာင္းေရာ...
စားခ်င္ေနတာ ေျပာပါတယ္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးလာၿပီ ငါ ပညာေတြကို
တိုးတက္ရဲ႕လား ေမးခြန္းကို နည္းနည္းေတာ့ ေျဖသာခဲ့တယ္။ အရင္ထက္စာရင္
နည္းနည္းပိုသိလာတယ္လို႔ ခံစားရလို႔ပဲ။
ဒီၾကားထဲ ေျပာရဦးမယ္။ ႐ံုးက အန္တီရဲ႕အေဖ နာမက်န္းေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။
ခုေနာက္ပိုင္း အသက္ကယ္ေဆးေတာင္ သြင္းထားရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း
သတင္းသြားမေမးျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ရႈပ္ေနမိတာကိုး။ တစ္ေန႔ေတာ့
ညေနပိုင္းေလာက္ ဖုန္းလာပါေလေရာ။ အန္တီရဲ႕အေဖ ဆံုးသြားၿပီတဲ့ ဒါနဲ႔ ရံုးက
မန္ေနဂ်ာနဲ႔အန္တီေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ လိုက္သြားတယ္။ သူတို႔ ႐ံုးက
ထြက္ၿပီးလို႔ သိပ္မၾကာဘူး။ ဖုန္းလာျပန္တယ္။ ဖုန္းထဲက အန္တီရဲ႕အေဖ
မေသေသးဘူးတဲ့ ေမ်ာေနတာတဲ့ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားတာလို႔ ေျပာၿပီး
ဖုန္းခ်သြားတယ္။ ေဟာေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ လိုက္သြားၾကတ့ဲသူေတြလည္း
ေရာက္ေလာက္ေရာမယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ သို႔ေလာ
သို႔ေလာနဲ႔အလုပ္ေရာက္လာေတာ့ သြားၾကတဲ့သူေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့
တကယ္ေသတာပါလို႔ ေျပာတယ္။ အသုဘကိုေတာ့
တစ္ရံုးလံုးနည္းပါးလိုက္ပို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေရေ၀းသုႆန္ေရာက္ေတာ့
ငုိတဲ့သူ ငို ၾကည့္တဲ့သူက ၾကည့္ၾကေပါ့။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မရဲ႕အသိေတြက
လာႏႈတ္ဆက္ပါေလေရာ။ စကားေျပာၾကဆိုၾကေပါ့။ ဟိုလူေနေကာင္းလား
ဒီလူေနေကာင္းလားေပါ့။ ဒါနဲ႔ ရံုးျပန္ေရာက္ေတာ့ အမကလည္း မိတ္ေဆြေပါတာကေတာ့
မေျပာနဲ႔ေတာ့ ေရေ၀းသုသာန္မွာေတာင္ ရွိတယ္တဲ့။ ဟဲ့ သူမ်ားၾကားရင္ ေရေ၀းမွာ
အသိရွိတယ္ဆိုလို႔ ဘာလဲထင္ေနဦးမယ္ လိုက္ပို႔တဲ့သူေတြက ႏႈတ္ဆက္တာပါလို႔
ျပန္ေျပာရတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက ေမြးၿပီးထဲက ေသမ်ဳိးေတြပါပဲ။ တစ္ေန႔
ဒီလမ္းကို လုိက္ရမယ္ဆိုတာ နားလည္သေဘာေပါက္ထားမိတယ္။ မေသခင္သာ ေမြးေန႔က
တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေရာက္ေရာက္လာခဲ့တာပါ။ ေသသြားေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီလမ္းတစ္လမ္းထဲကိုပဲ ေရာက္သြားၾကတာပါပဲ။ ဒီၾကားထဲမွာ
ငါဆိုတဲ့ အတၱစဲြ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာန ဒါေတြကို ေရွာင္လႊဲလို႔
မရႏိုင္ၾကေသးဘူးေလ။ ရယ္စရာ ေျပာရဦးမယ္။ စင္ကာပူက ညီမေလးေတြထဲ
အျမြာႏွစ္ေယာက္ထဲက အငယ္ေလးေပါ့။ အရင္ႏွစ္ေတြကေတာ့ စာတိုက္ကေန
ကတ္နဲ႔ပို႔တယ္။ သူ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ ပို႔ရွာတယ္။ သူ႔လိုပဲ ေတာင္ငူက
ကေလးလည္း ႏွစ္တိုင္းပို႔တယ္။ ဒီႏွစ္လည္း စာတိုက္ကေန ပို႔လိုက္ၿပီဆိုၿပီး
ေမးလ္ပို႔ရွာတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာဂ္ညီမေလး Dream
(သို႔) မက္မက္ဆိုတဲ့ကေလးမေလးေပါ့။ ၁၄ ရက္ေန႔ပဲ ရွိေသးတယ္ ေမးလ္ပို႔လာတယ္။
ကတ္ကေလးထဲမွာ စာေလးေတြေရးၿပီးေပါ့။ ေမးလ္ထဲမွာေတာ့ ၂၀ ရက္ေန႔က်ရင္
ေမ့ေနမွာစိုးလို႔ ႀကိဳပို႔တာပါတဲ့ ဟား ဟား ရယ္ရတယ္ မက္မက္တစ္ေယာက္ေတာ့
လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ ေမ့ေတာ့ေကာ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ မဟုတ္ဘူးလား
ညီမေလးရဲ႕ေပါ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အခင္မင္ဆံုး
ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တ့ဲ ေမာင္ေလး လင္းလင္းလည္း ေမြးေန႔မတိုင္ခင္
ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အမွီပို႔ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္မိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က အားလံုး အမွတ္ရ သတိရေပးတဲ့အတြက္လည္း ၀မ္းသာသလို
ေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ငိုတစ္ခါ ရယ္တစ္လွည့္နဲ႔ ျဖတ္သန္းေနၾကရတာပါပဲ။
ကၽြန္မရဲ႕ မြန္ျမတ္တဲ့အလွဴေတြ တတ္နိုင္သေရြ႕ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ေနသမွ်
ကာလပတ္လံုး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ဆက္လုပ္သြားမယ္။ ေနာက္ လူေတြကို
တတ္ႏုိင္သမွ် ကူညီမယ္။ စိတ္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် သည္းခံၿပီး
စိတ္ေကာင္းအျမဲေမြးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္သြားမယ္။ ဘာလို႔
အဲလိုေျပာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ပုထုဇဥ္လူသားတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့
စိတ္ေကာင္းကထားရင္း ထားရင္းနဲ႔ နည္းနည္းေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္
ေျပာတာပါ။ ကဲ အားလံုးပဲ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႔မွစၿပီး
ေျပာမွားဆိုမွားရွိခဲ့ရင္ အားလံုးပဲ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါလို႔ ေျပာရင္းနဲ႔
ေမြးေန႔ကို လာေရာက္ၾကတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္မိပါေၾကာင္း.....