ေဟာ... လာျပီ
ယမင္းတစ္ေယာက္ အေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္မိသည္။
လည္ပင္းေၾကာေတြေထာင္၊ မ်က္စိေတြ ေညာင္းေနျပီး ျခင္းကိုင္ထားတဲ့လက္ကလည္း
လက္အံေသေနေအာင္ ေမွ်ာ္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္စီးမယ့္ကား လာတာေတြ႕ေတာ့
၀မ္းသာသြားမိသည္။ ဒီေန႔ ရံုး ေစာေစာသြားမယ္ဆိုမွ ဘာကားမွမလာေတာ့။
လာတဲ့ကားေတြကလည္း မရပ္နဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ ဘာကားပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုက္မယ္လို႔
ဆံုးျဖတ္ထားျပီးသား။
အခုလာေနတဲ့ကားက ႏွစ္ရာ ေပးစီးရတဲ့ "အထူးကား"ေပါ့။ အထူးကားဆိုတဲ့အတိုင္း
အဲယားကြန္းပါတယ္။ တီဗီြပါတယ္။ လက္မွတ္ေပးတယ္(တစ္ခါတေလ စစ္ေဆးရွိရင္ေပါ့)။
ထုိင္ခံုေတြကလည္း ဆိုဖာခံုေတြေလ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့
ေကာ္ခံုေတြေျပာင္းလဲကုန္ျပီ။ ဒီေတာ့ ႐ိုး႐ုိး ငါးဆယ္၊ တစ္ရာေပးစီးရတဲ့
ကားေတြထက္သာတယ္။ စမတ္က်က် စီးရမယ္။
ျမန္လည္း ျမန္တယ္(ကားခ်င္းျပိဳင္တဲ့အခ်ိန္ ေျပာတာပါ။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆို
လိပ္ကေတာင္ အဘ ေခၚရေလာက္တယ္။ ကားေပၚကဆင္းျပီးေတာင္
တြန္းေပးခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္။)။
ေအးေအးလူလူႏွင့္ တီဗီြၾကည့္ရင္း ဇိမ္ရွိရွိစီးရမယ္။ ကၽြန္မကလည္း ခရီးက
အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ တစ္နာရီေလာက္ (ျမန္ရင္) အခ်ိန္ေပးရေတာ့
ဒီလိုကားေတြနဲ႔မွ အဆင္ေျပမွာေလ။
ကၽြန္မလည္း အထူးကားရဲ႕ အားသာခ်က္ေတြကို ေတြးရင္း ကားဆီသြားဖို႔
ေျခလွမ္းျပင္လိုက္သည္။ မွတ္တိုင္တြင္ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားေသာ
လူေတြကိုၾကည့္ရင္း
"တက္မယ့္သူေတြ မနည္းပါလား" ဟု ေတြးလိုက္မိျပီး ေရွ႕ဆံုးက တက္ႏိုင္ေအာင္
မာရသြန္ျပိဳင္ပဲြ ပန္း၀င္သကဲ့သို႔ အေျပးအလႊားသြားရသည္။
အေရးထဲ ဒီကားကလည္း ဘာလို႔ အေ၀းၾကီးမွာ သြားရပ္သလဲမသိဘူး။
စိတ္တိုဖို႔ေကာင္းလုိက္တာ။ သူမ်ားထက္ အရင္ဆံုး တက္ႏုိင္ေအာင္
ေျပးသြားေနရင္းက ဆရာ
တစ္ေယာက္ေျပာဖူးတဲ့ စကားကို ျဖတ္ခနဲ သတိရလိုက္ေသးသည္။
"လူေတြရဲ႕ အတၱၾကီးမႈကို ဘတ္စ္ကားစီးတဲ့အခါ ေတြ႕ႏုိင္တယ္"တဲ့။
ဆရာ့ေျပာစကား မွန္ေနျပီလားမေျပာတတ္။ ကိုယ့္လိုပဲ
အလုအယက္ေျပးေနတဲ့သူေတြၾကားထဲ
ေရွ႕ဆံုးက တက္ျပီး ေနရာေကာင္းေကာင္းယူခ်င္တာ ကၽြန္မရဲ႕အတၱစိတ္ပဲ
