အပိုလိုလိပ္ျပာ (Apollo Butterfly) ဆိုတာက Papilionide လိပ္ျပာမ်ဳိးႏြယ္၀င္ လိပ္ျပာတစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ဥေရာပတိုက္ရဲ႕မီတာ ၁၀၀၀ မွ မီတာ ၂၀၀၀ အထိ ျမင့္မားတဲ့ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ က်က္စား ပ်ံ၀ဲေလ့ရွိတဲ့ လိပ္ျပာေတြျဖစ္တယ္။ ပန္းေတာအုပ္ေတြနဲ႔ ေတာင္တန္းေပၚက လြင္ျပင္ေတြကေတာ့ မ်ဳိးတံုးမယ့္ အႏၱရာယ္ကို ပဲြဦးထြက္ ရင္ဆိုင္ၾကရမယ့္ အင္းဆက္ ပိုးေကာင္မ်ဳိးႏြယ္ေတြထဲက မ်ဳိးႏြယ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္မွ စတင္ခဲ့ျပီး ဖင္လန္နဲ႔ ဆီြဒင္ႏုိင္ငံေတြထဲမွာ အပိုလိုလိပ္ျပာ အေရအတြက္ အံ့မခန္း က်ဆင္းေလ်ာ့နည္းလာတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ျဖစ္ရသလဲဆိုတာကိုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ မသိရေသးဘူး။ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ခန္႔မွန္းတြက္ဆေနၾကတာေပါ့ေလ။ အက္စစ္မိုး ရြာသြန္းျခင္းနဲ႔ အပိုလိုလိပ္ျပာ ကပ္သင့္ရျခင္းတို႔ ဆက္စပ္မႈ ရွိႏိုင္တယ္လို႔ အႏုမာန တြက္ဆၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအပိုလို လိပ္ျပာေတြကို ခါကာဘိုရာဇီေတာင္တန္းေပၚမွာ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေၾကာင္း သိရွိရတယ္။ ဥေရာပမွာ မ်ဳိးတံုးသြားတဲ့ အပိုလိုလိပ္ျပာေတြကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ျခင္းဟာ လူသားေတြအတြက္ မဂၤလာတစ္ပါးလို႔ ဆိုတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သဘာ၀ႀကီး တည္တံ့သာယာေနျခင္းဟာ လူသားေတြ ဆက္လက္တည္တံ့ႏိုင္ခြင့္ရွိေနျခင္း ့ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
7/26/2008
အပိုလိုလိပ္ျပာ
အပိုလိုလိပ္ျပာ (Apollo Butterfly) ဆိုတာက Papilionide လိပ္ျပာမ်ဳိးႏြယ္၀င္ လိပ္ျပာတစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ဥေရာပတိုက္ရဲ႕မီတာ ၁၀၀၀ မွ မီတာ ၂၀၀၀ အထိ ျမင့္မားတဲ့ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ က်က္စား ပ်ံ၀ဲေလ့ရွိတဲ့ လိပ္ျပာေတြျဖစ္တယ္။ ပန္းေတာအုပ္ေတြနဲ႔ ေတာင္တန္းေပၚက လြင္ျပင္ေတြကေတာ့ မ်ဳိးတံုးမယ့္ အႏၱရာယ္ကို ပဲြဦးထြက္ ရင္ဆိုင္ၾကရမယ့္ အင္းဆက္ ပိုးေကာင္မ်ဳိးႏြယ္ေတြထဲက မ်ဳိးႏြယ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္မွ စတင္ခဲ့ျပီး ဖင္လန္နဲ႔ ဆီြဒင္ႏုိင္ငံေတြထဲမွာ အပိုလိုလိပ္ျပာ အေရအတြက္ အံ့မခန္း က်ဆင္းေလ်ာ့နည္းလာတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ျဖစ္ရသလဲဆိုတာကိုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ မသိရေသးဘူး။ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ခန္႔မွန္းတြက္ဆေနၾကတာေပါ့ေလ။ အက္စစ္မိုး ရြာသြန္းျခင္းနဲ႔ အပိုလိုလိပ္ျပာ ကပ္သင့္ရျခင္းတို႔ ဆက္စပ္မႈ ရွိႏိုင္တယ္လို႔ အႏုမာန တြက္ဆၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအပိုလို လိပ္ျပာေတြကို ခါကာဘိုရာဇီေတာင္တန္းေပၚမွာ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေၾကာင္း သိရွိရတယ္။ ဥေရာပမွာ မ်ဳိးတံုးသြားတဲ့ အပိုလိုလိပ္ျပာေတြကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ျခင္းဟာ လူသားေတြအတြက္ မဂၤလာတစ္ပါးလို႔ ဆိုတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သဘာ၀ႀကီး တည္တံ့သာယာေနျခင္းဟာ လူသားေတြ ဆက္လက္တည္တံ့ႏိုင္ခြင့္ရွိေနျခင္း ့ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
7/20/2008
ေပးစာတစ္ေစာင္
ကၽြန္မရဲ႕ ေလးေလးမွာ ေပးစာျဖစ္ပါတယ္။
စၾကၤာ၀ဠာအနတၱ၌ရွိၾကကုန္ေသာ
နတ္လူသတၱ၀ါအားလံုး ေဘးရန္ေၾကာင့္ၾက ဆင္းရဲကင္း၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ဖ်ာခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာဆႏၵျပည့္၀ၾကပါေစ။
နတ္လူသတၱ၀ါအားလံုး ေဘးရန္ေၾကာင့္ၾက ဆင္းရဲကင္း၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ဖ်ာခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာဆႏၵျပည့္၀ၾကပါေစ။
ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ သမီးငယ္ေလး မယမင္းသည္လည္း ယခုေမြးေန႔မွသည္အႏွစ္တစ္ရာတိုင္ေအာင္က်န္းမာခ်မ္းသာစြာျဖင့္ သမီးအလိုရွိအပ္ေသာ ေအးခ်မ္းေအာင္ျမင္သည့္ဘ၀ေလးကိုပိုင္ဆိုင္ရပါေစ။
သမီးရဲ့ ဒီေမြးေန႔မွာ ခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔ ေလးေလး ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္သမီးရယ္။
7/19/2008
၁၉ ဇူလိုင္ မေမ့ႏိုင္
မေမ့သင့္ေသာေန႔တစ္ေန႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါၿပီ
ေၾသာ္ ေျပာရဦးမယ္။ ခုေခတ္ကေလးေတြက အာဇာနည္ေန႔ဆိုတာ R ဇာနည္ရဲ႕ ေမြးေန႔လားတဲ့။
ရင္နာရပါဘိ.....
ေၾသာ္ ေျပာရဦးမယ္။ ခုေခတ္ကေလးေတြက အာဇာနည္ေန႔ဆိုတာ R ဇာနည္ရဲ႕ ေမြးေန႔လားတဲ့။
ရင္နာရပါဘိ.....
ေမ့မရႏုိင္ေသာ ေန႔ေလးတစ္ေန႔
(၁၉ ဇူလိုင္ မေမ့ႏိုင္)
အို... မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔
ႏွစ္ေတြၾကာေညာင္း
ဘ၀ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ခဲြခြာ၊ ေနရွိန္ထိုးက်
ေလာကပိန္းေမွာင္၊ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္
မိုးေအာက္ေလရင္၊ ဆူပြက္လတ္ေသာ္
လႈိင္းေတြရပ္သမုဒၵရာ၊ ၿငိမ္သက္ရွာၾက
တဒဂၤလွ်င္
ငါတို႔အားလုံး
၀မ္းနည္းပူေဆြးဦးညြတ္ၾကကုန္၏။
အို... သခၤါရ၊ အနိစၥတည္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔သြားႏွင့္၊ ျဖစ္သျဖင့္ေၾကာင့္
ေအာက္ေမ့ခြင့္ၾကံဳ၊ ငါတို႔ဆုံရ
ဤဘ၀
ေသာကေတာင္ထုရွိေခ်ၿပီတကား....
ထြက္ခြာသြားၿပီ၊ တို႔မ်က္ရည္မ်ား
ျဖည္မဆည္ႏိုင္၊ မိုးႏွင့္ ၿပိဳင္ၿပီ
ေအာက္ေမ့တမ္းတ၊ လြမ္းရက္ရွည္ၾကာ
ေနာက္ဆုံးေတာ့
ဘ၀ ေတြ႕ၾကံဳဆုံကဲြတည္း....
