RECORD OF THE SACRED PAGODA

ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕နယ္ က်ဳိက္ေမွာ္၀န္း ေရလယ္ေစတီေတာ္

ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ့ က်ဳိက္ေမွာ္၀န္းေစတီကို ကဆုန္လျပည့္ေန႔တြင္ သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ခဲ့ပါတယ္။ ငါးစာမ်ားလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ေကၽြးခ့ဲပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔လည္း သြားေရာက္လည္ပတ္ရင္း ကုသိုလ္မ်ား ျပန္႔ပြားႏုိင္ေစျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ သိသေလာက္ကို ေျပာျပရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။

သာသနာႏွစ္ (၂၁၅) ခုႏွစ္တြင္ ပါဒႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးကို စတင္တည္ေထာင္ နန္းတည္စိုးစံခဲ့ေသာ ေဘာဂေသနမင္းသည္ ဆရာရေသ့ ေပးအပ္လာေသာ ဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္ႏွင့္ ဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ဌာပနာ၍ သာသနာသကၠရာဇ္ (၂၃၈) ခုႏွစ္၌ ဆရာ ရေသ့ ညႊန္ျပေရြးခ်ယ္ေပးေသာ ေက်ာက္ခံုေပၚ၌ ဥာဏ္ေတာ္ (၇) ေတာင္ရွိေသာ က်ဳိကေမွ်ာ္ကေဋာ့ ေစတီေတာ္ကို စတင္တည္ခဲ့ပါသည္။
ေဘာဂေသနမင္းမွ (၁၀) ဆက္ေျမာက္ျဖစ္ေသာ တြတၱနာဂမင္းႀကီး လက္ထက္တြင္ သီဟိုဠ္ဘုရင္ထံမွ လက္ေဆာင္ ပဏၰာအျဖစ္ ရရွိခဲ့ေသာ ဆံေတာ္ (၁) ဆူ၊ ဓာတ္ေတာ္ (၂၇) ဆူကို ေရႊၾကဳတ္၊ ေငြၾကဳတ္တြင္ ထည့္ၿပီး သီရိလကၤာမွ ၾကြေရာက္လာေသာ ရဟႏၲာအရွင္သူျမတ္ (၈) ပါး မိန္႔ၾကားခ်က္ႏွင့္အညီ မူလက်ဳိက္ေမွ်ာ္ကေဋာ့ေစတီေတာ္တြင္ ဌာပနာ၍ အဓိဌာန္ (၃) ခ်က္ျပဳကာ ျပဳျပင္တည္ေဆာက္ခဲ့ပါသည္။

အဓိဌာန္ (၃) ခ်က္မွာ
(၁) ေစတီေတာ္၏ ရင္ျပင္ကို ေရမလႊမ္းမိုးႏုိင္ေစသတည္း။
(၂) လာသမွ် ရဟန္းရွင္လူအေပါင္း ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ၌ ေနေလာက္ေစသတည္း။
(၃) ေစတီကို ျပဳျပင္လွဴဒါန္းသူသည္ ပစၥဳပၸန္၌ပင္လွ်င္ ေလာကီစီးပြားတိုးတက္ပါေစသတည္း။

ဆိုၿပီး အဓိဌာန္ျပဳခဲ့တာေၾကာင့္ ဒီကေန႔အထိ တည္ျမဲစြာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၂၇၁ ခုႏွစ္၌ အမိန္႔ေတာ္အရ ေရွ႕ေနဦးဘထြန္း၏ ဇနီး ေဒၚေဒၚသက္၏ အိပ္မက္အရ က်ဳိက္ေမွာ္၀န္းေခ်ာင္း ေရလယ္တြင္ရွိေသာ ကုန္းေတာ္ေပၚသို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ဥာဏ္ေတာ္ (၇) ေတာင္ရွိ ေစတီပ်က္ကို ေတြ႕ရွိ၍ ဥာဏ္ေတာ္ (၃၄) ေတာင္၊ မုဋ္ (၄) ဆင့္ ပါေသာ ေစတီေတာ္ကို မူလေစတီငယ္ကို ငုံ၍ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါသည္။ ေစတီေတာ္ဘဲြ႕ကိုလည္း က်ဳိက္ေမွ်ာ္ကေဋာ့မွ က်ဳိက္ေမွာ္၀န္းေရလယ္ေစတီေတာ္ဟု ဘဲြ႕ေတာ္ျပဳခဲ့ပါသည္။
သကၠရာဇ္ ၁၃၁၀ ခုႏွစ္၊ ၀ါဆိုလ၌ ငွက္ေပ်ာဖူးေျမခၿပီး ထီးေတာ္ပါက်၍ ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕ အေရွ႕ပိုင္း ကမ္းနားလမ္းေန ဦးေက်ာ္ + ေဒၚစိန္ေမမွ လွဴဒါန္းေသာ ထီးေတာ္သစ္ကို ၁၃၁၁ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔၌ ျပန္တင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုမွတစ္ဆက္တည္း ေဂါပကအဆက္ဆက္မွ ေစတီေတာ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းခဲ့ပါသည္။