ျဖစ္မွာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကားက ဆင္းတဲ့သူလည္း ဆင္းျပီးေရာ
ေမာင္းဖို႔ျပင္ေနတာကို လွမ္းအတက္
စပယ္ယာက လွမ္းအဆဲြမွာ ေျခေထာက္က ေျခနင္းခုံကိုမနင္းမိပဲ ေျခေခ်ာ္ျပီး
ေျခသလံုးနဲ႔ ေျခနင္းခံုနဲ႔ ရိုက္မိပါေလေရာ... အားလားလား ေအးရတဲ့အထဲ
ေျခေထာက္ေတာ့
ဘာျဖစ္ျပီလဲမသိ မစဥ္းစားအား ေနာက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေျခနင္းခံုေပၚ ခုန္အတက္ ကားက
၀ူးခနဲ ေမာင္းထြက္သြားသည္။
Readmore
အထူးကားေပၚ တက္လိုက္မိသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ "ငါေတာ့ လဲြျပီ" ဟု
ေနာင္တရလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ မတ္တပ္ရပ္စီးေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြက အမ်ားၾကီး။
ကိုယ္ေတာင္ လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေနျပီ ေျခနင္းခံုကေန အေပၚကို မေရာက္ေသး။
စပယ္ယာအသံ ထြက္လာသည္ "ေရွ႕ကို နည္းနည္းေလးေလာက္ တိုးေပးၾကပါ။ ေအာက္မွာ
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တဲြလာရလို႔ပါ" ေအာ္ေပမယ့္လည္း လႈပ္႐ံုသာ လႈပ္သည့္
ခရီးသည္ေတြၾကား မနည္း တိုးတက္ေနရသည္။ ဒီေလာက္ လူေတြမ်ားျပီး က်ပ္ေနတာကို
ငါ
ဘာလို႔မျမင္ပါလိမ့္။ ေၾသာ္ ကားေပၚတက္ရဖို႔အေရး ေျပးလႊားျပီး
ေဇာကပ္ေနေတာ့လည္း ငါ မျမင္တာ မဆန္းပါဘူးဟု ေျဖေတြး ေတြးလိုက္သည္။
ကၽြန္မလည္း ဆဲြျခင္းက တစ္ဖက္ႏွင့္ဆိုေတာ့ ကားထြက္ခ်ိန္မွာ
ယိုင္လဲမသြားေအာင္ ဟန္ခ်က္ကို မနည္းထိန္းလိုက္ရသည္။ ကၽြန္မက အရပ္ပုေတာ့
ကားေပၚေရာက္လွ်င္
အေပၚတန္းလည္း မမီ တျခားသူေတြကို ကိုင္ျပီး ရပ္ရမွာလည္း အားနာႏွင့္
စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ရသည္။ ဟိုယိုင္ဒီယိုင္ႏွင့္ မတည္ျငိမ္ေသးခင္မွာပင္
စပယ္ယာကလည္း-
"ကားခတစ္ေယာက္ က်န္ေသးတယ္" ဆိုျပီး ေအာ္ေနျပန္သည္။
ကၽြန္မလည္း ကိုင္စရာေနရာရသည္ႏွင့္ လက္ထဲက ငါးရာတန္ကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။
စပယ္ယာက "တစ္ေယာက္ထဲလား" လို႔ ေမးတာကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေတာ့
ႏွစ္ရာတန္တစ္ရြက္ လွမ္းေပးရင္း "တစ္ရာ ခဏေစာင့္" ဟု ေျပာကာ အထဲကို ၀င္သြားေလသည္။
ဘုရားစူး... အထူးကား။ ထိုင္စရာ ေနရာ မရွာလိုက္ရဘဲ ကိုင္စရာေနရာနဲ႔
ေျခေထာက္ရပ္စရာကိုသာ အသည္းအသန္ရွာလိုက္ရသည့္အျဖစ္။ ကားေပၚမတက္ခင္က
ဇိမ္က်က်ထိုင္ရင္း တီဗီြၾကည့္ကာ အေမာေျဖမည္ဟူေသာ အေတြးကလည္း အေတာ္ပံတပ္ကာ