၀ါဆို၀ါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ။ ဆိုင္းမဆင့္ ဗုံမဆင့္ဘဲ ရန္ကုန္မိုးဟာ ျဗဳန္းခနဲရြာၿပီး တိတ္သြားေသာ္လည္း အခုေတာ့ ဘယ္အၿငိဳးေၾကာင့္ ေဒါမာန္ႀကီးစြာနဲ႔ ရြာသြန္းေနရပါလိမ့္လို႔ ယမင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြလည္း မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီး ယမင္းတစ္ေယာက္ထဲ မိုးရြာထဲ ေလွ်ာက္သြားေနမိပါ တကား။ ေၾသာ္... ဘာလိုလိုနဲ႔ မေမ့သင့္၊ မေမ့အပ္၊ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ ဒီလိုဘဲ ရင္ထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးႏွင့္အတူ ယမင္းရဲ႕ ေမြးရက္လည္း ေရာက္လာေတာ့မွာပါလား။ ယမင္းရဲ႕ေမြးေန႔က ဇူလိုင္ ၁၉ ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ေလ။ အင္း အသက္လည္း တစ္ႏွစ္ႀကီးျပန္ၿပီေပါ့။ ဒီအစိုင္အခဲဟာ ယမင္း အသက္အရွင္ေနသမွ် ကာလပတ္လုံး ပို၍ ပို၍ ႀကီးထြားေနမွာဘဲ။ ထိုရက္ကား ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇူလိုင္ ၁၉ ႏွင့္အတူ မ်က္ရည္မိုးေတြ လည္း သြန္းေ၀ၿဖိဳးေပေတာ့မယ္ေလ။
ဒီကေန႔ေတာ့ သည္းထန္စြာ ရြာေနတဲ့မိုးေၾကာင့္ ယမင္းလည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ တာနဲ႔ ေႏြးသြားေအာင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ဟိုတစ္ခ်ိန္ဆီက ေမ့မရႏိုင္ေသာ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို မ်က္စိမွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက မိဘမ်ားက ေျပာျပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုဆိုလဲ ပိုမွန္ပါတယ္။ ႀကီးလာေတာ့ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာ၊ ၿပီးေတာ့ သံ႐ုံးက အေခြေတြ ဘာေတြ ငွားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ ဒါေတြဟာ အမွန္တရားလား။ လုပ္ဇာတ္လမ္းလားဆိုတာ ယမင္းလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မျမင္ခဲ့ရတာကိုး။
ယမင္းေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔၊ မိုးေတြ တစိမ့္စိမ့္ရြာသြန္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ အာဇာနည္ကိုးဦးတို႔ဟာ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ ဂဠဳန္ဦးေစာ (အခိုင္းခံရသူ)ရဲ႕ လက္ခ်က္ နဲ႔ က်ဆုံးခဲ့ရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ယမင္း သိသေလာက္ေပါ့ေလ ေနာက္ပိုင္း ေလ့လာမိ သေလာက္ကေတာ့ ဂဠဳန္ဦးေစာဟာ (ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး၊ သိတာကို ေျပာျပတာေနာ္) ဆာေတာ္မန္စမစ္ရဲ႕ ေစခိုင္းခ်က္ၾကာင့္ အာဏာရာထူးကို မက္ေမာၿပီး လုပ္ၾကံခဲ့ျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ အင္း ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔အတြက္ ေတာ့ ကမၻာသာေက်ၿပီး ဥဒါန္းေက်မွာ မဟုတ္တဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ဟာ ယမင္းတို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ပန္းတိုင္ႏွင့္ မေ၀းေတာ့တဲ့အခ်ိန္အခါ သမယျဖစ္ေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ မိုးရာသီျဖစ္တဲ့ အတြက္ မိုးရြာတာဟာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထိုေန႔မွာေတာ့ မိုးမင္းႀကီးဟာ ဒီသတင္းဆိုးကို ႀကိဳတင္ပဲ သိေနလို႔လား ညိဳေသာ အေရာင္ ေမွာင္တဲ့အသြင္ကို ေဆာင္ၿပီး တိမ္လႊာတိမ္လိပ္တို႔ကလည္း မိုးေကာင္းကင္မွာ ခ်က္ခ်က္ဘဲ အုံ႔ဆိုင္းတက္ လာတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိုးသံ တခ်ဳန္းခ်ဳန္း မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်က္တစ္ျပက္ အတြင္းမွာဘဲ လွ်ပ္စီးေတြ လက္ၿပီး ေလကလည္း ထန္လာတယ္။ အခ်ိန္ကား နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ အတြင္း၀န္႐ုံးဟာ မိုးေတြၾကားမွာ ေလျပင္းကို အန္တုၿပီး အခိုင္အမာရပ္တည္ေနတာေပါ့။ အဲ အထဲမွာ ရွိတဲ့လူေတြဟာ အခ်မ္းဒဏ္ ကို ဂ႐ုမျပဳႏုိင္ဘဲ တိုင္းရင္းသားအားလုံးအတြက္ လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ သူတို႔ဟာ အတြင္း၀န္႐ုံး ပထမထပ္ အလယ္ခန္းမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမွဴးျပဳတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အသက္ ၃၃ ႏွစ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိေသးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ တက္ေရာက္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ယမင္းတို႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံအတြက္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ေနၾကတာေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ႏုိင္ငံ့အက်ဳိး၊ ျပည္သူ႔အက်ဳိးအတြက္ ေန႔ညမဟူ လုံ႔လထုတ္ၾက ရွာရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ နံနက္ ၁၀ နာရီနဲ႔ ၃၇ မိနစ္အခ်ိန္ေလာက္ မွာဘဲ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ရင္နင့္ဖြယ္ အျဖစ္ဆိုးႀကီးဟာ ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္သြားခဲ့ရၿပီေလ။ ဆူညံစြာ ေမာင္း၀င္လာတဲ့စက္သံႏွင့္အတူ ဂ်စ္ကားတစ္စီးဟာ အတြင္း၀န္႐ုံးေရွ႕ကို ေရာက္ရွိလာၿပီး မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ လူေလးေယာက္ဟာ ႐ုတ္တရက္ ၀င္ေရာက္လာၿပီး ျမင္ျမင္သမွ် မည္းမည္းျမင္ရာကို လိုက္လံပစ္ခတ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ႐ုတ္ျခည္းထရပ္ၿပီး တားရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသနတ္က်ည္ဆန္ထိပ္ဖူးဟာ ကိုယ္တြင္းကို ေရာက္ရွိသြားၿပီး တားျမစ္မႈဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူးေပါ့။ အျဖစ္အပ်က္ဟာ ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့အတြက္ တစ္ခဏအတြင္းမွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေသြးေခ်ာင္းစီးသြားပါတယ္။ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ ကိုးဦးဟာ မ်ဳိးဖ်က္သစၥာေဖာက္၊ အသားထဲက ေလာက္ထြက္တဲ့သူေတြရဲ႕စနစ္ေၾကာင့္ က်ဆုံးခဲ့ရ ရွာေတာ့တယ္။ ျပည္သူက ခ်စ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ျပည္သူ႔အတြက္ လုပ္ေဆာင္ရင္းနဲ႔ အၾကံပက္စက္ ဆန္ေကာေလာက္မွ ေဇာက္မနက္တဲ့ လူေတြရဲ႕လက္ခ်က္နဲ႔ က်ဆုံးခဲ့ရေလတယ္။ ဘယ္ေလာက္ မိုက္႐ိုင္းလိုက္သလဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ သခင္ျမ၊ မန္းဘခိုင္၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ၊ မစၥတာ အဗၺဒူရာဇာတ္၊ ဦးဘ၀င္းတို႔လည္း အဲဒီေနရာမွာတင္ ေသဆုံးခဲ့ရရွာတယ္။ အဲ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာ ရသြားတဲ့ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား ေစာစံထြန္း၊ အတြင္း၀န္ ဦးအုန္းေမာင္ႏွင့္ သက္ေတာ္ေစာင့္ ေမာင္ေထြးတို႔လည္း ရရွိတဲ့ဒဏ္ရာနဲ႔ ေသဆုံးခဲ့ရရွာတယ္။ အာဇာနည္ ၾကယ္ကိုးပြင့္ အေၾကြေစာခဲ့ရေလၿပီ။
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေသြးစက္နဲ႔ လမ္းခင္းေပးခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရးဟာ အထင္အရွားရွိခဲ့ရၿပီေလ။ ယခုဆိုရင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ကို ေရာက္ရွိ လာခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့။ ယမင္းေလ ေရးစရာေတြ ရင္ထဲမွာ အျပည့္ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းဆို႔နစ္ေၾကကဲြၿပီး ဘယ္လိုမွ ဆက္ေရးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အခု မိုးေတြ သည္းႀကီးမဲႀကီး ရြာေနျပန္ၿပီေလ။ အာဇာနည္ေန႔ကို ႀကိဳတင္ဦးညႊတ္ဂုဏ္ျပဳေနသည့္အလား၊ ယမင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာ ေမ့မရေသာေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို ျမင္ေယာင္ေနမိပါ ေတာ့တယ္။ အားလုံးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ က်ဆုံးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္မ်ဳိးခ်စ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကို ယမင္းနဲ႔အတူ ၀မ္းနည္းပူေဆြးစြာနဲ႔ပဲ ဂုဏ္ျပဳႀကိဳဆို ၾကပါစို႔ေနာ္။