သာသနာသကၠရာဇ္ ၂၅၃၃ ခု၊ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၅၁ ခုတြင္ ႏုိင္ငံေတာ္က ဦးေဆာင္၍ တိုင္းသူျပည္သားအေပါင္းတို႔အတူ တစ္ျပည္လံုးရွိ ေရွးေဟာင္းေစတီမ်ား ျပဳျပင္မြမ္းမံလ်က္ရွိရာ ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕ က်ဳိက္ေမွာ္၀န္းေရလယ္ ေစတီဘက္စံုအဖဲြ႕ႏွင့္ ေဂါပကအဖဲြ႕မွ ေရႊခ်ျခင္း၊ ေစတီေတာ္မူလရင္ျပင္ေတာ္ကို အေရွ႕ဘက္၊ ေတာင္ဘက္၊ အေနာက္ဘက္တို႔၌ ၁၅ ေပခန္႔ တိုးခ်ဲ႕ျခင္း၊ ကုန္းေတာ္အရွည္တည္ေစရန္အတြက္ ေက်ာက္ခ်ျခင္း၊ အာ႐ံုခံတန္ေဆာင္မ်ား အသစ္တည္ေဆာက္ျခင္း၊ အေဟာင္းမ်ား ျပင္ဆင္ျခင္း၊ ရင္ျပင္၌ အပူခံေက်ာက္ျပားမ်ား ခင္းျခင္းတို႔ကို ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိေနပါသည္။
၁၃၅၁ ခုႏွစ္မွ ၁၃၅၉ ခုႏွစ္အထိ က်ပ္သိန္းေပါင္း (၁၅၀၀) ဖိုး ဘက္စံုတည္ေဆာက္ခဲ့ပါသည္။
ယခုအခါ အလြန္သြားရ လြယ္ကူေသာ ေက်ာက္တန္းေရလယ္ဘုရားသည္ ဘုရားဖူးမ်ားနဲ႔ အျမဲစည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ ဖူးေျမာ္ေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္။

က်ဳိက္ေမွာ္၀န္းေရလယ္ေစတီေတာ္၏ ကုန္းေတာ္ေပၚရွိ အျခား ဖူးေမွ်ာ္အဓိ႒ာန္ျပဳႏုိင္သည့္ေနရာမ်ားစြာလည္း ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚတြင္ ဖူးေတြ႕ႏိုင္ပါေသးသည္။

ဆုေတာင္းျပည့္ငါးစပ္ဘုရား
၁၂၁၈ ခုႏွစ္တြင္ ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕နယ္၊ မဂၤလြန္းေက်းရြာအေရွ႕၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ပါသည္။ က်ဳိက္ေမွာ္၀န္းေရလယ္ေစတီ ကုန္းေတာ္ေပၚသို႔ ၁၃၀၀ ခုႏွစ္တြင္ ေျပာင္းေရြ႕ကိန္း၀ပ္ ပူေဇာ္ခဲ့ရာ ယေန႔အထိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဘုရားဖူးပါရမီရွင္မ်ားမွ ဆုေတာင္းပူေဇာ္ အဓိဠာန္ျပဳရာတြင္ ဆုေတာင္းျပည့္သည္ဟု လက္ခံယုံၾကည္ၾကပါသည္။
ရွင္ဥပဂုတၳမေထရ္
ေရလယ္ေစတီကုန္းေတာ္ေပၚတြိင္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) ခန္႔က တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ၿပီး ဘုရားဖူးျပည္သူမ်ားမွ သကၤန္းမ်ား၊ ပံုေတာ္မ်ား၊ ဆြမ္းမ်ား၊ ဆီမီးမ်ား၊ အလွဴေငြမ်ား ဆက္ကပ္ၿပီး အဓိ႒ာန္ပုတီးစိပ္ျခင္း ျပဳလုပ္၍ ဆုေတာင္းပူေဇာ္ၾကၿပီး ဆုေတာင္းျပည့္သည္ဟု အဆိုရွိၾကပါသည္။

သူရႆတီမယ္ေတာ္
လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀) ခန္႔က ပံုေတာ္ကို ထုလုပ္ပူေဇာ္ထားခဲ့ပါသည္။ ယုံၾကည္သူမ်ားက ဆုေတာင္းပူေဇာ္ရာ အၾကံအစည္ေအာင္ ၾကသည္ဟုဆိုၾကပါသည္။

နာဂမယ္ေတာ္
လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ေပါင္း (၅၀) ခန္႔က ပူေဇာ္ခဲ့ၿပီး ေရလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူမ်ား အထူးသျဖင့္ ေရေၾကာင္းသြားလာသူမ်ား ပူေဇာ္ဆုေတာင္းအဓိ႒ာန္ ျပဳေလ့ရွိၾကပါသည္။

ယကၡေဒ၀ညီေနာင္
တတိယဘုရားဒါယကာ ဦးဘထြန္း၊ ေဒၚေဒၚသက္ ေစတီေတာ္ကို ျပဳျပင္စဥ္ကပင္ ေစတီ၏ လႈိဏ္အတြင္း၌ ေက်ာက္ျဖင့္ ထုလုပ္ထားေသာ ဘီလူးညီေနာင္ ႐ုပ္ထုကို ေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီး ယခင္ ေဂါပကအဆက္ဆက္မွ ယခုလက္ရွိ ေနရာသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး၊ မူလေက်ာက္ဆင္းတုကို ငုံ၍ လက္ရွိေတြ႕ရေသာ ဘီလူးညီေနာင္ပံုမ်ား ျပဳလုပ္ထားရွိခဲ့ပါသည္။
က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့သူမ်ားႏွင့္ ဘုရားဖူးမ်ား ကန္ေတာ့ပဲြမ်ား၊ အလွဴေငြမ်ား၊ ပ၀ါမ်ား လွဴဒါန္း၍ ဆုေတာင္းအဓိ႒ာန္ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါသည္။

သမၺန္နဲ႔ ကူးလိုက္တာနဲ႔ တက္တက္ျခင္း မုခ္ဦးတြင္ ဘီလူးညီေနာင္ ကို ျမင္ေတြ႔ ရပါလိမ့္မယ္။

မဖူးေျမာ္ရေသးရင္လည္း တစ္ခါတစ္ေခါက္ သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ေစခ်င္ပါတယ္ရွင္။

ႏိုင္ငံေက်ာ္ဓမၼကထိက ျဖဴးဆရာေတာ္ႀကီး၏ အႏၱိမအဂိစ်ာပနကို ေရေ၀းသုသာန္တြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ျခင္း

ႏုိင္ငံေက်ာ္ ဓမၼကထိက၊ ဓမၼရကၡိတ ျဖဴးမဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာႏွင့္ ျဖဴးၿမိဳ႕ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ၏ ဦးစီးပဓာန နယက ဆရာေတာ္ အရွင္ နရပတိ(ဓမၼကထိက ဗဟုဇနဟိတဓရ၊ သာသနဓဇ ဓမၼာစရိယ)၏ အႏၱိမစ်ာပနကို ႏို၀င္ဘာလ ၃၀ ရက္၊ တနလၤာေန႔က ေရေ၀းသုသာန္ရွိ သီးသန္႔ေလာင္တိုက္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း သတင္းရရွိပါတယ္။
ျဖဴးဆရာေတာ္ႀကီး၏ အႏိၱမ စ်ာပနာသဘင္သို႔ မႏၱေလးျမေတာင္ဆရာေတာ္ အရွင္သာသနာဘိ၀ံသ အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေက်ာ္ဓမၼကထိကမ်ားျဖစ္ၾကေသာ သီတဂူဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အရွင္ဥာဏိသာရ၊ ပဲခူးဓမၼဒူတဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အရွင္ပညိႆရ၊ ေမွာ္ဘီဓမၼဒူတဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အရွင္ေဆကိႏၵ၊ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕မဂၤလာေက်ာင္းဆရာေတာ္ အရွင္သုမဂၤလ၊ ျဖဴးဆရာေတာ္ႀကီး၏ တပည့္ တပါးျဖစ္သူ တြံေတးအရွင္ကုႏၵက၊ ကိုးဘဲြ႕ရဆရာေတာ္ အရွင္အာစာရာလကၤာရ၊ စစ္ကိုင္း - ခင္မကန္ဆရေတာ္ အရွင္ေခမိႏၵ၊ စာေရးဆရာ ေရႊဘိုမင္းသုခ အရွင္ပညာေဇာတ အစရွိသည့္ ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္မ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရပါတယ္။
အခမ္းအနားကို မြန္းလဲြ ၁၂ နာရီ၊ မိနစ္ ၃၀ တြင္ စတင္ခဲ့ၿပီး မႏၱေလး ျမေတာင္ဆရာေတာ္ အရွင္သာနသဘိ၀ံသက ၾသ၀ါဒကထာ ေဟာၾကားခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူခဲ့ျပီး ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕၊ မဂၤလာေက်ာင္းတိုက္ဆရာေတာ္ အရွင္သုမဂၤလက ျဖဴးဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေထရုပၸတၱိအက်ဥ္းကို ဖတ္ၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သီတဂူဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ဥာဏိသာရက ေရစက္သြန္းခ်အမွ်ေပးေ၀ကာ တြံေတးအရွင္ကုႏၵက၊ စာေရးဆရာ ေရႊဘိုမင္းသုခ အရွင္ပညာေဇာတ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ေဒၚခင္စိုး၀င္း၊ ေတးသံရွင္ ေဒၚရီရီသန္႔တို႔က အစီအစဥ္အတိုင္း ေတးထပ္၊ တပည့္မ်ားပင့္ေဆာင္ရာသို႔ လုိက္ပါရန္ ေလွ်ာက္ထားလႊာတို႔ကို ဖတ္ၾကားၿပီး ျဖဴးဆရာေတာ္၏ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို စ်ာပနယာဥ္ေပၚသို႔ တပည့္သံဃာမ်ားက ထမ္းပိုးပင့္ေဆာင္မူပါသည္။
ျဖဴးဆရာေတာ္ႀကီး၏ စ်ာပနအခမ္းအနားသို႔ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ ေရႊဘိုႀကီး စာသင္တိုက္၊ ေရႊမင္း၀ံေက်ာင္း၊ ခ်မ္းေျမ့ရိပ္သာ၊ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕ မဂၤလာေက်ာင္း၊ အင္းစိန္ရြာမပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ အစရွိသည္တို႔မွ သံဃာေတာ္မ်ား ၾကြေရာက္ၾကၿပီး ဓမၼမိတ္ေဆြအဖဲြ႕၊ဓမၼေရာင္ျခည္အဖဲြ႕၊ ဓမၼေမတၱာအဖဲြ႕၊ သာသနရကၡိတအဖဲြ႕၊ ဓမၼရသအဖဲြ႕၊ ဓမၼပူဇာမဂၤလာအသင္း၊ သဒၵါဓိကလူငယ္အဖဲြ႕၊ ေမတၱာတံခြန္အသင္း အစရ်ိသည့္ သာသနာေရးအသင္းအဖဲြ႕မ်ားက လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ပူေဇာ္ၾကေၾကာင္းလည္း သိရပါတယ္။
ျဖဴးဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို ေရေ၀းသုသာန္ရွိ သီးသန္႔ေလာင္တုိက္ေတာ္တြင္ ညေန ၅ နာရီ၊ ၁၀ မိနစ္ခန္႔တြင္ မီးသျဂၤဳိဟ္ခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ စ်ာပနအခမ္းအနားသို႔ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အေရအတြက္မွာ ဓမၼရကၡိတျဖဴးမဟာစည္သာသနာရိပ္သာေက်ာင္းမွ စီးေရ ၂၅၀ ခန္႔၊ ေရေ၀းသုသာန္တြင္ လာေရာက္ေစာင့္ဆိုင္းေနသည့္ စီးေရ ၁၀၀ ခန္႔ စုစုေပါင္း စီးေရ ၃၅၀ ခန္႔ရွိေၾကာင္း သတင္းရရွိပါတယ္ရွင္....