ဘယ္ဆီေျပးျပီမသိ။ ထိုင္ခံုေပၚထိုင္ဖို႔မေျပာႏွင့္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ
ကိုယ္မတ္မတ္ရပ္ႏုိင္ေအာင္ မနည္းၾကိဳးစားျပီး ေနရာယူလိုက္ရသည္။ ဒါေၾကာင့္
ေရွးလူၾကီးေတြေျပာတာ ထင္ပါရဲ႕။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ
ကိုယ္အရင္ရပ္ၾကည့္ဦးဆိုတဲ့
စကားၾကားေယာင္ေနမိတယ္။
ထိုင္ခံုမွာ အမိန္႔သား ထိုင္ေနသူေတြကို ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘးဘီကို
စိတ္၀င္စားဟန္မျပဘဲ တီဗီြကိုသာ အာရံုစိုက္ေနၾကေလသည္။ အင္း... သူတို႔ကို
ၾကည့္ရတာ
ႏွစ္ရာတန္ နတ္ျပည္ေရာက္ျပီး စည္းစိမ္ခံစားေနၾကတဲ့ နတ္သား၊
နတ္သမီးေတြနဲ႔ေတာင္ တူေနသေယာင္။ ေအးေလ... ငါလည္း ထိုင္ခံုရရင္
သူတို႔လိုေနမွာေပါ့...။
တစ္ေယာက္ထဲ ေတြးရင္း ေငးရင္းနဲ႔ စီးလာတာ သီရိမဂၤလာေစ်းနားေရာက္ေရာ
စပယ္ယာရဲ႕အသံက နားထဲကိုးလို႔ကန္႔လန္႔၀င္လာပါေတာ့တယ္။
"ဟိုနားက ပုပု မ်က္မွန္နဲ႔အစ္မ၊ ေရွ႕နည္းနည္းတိုးပါဗ်ာ လုပ္ပါ။ အေခ်ာင္ၾကီးပါဗ်ာ"
ကၽြန္မလည္း ေဘးဘီကို ငဲ့ေစာင္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဟင္...
ေယာက္်ားေလးေတြခ်ည္းပဲ။ ဒါဆို "ပုပု မ်က္မွန္နဲ႔အစ္မ"ဆိုတာ ငါ့ကို
ေျပာတာေပါ့ေလ။
"ေတာက္... အစ္မေရ နည္းနည္းတိုးေပးပါ" လို႔ ေျပာရင္ေတာင္
တိုးေပးလိုက္ဦးမယ္။ အခုေတာ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြတပ္ျပီး ေျပာေနေတာ့ ကၽြန္မကို
ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္
လုပ္ေနၾကျပီေလ။ စိတ္က ေထာင္းခနဲ ျဖစ္မိျပီး
"ဘယ္အထိ တိုးရဦးမွာလဲ။ အေရွ႕မွာ ကားမွန္ပဲရွိေတာ့တယ္။ လြန္းပူနဲ႔
လာေဖာက္ေပးမွပဲ ကားမွန္ေဖာက္ထြက္လို႔ရမယ္" လို႔ ဘုေတာပစ္လုိက္တယ္။
ကိုေရႊစပယ္ယာလည္း
တစ္ခြန္းမွ ျပန္မဟေတာ့။ ဟိုဘက္က ခရီးသည္ေတြက ဘာေျပာလို႔လဲမသိ။ စပယ္ယာက
"ျမန္ခ်င္ရင္ တက္စီစီးသြားပါ။ ဒီထက္ျမန္ခ်င္ရင္
ကိုယ္ပိုင္ကား၀ယ္ထားပါ"လို႔
လွည့္ေအာ္ေနတယ္။
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူေတြမ်ားလာျပီး မြန္းက်ပ္လာကာ
ပူေလာင္အိုက္စက္လာေတာ့မွ "အဲယားကြန္း"လည္း "အလကားကြန္း" ျဖစ္ျပီး
ထင္တယ္ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။
မွန္အလံုပိတ္ကားထဲမွာ အဲယားကြန္းမရေသာေၾကာင့္ လူနံ႔၊ ေခၽြးနံ႔၊
ေရေမႊးနံ႕ေတြနွင့္ အေတာ္ပင္ မြန္းၾကပ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
စပယ္ယားအား....