အို... မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔
ႏွစ္ေတြၾကာေညာင္း
ဘ၀ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ခဲြခြာ၊ ေနရွိန္ထိုးက်
ေလာကပိန္းေမွာင္၊ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္
မိုးေအာက္ေလရင္၊ ဆူပြက္လတ္ေသာ္
လႈိင္းေတြရပ္သမုဒၵရာ၊ ၿငိမ္သက္ရွာၾက
တဒဂၤလွ်င္
ငါတို႔အားလုံး
၀မ္းနည္းပူေဆြးဦးညြတ္ၾကကုန္၏။
အို... သခၤါရ၊ အနိစၥတည္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔သြားႏွင့္၊ ျဖစ္သျဖင့္ေၾကာင့္
ေအာက္ေမ့ခြင့္ၾကံဳ၊ ငါတို႔ဆုံရ
ဤဘ၀
ေသာကေတာင္ထုရွိေခ်ၿပီတကား....
ထြက္ခြာသြားၿပီ၊ တို႔မ်က္ရည္မ်ား
ျဖည္မဆည္ႏိုင္၊ မိုးႏွင့္ ၿပိဳင္ၿပီ
ေအာက္ေမ့တမ္းတ၊ လြမ္းရက္ရွည္ၾကာ
ေနာက္ဆုံးေတာ့
ဘ၀ ေတြ႕ၾကံဳဆုံကဲြတည္း....
၀ါဆို၀ါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ။ ဆိုင္းမဆင့္ ဗုံမဆင့္ဘဲ ရန္ကုန္မိုးဟာ ျဗဳန္းခနဲရြာၿပီး တိတ္သြားေသာ္လည္း အခုေတာ့ ဘယ္အၿငိဳးေၾကာင့္ ေဒါမာန္ႀကီးစြာနဲ႔ ရြာသြန္းေနရပါလိမ့္လို႔ ယမင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြလည္း မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီး ယမင္းတစ္ေယာက္ထဲ မိုးရြာထဲ ေလွ်ာက္သြားေနမိပါ တကား။ ေၾသာ္... ဘာလိုလိုနဲ႔ မေမ့သင့္၊ မေမ့အပ္၊ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ ဒီလိုဘဲ ရင္ထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ မေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႔ေလးႏွင့္အတူ ယမင္းရဲ႕ ေမြးရက္လည္း ေရာက္လာေတာ့မွာပါလား။ ယမင္းရဲ႕ေမြးေန႔က ဇူလိုင္ ၁၉ ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ေလ။ အင္း အသက္လည္း တစ္ႏွစ္ႀကီးျပန္ၿပီေပါ့။ ဒီအစိုင္အခဲဟာ ယမင္း အသက္အရွင္ေနသမွ် ကာလပတ္လုံး ပို၍ ပို၍ ႀကီးထြားေနမွာဘဲ။ ထိုရက္ကား ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇူလိုင္ ၁၉ ႏွင့္အတူ မ်က္ရည္မိုးေတြ လည္း သြန္းေ၀ၿဖိဳးေပေတာ့မယ္ေလ။
ဒီကေန႔ေတာ့ သည္းထန္စြာ ရြာေနတဲ့မိုးေၾကာင့္ ယမင္းလည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ တာနဲ႔ ေႏြးသြားေအာင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ဟိုတစ္ခ်ိန္ဆီက ေမ့မရႏိုင္ေသာ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို မ်က္စိမွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက မိဘမ်ားက ေျပာျပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုဆိုလဲ ပိုမွန္ပါတယ္။ ႀကီးလာေတာ့ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာ၊ ၿပီးေတာ့ သံ႐ုံးက အေခြေတြ ဘာေတြ ငွားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ ဒါေတြဟာ အမွန္တရားလား။ လုပ္ဇာတ္လမ္းလားဆိုတာ ယမင္းလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မျမင္ခဲ့ရတာကိုး။