စ်ာပနပံုေတြကို ဒီမွာ တင္လို႔ အဆင္မေျပတဲ့အတြက္ စ်ာပနပံုေတြကို ၾကည့္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ဒီမွာပါ။

BloggerGathering & Shirikhittara 2.0 Excursionခရီးစဥ္ႀကီး

မႏွစ္က မက်င္းပလိုက္ရေသာ ဘေလာဂ္ေဒးအတြက္ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘေလာဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြ ေတြ႕ဆံုပဲြအေနနဲ႔ေကာ Shirikhittara 2.0 Excursion အေနနဲ႔ပါ စံုညီစြာ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ေရွးဦးစြာ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာပါရေစ... ၂၉ ရက္ ၈ လ ၂၀၀၉ ရက္ေန႔မွာ ကန္ေတာ္ႀကီး ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာနဲ႔ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ ၃၀ ရက္ ၈ လ ၂၀၀၉ ညမွာ ျပည္ၿမိဳ႕ရွိ သေရေခတၱရာ ၿမိဳ႕ေဟာင္းသို႔ ေလ့လာေရးသြားၾကဖို႔ စုရပ္ျဖစ္တဲ့ ေျမနီကုန္း ေရႊလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕မွာ ည ၉ နာရီခဲြအေရာက္ ခ်ိန္းဆိုထားခဲ့ၾကပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ား စုံညီစြာ လိုက္ပါမယ့္သူ ၄၁ ဦးလည္း myanmar blogger society (MBS) Logo နဲ႔ Gathering & Shirikhittara 2.0 Excursion စာသားကပ္ထားတဲ့ ခရီးသြားယာဥ္နဲ႔ ညပိုင္း ၁၀ နာရီ ၄၅ မိနစ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကေန ေလ့လာေရးခရီးစဥ္ကို စတင္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲ ငွားထားတဲ့ကားနဲ႔ လူဦးေရ မညီတဲ့အတြက္ ကားခ်ိန္းဖို႔ ကားငွားရာ ဂိတ္ကို လွမ္းေျပာၾကည့္ေပမယ့္ အဆင္မေျပပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ား ပိုၿပီး ခ်စ္ခင္စည္းလံုးမႈ ရေစခ်င္လို႔ပဲ ဆိုၿပီး ေယာက္်ားေလးအနည္းငယ္ေလာက္က မတ္တတ္ရပ္နဲ႔ လိုက္ပါခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးစဥ္ စတင္တာနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္လက္ ငဲ့ၿပီး စီးလာခဲ့ၾကတာ ေပ်ာ္စရာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လည္း မအိပ္ရပါဘူး။ အိပ္တာနဲ႔ နားျငီးေအာင္ ႏိုးေတာ့တာပါပဲ။ တစ္လမ္းလံုးလည္း သီခ်င္းေတြ ဆိုၾက ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကနဲ႔ ခရီးဆက္လာခဲ့ၾကတာ လမ္းခုလတ္ လက္ပံတန္းၿမိဳ႕ကိုေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အခ်ိန္အားျဖင့္ ၃၀ ရက္ေန႔ မနက္ ၂ နာရီ၀န္းက်င္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ၿပီး ခရီးတစ္ေထာက္ ခဏရပ္နားခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးကိစၥ ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ စားခ်င္တာ မွာစားတဲ့သူနဲ႔ တစ္ေမွးမွကို မအိပ္စက္ခဲ့ရပါဘူး။ နာရီ၀က္ခန္႔အၾကာမွာ လက္ပံတန္းၿမိဳ႕ကေန ခရီးဆက္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။
လမ္းမွာလည္း အိပ္မယ္ ၾကံလိုက္၊ ဟိုလူက ႏိုးလိုက္ ေအာ္လိုက္ သားၿဖိဳးတို႔၊ အရုပ္ကေလးတို႔က ပိုဆိုးေသး၊ မ်က္လံုး မပိတ္လိုက္နဲ႔ ထေအာ္ၿပီ။ ဒါနဲ႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ မ်က္လံုးနဲ႔ မနက္ ငါးနာရီခဲြေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔မွာေတာ့ ျပည္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ရွိၿပီ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ထေအာ္ၾကပါေရာ၊ Shirikhittara 2.0 Excursion ေလ့လာေရးကားၾကီးကေတာ့ ျပည္ၿမိဳ႕ ေလးဆူဓာတ္ေပ်ာ္ ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ႀကီးေရွ႕တြင္ ၿငိမ့္ခနဲ႔ ထိုးရပ္သြားပါေတာ့တယ္။