"ျပတင္းေပါက္မွန္ ဖြင့္လို႔ရမလား" ဟု လွမ္းေမးလိုက္တယ္။
"လွည့္ကင္းရွိတယ္ အစ္မ။ ဖြင့္လို႔မရဘူး"တဲ့။
ေၾသာ... ငါ့ႏွယ္ ႏွစ္ရာေပးျပီး ေခၽြးထုတ္ေနရတဲ့အျဖစ္ပါလားဟု ေတြးမိျပန္သည္။
"သမီး... ကားစီးရင္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ပြားမ်ားဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္" ဆိုတဲ့
အေမ့စကားကိုလည္း သတိမရႏိုင္ေတာ့။
"တစ္ရာ အမ္းရမယ္၊ တစ္ရာအမ္းရမယ္" ဆိုတာကိုသာ တရစပ္ ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္
ေနရသည္။ ကၽြန္မကလည္း ေမ့တတ္တာနဲ႔၊ စပယ္ယာေတြကလည္း
ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တာနဲ႔ေတာ့ ဒီလိုပဲ ရြတ္ဖတ္ေပးေနရတာေပါ့။ တစ္ခါကလည္း
တစ္ေထာင္တန္ေပးျပီး ကားေပၚကဆင္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျပီးမွ သတိရေတာ့
လွည့္ၾကည့္ေတာ့
ကားက ထြက္သြားျပီ။
ဒါနဲ႔ ဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္နားေရာက္ေတာ့မွ "တစ္ရာ အမ္းရမယ္" ဟု
ခပ္တည္တည္ေတာင္းလုိက္သည္။ အရင္တုန္းကဆိုလွ်င္ ျပန္အမ္းရမည့္ ပိုက္ဆံကို
ထိုသို႔ မေတာင္းရဲခဲ့။
ခုေတာ့ ေတာင္းရဲသြားျပီ။ ေန႔စဥ္ ၾကံဳေတြ႕ရေသာ အေတြ႕အၾကံဳ၊ သင္ခန္းစာမ်ားက
ေတာင္းတတ္ေအာင္ သင္ေပးလိုက္တာ ထင္ပါရဲ႕။ စပယ္ယာက တစ္ရာတန္
အေဟာင္းအႏြမ္းတစ္ရြက္ကို လွမ္းေပးရင္း
"ဒီတစ္ရြက္ပဲ ရွိတယ္" ဟု ပိတ္ေျပာသသည္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေမာင္မင္းၾကီးသားရယ္။ ရွားရွားပါးပါးရွိတဲ့ တစ္ရြက္ကို အမ္းေပးတဲ့အတြက္။
ကၽြန္မ ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္နီးလာျပီမို႔ ဆင္းရလြယ္ေအာင္ ႀကိဳထြက္ထားဖို႔
တာစူလိုက္သည္။ အထူးကားရဲ႕ တစ္ေယာက္စာ ေလွ်ာက္လမ္းေလးမွာ
ႏွစ္ေယာက္စီထပ္ျပီး
ရပ္ေနၾကရေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား တိုးရပါ့။ ဒီၾကားထဲ လြယ္ထားတဲ့ စလင္းဘတ္ကညပ္ျပီး
ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့လို႔ မနည္းဆဲြယူလိုက္ရသည္။ ျခင္းကလည္း ထုတ္လို႔မရ။
အရင္ကေတာ့
ပလတ္စတစ္ျခင္းေလးေတြ ကိုင္သည္။ ခုေတာ့ ၾကိမ္ျခင္းပဲကိုင္ေတာ့သည္။
ပလတ္စတစ္ျခင္းကိုင္တုန္းက ကားေအာက္ေရာက္ေတာ့ လက္ထဲမွာ လက္ကိုင္ကြင္း
ႏွစ္ဖက္ပဲ ပါလာျပီး ျခင္းကိုယ္ထဲက ကားထဲ က်န္ဖူးသည္မို႔ ျခင္းေတာင္