ယမင္းေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔၊ မိုးေတြ တစိမ့္စိမ့္ရြာသြန္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ အာဇာနည္ကိုးဦးတို႔ဟာ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ ဂဠဳန္ဦးေစာ (အခိုင္းခံရသူ)ရဲ႕ လက္ခ်က္ နဲ႔ က်ဆုံးခဲ့ရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ယမင္း သိသေလာက္ေပါ့ေလ ေနာက္ပိုင္း ေလ့လာမိ သေလာက္ကေတာ့ ဂဠဳန္ဦးေစာဟာ (ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး၊ သိတာကို ေျပာျပတာေနာ္) ဆာေတာ္မန္စမစ္ရဲ႕ ေစခိုင္းခ်က္ၾကာင့္ အာဏာရာထူးကို မက္ေမာၿပီး လုပ္ၾကံခဲ့ျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ အင္း ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔အတြက္ ေတာ့ ကမၻာသာေက်ၿပီး ဥဒါန္းေက်မွာ မဟုတ္တဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ဟာ ယမင္းတို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ပန္းတိုင္ႏွင့္ မေ၀းေတာ့တဲ့အခ်ိန္အခါ သမယျဖစ္ေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ မိုးရာသီျဖစ္တဲ့ အတြက္ မိုးရြာတာဟာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထိုေန႔မွာေတာ့ မိုးမင္းႀကီးဟာ ဒီသတင္းဆိုးကို ႀကိဳတင္ပဲ သိေနလို႔လား ညိဳေသာ အေရာင္ ေမွာင္တဲ့အသြင္ကို ေဆာင္ၿပီး တိမ္လႊာတိမ္လိပ္တို႔ကလည္း မိုးေကာင္းကင္မွာ ခ်က္ခ်က္ဘဲ အုံ႔ဆိုင္းတက္ လာတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိုးသံ တခ်ဳန္းခ်ဳန္း မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်က္တစ္ျပက္ အတြင္းမွာဘဲ လွ်ပ္စီးေတြ လက္ၿပီး ေလကလည္း ထန္လာတယ္။ အခ်ိန္ကား နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ အတြင္း၀န္႐ုံးဟာ မိုးေတြၾကားမွာ ေလျပင္းကို အန္တုၿပီး အခိုင္အမာရပ္တည္ေနတာေပါ့။ အဲ အထဲမွာ ရွိတဲ့လူေတြဟာ အခ်မ္းဒဏ္ ကို ဂ႐ုမျပဳႏုိင္ဘဲ တိုင္းရင္းသားအားလုံးအတြက္ လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ သူတို႔ဟာ အတြင္း၀န္႐ုံး ပထမထပ္ အလယ္ခန္းမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမွဴးျပဳတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အသက္ ၃၃ ႏွစ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိေသးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ တက္ေရာက္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ယမင္းတို႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံအတြက္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ေနၾကတာေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ႏုိင္ငံ့အက်ဳိး၊ ျပည္သူ႔အက်ဳိးအတြက္ ေန႔ညမဟူ လုံ႔လထုတ္ၾက ရွာရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ နံနက္ ၁၀ နာရီနဲ႔ ၃၇ မိနစ္အခ်ိန္ေလာက္ မွာဘဲ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ရင္နင့္ဖြယ္ အျဖစ္ဆိုးႀကီးဟာ ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္သြားခဲ့ရၿပီေလ။ ဆူညံစြာ ေမာင္း၀င္လာတဲ့စက္သံႏွင့္အတူ ဂ်စ္ကားတစ္စီးဟာ အတြင္း၀န္႐ုံးေရွ႕ကို ေရာက္ရွိလာၿပီး မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ လူေလးေယာက္ဟာ ႐ုတ္တရက္ ၀င္ေရာက္လာၿပီး ျမင္ျမင္သမွ် မည္းမည္းျမင္ရာကို လိုက္လံပစ္ခတ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ႐ုတ္ျခည္းထရပ္ၿပီး တားရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသနတ္က်ည္ဆန္ထိပ္ဖူးဟာ ကိုယ္တြင္းကို ေရာက္ရွိသြားၿပီး တားျမစ္မႈဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူးေပါ့။ အျဖစ္အပ်က္ဟာ ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့အတြက္ တစ္ခဏအတြင္းမွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေသြးေခ်ာင္းစီးသြားပါတယ္။ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ ကိုးဦးဟာ မ်ဳိးဖ်က္သစၥာေဖာက္၊ အသားထဲက ေလာက္ထြက္တဲ့သူေတြရဲ႕စနစ္ေၾကာင့္ က်ဆုံးခဲ့ရ ရွာေတာ့တယ္။ ျပည္သူက ခ်စ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ျပည္သူ႔အတြက္ လုပ္ေဆာင္ရင္းနဲ႔ အၾကံပက္စက္ ဆန္ေကာေလာက္မွ ေဇာက္မနက္တဲ့ လူေတြရဲ႕လက္ခ်က္နဲ႔ က်ဆုံးခဲ့ရေလတယ္။ ဘယ္ေလာက္ မိုက္႐ိုင္းလိုက္သလဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ သခင္ျမ၊ မန္းဘခိုင္၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ၊ မစၥတာ အဗၺဒူရာဇာတ္၊ ဦးဘ၀င္းတို႔လည္း အဲဒီေနရာမွာတင္ ေသဆုံးခဲ့ရရွာတယ္။ အဲ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာ ရသြားတဲ့ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား ေစာစံထြန္း၊ အတြင္း၀န္ ဦးအုန္းေမာင္ႏွင့္ သက္ေတာ္ေစာင့္ ေမာင္ေထြးတို႔လည္း ရရွိတဲ့ဒဏ္ရာနဲ႔ ေသဆုံးခဲ့ရရွာတယ္။ အာဇာနည္ ၾကယ္ကိုးပြင့္ အေၾကြေစာခဲ့ရေလၿပီ။
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေသြးစက္နဲ႔ လမ္းခင္းေပးခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရးဟာ အထင္အရွားရွိခဲ့ရၿပီေလ။ ယခုဆိုရင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ကို ေရာက္ရွိ လာခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့။ ယမင္းေလ ေရးစရာေတြ ရင္ထဲမွာ အျပည့္ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းဆို႔နစ္ေၾကကဲြၿပီး ဘယ္လိုမွ ဆက္ေရးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အခု မိုးေတြ သည္းႀကီးမဲႀကီး ရြာေနျပန္ၿပီေလ။ အာဇာနည္ေန႔ကို ႀကိဳတင္ဦးညႊတ္ဂုဏ္ျပဳေနသည့္အလား၊ ယမင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာ ေမ့မရေသာေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို ျမင္ေယာင္ေနမိပါ ေတာ့တယ္။ အားလုံးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ က်ဆုံးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္မ်ဳိးခ်စ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကို ယမင္းနဲ႔အတူ ၀မ္းနည္းပူေဆြးစြာနဲ႔ပဲ ဂုဏ္ျပဳႀကိဳဆို ၾကပါစို႔ေနာ္။
7/18/2008
၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ (ဓမၼစၾကာေန႔)
အမွန္ေျပာရရင္ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို မေန႔က တင္ဖို႔ပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္လိုက္လို႔ ဒီကေန႔ ကၽြန္မရဲ႕ ျမန္မာလို႔ ေမြးေန႔က်ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ တင္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေန႔ဟာျဖင့္ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပဋိသေႏၶေနေတာ္မူျခင္း၊ ေတာထြက္ျခင္း၊ တရားဦး ဓမၼစၾကာကို ေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း၊ ေရအစံု မီးအစံု တန္ခိုးျပာဋိဟာမ်ားကို ျပသေတာ္မူျခင္းဆိုတဲ့ ထူးျခားတဲ့ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ရဟန္းသံဃာမ်ား ပုရိမ၀ါကပ္ဆိုေတာ္မူၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ါဆိုလကို လထူးလျမတ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ျမန္မာေမြးေန႔ရက္လည္း က်ေရာက္ပါတယ္။
ေရွးျမန္မာဘုရင္မ်ားသည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ တိုးတက္စည္းကားျပန္႔ပြားေရးႏွင့္ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္မ်ားကို ရရွိေရးဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ရပ္တို႔ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ၀ါဆိုလမွာ ပဥၥင္းခံ ရွင္ျပဳပဲြေတာ္ႀကီးကို ရာသီပဲြေတာ္အျဖစ္ က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ ျဖစ္ေစ၊ လျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ေစ၊ ၀ါဆိုလမွာ ဖူးပြင့္ၾကတဲ့ ပုန္းညက္ပန္း စတဲ့ ပန္းမ်ဳိးစံုတို႔ကို ေစတီပုထိုးမ်ားမွာ သြားေရာက္လွဴဒါန္းဖို႔ ၀ါဆိုပန္းခူးထြက္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စရာ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့တစ္ရပ္လည္း ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတာဆိုရင္ျဖင့္ ခုခ်ိန္တိုင္ထိေပါ့ေလ။