ထို႔ေနာက္ ေျခလက္မ်က္နွာသန္႔စင္မႈ ျပဳၾကၿပီး၊ ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ေပၚ အတက္မွာ ပန္းမ်ား အလုအယက္လာေရာင္းတာကို ကိုယ္စီ ၀ယ္လွဴၾကနဲ႔ ေမာင္ႏွမအားလံုး ျပံဳးေပ်ာ္ေနတာကို အာရံုမနက္ခင္းေလးမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။ ကိုယ္စီ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဘုရားေျခေတာ္ရင္းမွာ ပန္းေလးေတြကိုင္ၿပီး တက္လာၾကတာဟာ ျမင္သူတစ္ကာတို႔ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးေအးခ်မ္းမႈကို ျဖစ္မယ္လို႔လည္း ျမင္မိပါတယ္။ ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ရင္ျပင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေစတီေတာ္ကို ဖူးေမွ်ာ္ျခင္း၊ ဓာတ္ပံုမ်ား ႐ိုက္သူ႐ိုက္နဲ႔ အလြန္တရာမွ ေအးခ်မ္းမိပါတယ္။ ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားမွာ ႀကိဳဆိုမယ့္ ေဂါပက႐ံုးကို သြားၾကေတာ့ နံနက္ ၇ နာရီမွ နံနက္စာ စားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဂါပက လူႀကီးလည္း မေရာက္ေသးတဲ့အေၾကာင္း ေယာဂီအဖဲြ႕ေတြလည္း နံနက္စာေကၽြးမည္ျဖစ္လို႔ ခဏေစာင့္ငံ့ေပးၾကပါလို႔ ေျပာတာနဲ႔ ဘုရားရွိခုိး ပုတီးစိတ္ ဘုရားအာရံုျပဳၿပီး ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာရွိသမွ် ေနရာေတြ လွည့္လည္ေလွ်ာက္ၾကည့္မိတယ္။ အရင္တုန္းက ခဏ ခဏ ေရာက္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ခုတစ္ခ်ိန္နဲ႔ မတူတဲ့ ျခားနားမႈမ်ားစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မိတာကို ခံစားရပါတယ္။
ထို႔ေနာက္ ေလ့လာေရးခရီးစဥ္သို႔ လိုက္ပါလာသူ MBS အဖဲြ႕သားမ်ားကို ျပည္ေရႊဆံေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ေဂါပကအဖဲြ႕ ဥကၠ႒ ျဖစ္တဲ့ ျပည္ တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ျမ၀င္း(ဒႆန)က နံနက္စာကို မသံုးေဆာင္ခင္မွာ ျပည္ေရႊဆံေတာ္ဘုရားရဲ႕သမုိင္းေၾကာင္း ပန္းဖလက္ေလးေတြ လိုက္ကမ္းၿပီး ရွင္းျပပါတယ္။

ျပည့္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေလးဆူဓာတ္ေပ်ာ္ ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး သမိုင္းအက်ဥ္း
နေမာတႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ
၁။ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ကပင္ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးျဖစ္ပါသည္။ `ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္´ ဟု ေခၚဆိုရျခင္းမွာ
(၁) ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရား၏ ဒုကုဋ္သကၤန္းေတာ္၊ (၂) ေကာဏဂံုျမတ္စြာဘုရား၏ အံ့သကိုဋ္ေတာ္၊
(၃) ကႆပျမတ္စြာဘုရား၏ ခါးပန္းေတာ္ႏွင့္ (၄) ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ ဆံေတာ္ျမတ္ေလးဆူ၊ ေမြရွင္ေတာ္ျမတ္ရွစ္ဆူ၊ နိသီဒိုင္ေတာ္တို႔ကို ဌာပနာ၍ တည္ထားေသာေၾကာင့္ ေခၚဆိုရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး တည္ထားေသာေတာင္ေတာ္ကို `သုဒႆန´ ေတာင္ေတာ္ဟု ေခၚပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏုစဥ္အခါ ဟသၤာမင္း၊ ၾကက္မင္း၊ ဖြတ္မင္း၊ ယုန္မင္း၊ ျဖစ္စဥ္က ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ေတာင္ေတာ္ျဖစ္ပါသည္။

၂။ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ဒါယကာမ်ားမွာ အဇၨိကႏွင့္ ဘလႅိကကုန္သည္ညီေနာင္၊ ဧရာပထနဂါးမင္း၊ သိၾကားမင္း၊ ျဗဟၼာမင္းတို႔ျဖစ္ၾကသည္။ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလဆန္း ၁၃ရက္ေန႔တြင္ စတင္တည္ထားရာ၊ ထိုႏွစ္ တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ ၿပီးစီးသည္။ တည္ဦးစကဉာဏ္ေတာ္ ၇ေတာင္၊ အလ်ားအနံ၁၄ေတာင္ရွိ၍ စပါးစုသ႑ာန္ေျမစိုက္ေစတီေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။

၃။ သာသနာႏွစ္ ၁၂၆-ခုႏွစ္ သေရေခတၱရာျပည္ကို တည္ေထာင္စိုးစံေသာ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးသည္ ဘ၀ေဟာင္းက အဇၨိကႏွင့္ ဘလႅိကကုန္သည္ညီေနာင္ျဖစ္ခဲ့ၾကေသာ သားေတာ္ရဟႏၲာ ၂-ပါးက ရွာေဖြေပးသျဖင့္ ေစတီေတာ္ကို ဖူးျမင္ရေသာအခါ လြန္စြာၾကည္ညိဳျခင္းျဖစ္ၿပီး ေစတီေတာ္ကို ယခုဖူးေတြ႕ရသည့္ ပံုသ႑ာန္အတိုင္း ျပဳျပင္တည္ထားခဲ့ပါသည္။