ေရြးကိုင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ တိုးရလြယ္ေအာင္ ျခင္းကို အေပၚက
ေျမႇာက္ကိုင္ဖို႔ကလည္း အရပ္က ပုေနေတာ့ သူမ်ားေတြရဲ႕
ေခါင္းကိုေတာင္ ေက်ာ္ေအာင္ မေျမႇာက္ႏိုင္။ ဒုကၡပါပဲ။ တိုးထြက္လို႔လည္း မေရြ႕ပါလား။
မွတ္တိုင္ေရာက္သည္အထိ တိုးထြက္၍မရေတာ့ ေဒါသထြက္၊ ေခၽြးေတြထြက္ႏွင့္
တစ္ကိုယ္လံုး ပူထူေနေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စပယ္ယာခမ်ာ မေနသာေတာ့ဘဲ
လက္ကိုဆဲြျပီး အတင္း ဆဲြထုတ္လိုက္မွ ဆင္းရမည့္ အေပါက္နားေရာက္ေတာ့သည္။
ဒီၾကားထဲ ဆံပင္က လူၾကားထဲ ညွပ္က်န္ခ်င္ေသးသည္။ ကမန္းကတမ္း ဆင္းလိုက္ရသည္။
ကားေပၚထုိင္ပါလာတဲ့ အလုပ္သြား ေတြ႕ေနၾက ကေလးမေလးႏွစ္ေယာက္က
ကားေအာက္ေရာက္ေတာ့ "အစ္မ ဒီေန႔ ဆပ္ျပာမတိုက္လာဘူးထင္တယ္" လို႔ ေျပာေတာ့
ေၾကာင္ျပီး ျပန္ေမးလိုက္မိသည္။ "ဘာျဖစ္လို႔လဲ" "အစ္မ ကား
ထိုင္ခံုမရလို႔"ေလတဲ့။ စိတ္ထဲကလည္း "ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ကံမေကာင္းတာပဲ" ဟု
မဆီမဆိုင္ ကံကို အျပစ္တင္လိုက္ေသးသည္။
ကားေပၚက ဆင္းလိုက္သည္ႏွင့္ ဆူးေလဘုရားၾကီးကို ဦးခိုက္ရင္း
သဘာ၀ေလႏုေအးတို႔၏ ႀကိဳဆိုျခင္းကို ခံစားရ၍ အနည္းငယ္ လန္းဆန္းသြားရသည္။
ဟူး.... အခုမွပဲ အသက္ကို
တ၀ၾကီး ရွဴရေတာ့သည္။
ကၽြန္မတစ္ေယာက္ မွတ္တိုင္မွာရပ္ရင္း ျပန္႔လြင့္ေနတဲ့ ဆံပင္ကို သပ္ခ်ရင္း
ျခင္းေထာင္ကို လက္ထဲမွာ ေနရာတစ္က်ခ်ျပီး ရႊဲေနတဲ့ ေခၽြးကိုသုတ္လိုက္ျပီး
စီးလာတဲ့ အထူးကားၾကီးကို မေက်မနပ္ႏွင့္ မ်က္ေစာင္း၀င္ျပီး
ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့-
"ထိုင္ခံုျပည့္သာ တင္ေဆာင္ပါသည္။ လူပိုတင္ခြင့္ မရွိပါ"
"အေကာင္းဆံုး ၀န္ေဆာင္မႈေပးပါ"
"အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ဦးစားေပးပါ"
"ခရီးသည္မ်ားသည္ ထမင္းရွင္မ်ားျဖစ္သည္"
"Air-Con အျမဲ ဖြင့္ထား။ မေအးလွ်င္ လိုင္းမထြက္ရ"
"ေနရာတိုင္းတြင္ သင့္ကို အျမဲေစာင့္ၾကည့္ေနသည္"
ဟူေသာ စာတန္းေလးေတြက ကၽြန္မကို "တာ့တာ ဘိုင္ဘိုင္" ဟု
ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ေနၾကျပီး အထူးကားၾကီးကလည္း ကၽြန္မကို ၾကည့္၍ တဟားဟား
ေအာ္ရယ္ကာ ျမဴးထူးသြက္လက္စြာ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။