အခ်ဳိ႕ကေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ား ၀ါဆိုတဲ့အခါ ပူေဇာ္ဆက္ကပ္ႏိုင္ဖို႔ ၀ါဆိုပန္းႏွင့္ ၀ါဆိုဖေယာင္းတိုင္ႀကီးေတြကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွာ လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ထို႔အျပင္ သကၤန္းမ်ားကိုလည္း ကပ္လွဴၾကပါတယ္။ ၀ါဆိုေတာ့မယ့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ၀ါဆိုလဆန္းမွာပင္ လွဴဒါန္းၾကတဲ့သကၤန္းျဖစ္တာေၾကာင့္ "၀ါဆိုသကၤန္း" လို႔ေခၚၾကတာေပါ့ရွင္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မေမြးေန႔အတြက္ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာတစ္ရပ္အျဖစ္ အသက္၊ သိကၡာဂုဏ္၀ါႀကီးသူမ်ားကို ၀ါ၀င္ခါနီးမွာ ပူေဇာ္ဖြယ္ရာမ်ားနဲ႔ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကတာဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ဘိုးေဘးဘီဘင္လက္ထက္ထဲက ခုခ်ိန္တိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ရွင္။
ဒီေန႔ဟာျဖင့္ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပဋိသေႏၶေနေတာ္မူျခင္း၊ ေတာထြက္ျခင္း၊ တရားဦး ဓမၼစၾကာကို ေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း၊ ေရအစံု မီးအစံု တန္ခိုးျပာဋိဟာမ်ားကို ျပသေတာ္မူျခင္းဆိုတဲ့ ထူးျခားတဲ့ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ရဟန္းသံဃာမ်ား ပုရိမ၀ါကပ္ဆိုေတာ္မူၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ါဆိုလကို လထူးလျမတ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ျမန္မာေမြးေန႔ရက္လည္း က်ေရာက္ပါတယ္။
ေရွးျမန္မာဘုရင္မ်ားသည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ တိုးတက္စည္းကားျပန္႔ပြားေရးႏွင့္ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္မ်ားကို ရရွိေရးဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ရပ္တို႔ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ၀ါဆိုလမွာ ပဥၥင္းခံ ရွင္ျပဳပဲြေတာ္ႀကီးကို ရာသီပဲြေတာ္အျဖစ္ က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ ျဖစ္ေစ၊ လျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ေစ၊ ၀ါဆိုလမွာ ဖူးပြင့္ၾကတဲ့ ပုန္းညက္ပန္း စတဲ့ ပန္းမ်ဳိးစံုတို႔ကို ေစတီပုထိုးမ်ားမွာ သြားေရာက္လွဴဒါန္းဖို႔ ၀ါဆိုပန္းခူးထြက္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စရာ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့တစ္ရပ္လည္း ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတာဆိုရင္ျဖင့္ ခုခ်ိန္တိုင္ထိေပါ့ေလ။
အခ်ဳိ႕ကေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ား ၀ါဆိုတဲ့အခါ ပူေဇာ္ဆက္ကပ္ႏိုင္ဖို႔ ၀ါဆိုပန္းႏွင့္ ၀ါဆိုဖေယာင္းတိုင္ႀကီးေတြကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွာ လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ထို႔အျပင္ သကၤန္းမ်ားကိုလည္း ကပ္လွဴၾကပါတယ္။ ၀ါဆိုေတာ့မယ့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ၀ါဆိုလဆန္းမွာပင္ လွဴဒါန္းၾကတဲ့သကၤန္းျဖစ္တာေၾကာင့္ "၀ါဆိုသကၤန္း" လို႔ေခၚၾကတာေပါ့ရွင္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မေမြးေန႔အတြက္ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာတစ္ရပ္အျဖစ္ အသက္၊ သိကၡာဂုဏ္၀ါႀကီးသူမ်ားကို ၀ါ၀င္ခါနီးမွာ ပူေဇာ္ဖြယ္ရာမ်ားနဲ႔ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကတာဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ဘိုးေဘးဘီဘင္လက္ထက္ထဲက ခုခ်ိန္တိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ရွင္။
7/13/2008
Subscribe to:
Posts (Atom)