၄။ ျမန္မာမင္းအဆက္ဆက္တို႔သည္ ေစတီေတာ္ႀကီးကို ကိုးကြယ္ၾကၿပီး ျပဳျပင္ရန္ လိုအပ္သည္တို႔ကို ျပဳျပင္ခဲ့ၾကပါသည္။
သကၠရာဇ္ ၄၄၅-ခုႏွစ္၊ (ေအဒီ ၁၀၈၃ခုႏွစ္)တြင္ ပုဂံျပည့္ရွင္ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးသည္ ဤေစတီေတာ္ႀကီးကို ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး မိမိ၏ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ေစတီေတာ္ႀကီးသမိုင္းအက်ဥ္းကို မြန္ဘာသာျဖင့္ ေက်ာက္စာေရးထိုး၍ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ အလယ္ပစၥယံ တနဂၤေႏြေထာင့္တြင္ စိုက္ထူခဲ့ပါသည္။ ထိုေက်ာက္စာကို ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာနက ေက်ာက္စာတိုက္ေဆာက္လုပ္၍ ထိန္းသိမ္းထားပါသည္။

၅။ အင္း၀ေခတ္တြင္ ျမန္မာသမိုင္း၌ အေရးပါေသာျဖစ္ရပ္တစ္ခုသည္ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ၌ ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္မွာ အျခားမဟုတ္။ အင္း၀ဘုရင္မင္းေခါင္ႏွင့္ မြန္ဘုရင္ရာဇာဓိရာဇ္တို႔ သည္ သကၠရာဇ္ ၇၆၇-ခုႏွစ္ တြင္ ေစတီေတာ္ ျမတ္ႀကီး ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ၀ယ္ သစၥာျပဳ၍ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရယူခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

၆။ သကၠရာဇ္ ၁၁၁၆-ခုႏွစ္ ၊ တပို႔တြဲလျပည့္ေက်ာ္ ၁၂ရက္ေန႔တြင္ အေလာင္းမင္းတရားႀကီးသည္ ျပည္ၿမိဳ႕ကို မြန္တို႔ လက္၀ယ္မွ ေအာင္ျမင္စြာ သိမ္းပိုက္ခဲ့ပါသည္။
အေလာင္းမင္းတရားႀကီးသည္ ထိုေန႔ညေန၌ပင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚသို႔တက္ေရာက္ၿပီး ေစတီေတာ္ႀကီးကို ဖူးေမွ်ာ္ရာတြင္ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၌ မိမိကုသိုလ္ေတာ္ ေရႊထီးေတာ္ တင္လႉလိုေသာ ဆႏၵျဖစ္ေပၚလာခဲ့ရာ သကၠရာဇ္ ၁၁၁၆-ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ ယခင္မြန္ဘုရင္တို႔ တင္လႉခဲ့ေသာ ထီးေတာ္ကို မဖယ္ရွားပဲ ျမန္မာထီးေတာ္ကို ဆင့္၍ တင္လႉခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးတြင္ ထီးေတာ္ ၂ဆင့္ ရွိေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသို႔ ထီးေတာ္ႏွစ္ဆင့္ရွိေနျခင္းသည္ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ထူးျခားခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုထီးေတာ္၂ဆင့္ကို ပံုစံျပဳလုပ္၍တင္လႉပူေဇာ္ေသာ အစဥ္အလာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါသည္။

၇။ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၀-ခုႏွစ္၊ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၅၈ခုႏွစ္)၊ ၀ါေခါင္လျပည့္ ညေန၃-နာရီတြင္ ျပည့္ၿမိဳ႕၌ ျပင္းထန္ေသာ ေျမငလ်င္လႈပ္မႈျဖစ္ခဲ့ရာ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ေခါင္းေလာင္းေမွာက္သည့္အထိ ၿပိဳက်ပ်က္စီးခဲ့ပါသည္။ ျပည္ၿမိဳ႕ကုန္သည္ႀကီး ဦးသာရဲႊ ဦးေဆာင္ေသာအဖြဲ႕သည္ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးထံသို႔ သြားေရာက္၍ အက်ဳိးအေၾကာင္းတင္ျပေလွ်ာက္ထားရာ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးက ျပင္ဆင္ခြင့္ စာခၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အလႉေတာ္ေငြက်ပ္ (၂၀၀၀၀)ႏွစ္ေသာင္း ထည့္၀င္လႉဒါန္းခဲ့သျဖင့္ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူအမ်ား၏ ထည့္၀င္ေငြမ်ားႏွင့္ စုေပါင္းကာ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ခဲ့သည္။

၈။ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူတို႔သည္ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအရွည္တည္တံ့ေအာင္ ျပဳျပင္ရန္ လိုအပ္သည့္အခါတို္င္း သဒၶါထက္သန္စြာ ျပဳျပင္မြမ္းမံခဲ့ၾကသည္။
ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၆၃-ခုႏွစ္၊ တန္ခူးလဆန္း၁ရက္၊ (၁၃.၄.၂၀၀၂) ၊ စေနေန႔ညေန(၄း၁၅)တြင္ စေနေထာင့္မွ ႐ုတ္တရက္ ေလျပင္းတိုက္ခတ္ရာ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ထီးေတာ္ ယိုယြင္းပ်က္စီးသြားခဲ့ပါသည္။
ရဟန္းရွင္လူျပည္သူအမ်ားတို႔သည္ ၁၃၆၄-ခုႏွစ္၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔(၂၁.၁၀.၂၀၀၂)၊ တနလၤာေန႔တြင္ ေရႊစင္ေရႊသားအတိၿပီးေသာ ေရႊထီးေတာ္၊ ငွက္ျမတ္နားေတာ္၊ စိန္ဖူးေတာ္တို႔ကို အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္လည္ တင္လႉပူေဇာ္ခဲ့ၾကပါသည္။

၉။ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား (၅)ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ေရႊသကၤန္းကပ္လႉဆက္ကပ္ျမဲျဖစ္ရာ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူအမ်ားတို႔သည္ ၁၃၆၇-ခုႏွစ္ ၊ ျပာသိုလျပည့္ေက်ာ္ ၂ရက္ (၁၅.၁.၂၀၀၆)၊ တနဂၤေႏြေန႔မွစ၍ ေရႊသကၤန္းကပ္လႉရာ ၁၃၆၈ခုႏွစ္၊ တန္ခူးလျပည့္ေက်ာ္ ၁၄-ရက္ (၂၆.၄.၂၀၀၆)ဗုဒၶဟူးေန႕တြင္ ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ပါသည္။ ထူးျခားသည္မွာ ယခုတစ္ႀကိမ္ ေရႊသကၤန္းကပ္လႉသည္မွာ လံုးေတာ္ျပည့္ ေရႊသကၤန္းကပ္လႉျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ယခုအခါ ေလးဆူဓါတ္ေပ်ာ္ေရႊဆံေတာ္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ သုဒႆနေတာင္ေတာ္ထက္တြင္ ေရႊေတာင္ႀကီးပမာ သပၸာယ္တည္ရွိ၍ ျဗဟၼာနတ္လူ သံုးဘံုသူတို႔၏ ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူလ်က္ရွိပါသည္။

ရွင္းျပတာကို နားေထာင္ရင္းနဲ႔ မနက္စာ ဧည့္ခံတဲ့ စမူဆာနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ကို သံုးေဆာင္ၿပီး ဘုရားႀကီးရဲ႕ အထင္ကရရွိတဲ့ ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားမ်ားကို ထပ္မံ လွည့္လည္ဖူးေျမွာ္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီကေနမွ ျပည္တစ္ဖက္ကမ္းမွာရွိတဲ့ ေရႊဘုံသာမုနိေစတီေတာ္ကို ဖူးေျမွာ္ဖို႔အတြက္ န၀ေဒးတံတားႀကီးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါေတာ့တယ္။ နံနက္ ၈ နာရီခဲြ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ ေရႊဘံုသာမုနိဘုရားႀကီးကို ဖူးေျမွာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနဖူးမွ ေရွးေဟာင္းသမိုင္း၀င္ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္

ျပည္ၿမိဳ႕ဘက္ကမ္း န၀ေဒးတံတားထိပ္မွ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဆင္တဲဘက္ကမ္း၊ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနဖူး၌ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းေတာက္ပလွ်က္ရွိေသာ ေစတီေတာ္တစ္ဆူကို ဖူးျမင္ရပါသည္။ ဉာဏ္ေတာ္အျမင့္ ၁၅၆ေပရွိ ေရႊဘံုသာမုနိေရွးေဟာင္းသမိုင္း၀င္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးျဖစ္ပါ၏။
    သကၠရာဇ္(၁၂၃)ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔တြင္ ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ ရခိုင္ဘုရင္ စႏၵသူရီယမင္း၏ အဓိဌာန္ျပဳပင့္ေဆာင္ခ်က္အရ ေနာက္ပါ ရဟႏၲာ(၅၀၀)ျခံရံကာ ဓည၀တီရခိုင္ျပည္သို႔ ႂကြခ်ီေတာ္မူၿပီး ေက်ာ္ေတာ္ၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္ကမ္းရွိ ေသလာဂီရိေတာင္ထိပ္၌သီတင္းသံုးစံပယ္ေတာ္မူခဲ့သည္။ စႏၵသူရိယမင္းႏွင့္တကြ မႉးႀကီးမတ္ရာ ေသနာပတိမ်ား၊ ျပည္သူျပည္သားမ်ားတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ရဟႏၲာ(၅၀၀)တို႔အား ဆြမ္း၊ ေရခ်မ္း၊ ဆီမီး၊ အေမြးနံ႔သာတိုင္တို႔ျဖင့္ (၃)လတိုင္တိုင္ မျပတ္မလပ္ ပူေဇာ္အလုပ္အေကၽြးျပဳၾကၿပီး ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္ကို နာယူၾကသည္။


မုနိ (၄)ဆူ သြန္းလုပ္ျခင္း
    (၃)လ ျပည့္ေျမာက္၍ ဓည၀တီရခိုင္ျပည္မွ ဘုရားရွင္ျပန္လည္ႂကြခ်ီေတာ္မူမည္ျပဳေသာအခါ စႏၵသူရိယမင္း၏ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ခ်က္အရ ဘုရားရွင္၏ကိုယ္စားကိုးကြယ္ဆည္းကပ္နိုင္ရန္အတြက္ ကိုယ္ပြား႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္တစ္ဆူ သြန္းလုပ္ရန္ ဘုရားရွင္က ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စႏၵသူရိယမင္းသည္ လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာတို႔ ထံမွ စုေဆာင္းရရွိေသာ ရတနာ (၆၅)တင္းကို က်ဳိခ်က္၍ ဘုရားရွင္၏ ရင္ေငြ႕ေတာ္ကို လံႈၿပီးဉာဏ္ေတာ္အျမင့္ (၉)ေပ(၆)လက္မရွိေသာ မဟာမုနိ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ကို သြန္းလုပ္ရာမွ ပိုလွ်ံေသာရတနာမ်ားျဖင့္ ဉာဏ္ေတာ္အျမင့္ (၆)ေပ(၈)လက္မရွိေသာ ရွင္ေက်ာ္မုနိ၊ ဉာဏ္ေတာ္အျမင့္ (၅)ေပ (၄)လက္မ ရွိေသာ ေရႊဘံုသာမုနိ၊ ဉာဏ္ေတာ္အျမင့္ (၃)ေပ(၉)လက္မရွိေသာ မာန္ေအာင္ျမင္မုနိစသည့္ ညီေတာ္ကိုယ္ပြား႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္(၃)ဆူအား ထပ္မံသြန္းလုပ္ခဲ့သည္။

မဟာျမတ္မုနိ ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္ ညီေတာ္ကိုယ္ပြား႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ (၂)ဆူအား ပင့္ေဆာင္ျခင္း
    ေကာဇာသကၠရာဇ္(၁၁၄၆)ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလတြင္ အမရပူရေနျပည္ေတာ္မွ အိမ္ေရွ႕ဥပရာဇာ သီဟသူရသည္ ဓည၀တီသို႔ လာေရာက္ၿပီး မဟာျမတ္မုနိ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႏွင့္အတူ ေရႊဘံုသာမုနိ႐ုပ္ပြားေတာ္၊ မာန္ေအာင္ျမင္မုနိ႐ုပ္ပြားေတာ္တို႔ကို ပင့္ေဆာင္ခဲ့သည္။ ရွင္ေက်ာ္မုနိမွာ မူလသီတင္းသံုးရာ ဂႏၶကုဋိတိုက္၌ ကိန္း၀ပ္စံပယ္ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူခဲ့သည္။ ျပည္တစ္ဖက္ကမ္း၊ ဆင့္တဲရွိ ေရႊဘံုသာေက်းရြာသို႔ အေရာက္တြင္ ေရႊဘံုသာမုနိ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္အား သကၠရာဇ္(၉၂၀)ခုႏွစ္က ျပည္ဘုရင္သတိုးဓမၼရာဇာတည္ထားခဲ့ေသာ ေရႊဘံုသာေစတီေတာ္ႀကိး၏ ဌာပနာတိုက္အတြင္း ထည့္သြင္းပူေဇာ္ၿပီး ေစတီေတာ္ကိုလည္း ျပဳျပင္မြမ္းမံကာ `ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္´ ဟူ၍ ဘြဲ႕အမည္ဆက္ကပ္ခဲ့သည္။ ႏွစ္ပရိေစၧဒမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးမွာ ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ား ဖံုးလႊမ္းၿပီး ေစတီေဟာင္း၊ ေစတီပ်က္တစ္ဆူ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။

ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ျပဳျပင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္း
    ေစတနာရွင္မ်ားႏွင့္ ေဒသခံတို႔က ပ်က္စီးယိုယြင္းေနေသာ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား သကၠရာဇ္(၁၂၅၆)ခုႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္၊ (၁၃၃၆)ခုႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္၊ (၁၉၉၁)ခုႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္၊ စုစုေပါင္း (၃)ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ျပန္လည္ျပဳျပင္မြမ္းမံရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈမရွိခဲ့ေခ်။

ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ႏိုင္ငံေတာ္မွ ႀကီးမႉး၍ ျပဳျပင္မြမ္းမံထီးေတာ္တင္ျခင္း
    ပ်က္စီးယိုယြင္းေနေသာ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ၁၉၉၇ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလမွစ၍ ႏိုင္ငံေတာ္မွ ႀကီးမႉးကာ စတင္ျပဳျပင္မြမ္းမံခဲ့သည္။ ေစတီေတာ္၏ ျပဳျပင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား မစတင္မီ သက္ဆိုင္ရာကၽြမ္းက်င္သူပညာရွင္မ်ားက ေစတီေတာ္ျမတ္၏ ဌာပနာတိုက္တည္ရွိရာေနရာအား ေခတ္မီကိရိယာမ်ားျဖင့္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးခဲ့ၾကရာ ဌာပနာတိုက္အတြင္း၌ ရတနာပစၥည္းမ်ားျဖင့္ သြန္းလုပ္ထားေသာ ဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူ ကိန္း၀ပ္စံပယ္ေနေၾကာင္းကို စစ္ေဆးေတြ႕ရွိအတည္ျပဳခဲ့ၾကသည္။
    ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ဘက္စံုျပဳျပင္မြမ္းမံျပင္ဆင္ျခင္း လုပ္ငန္းအ၀၀အား ရထားပို႔ေဆာင္ေရး၀န္ႀကီး ဦးပန္းေအာင္ ကိုယ္တိုင္ႀကီးၾကပ္၍ေဆာင္ရြက္လာခဲ့ရာ အထက္ဌာပနာပိတ္ပြဲကို ၁၉၉၉ခုႏွစ္၊ မတ္လ(၁၃)ရက္ (တနဂၤေႏြေန႕) နံနက္၈နာရီတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ပန္းလည္တိုင္စိုက္ထူပြဲကို ၁၉၉၉ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ(၉)ရက္ ေသာၾကာေန႔နံနက္ (၉)နာရီတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ထီးေတာ္အား ၁၉၉၉ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ(၂၄)ရက္ (စေနေန႔) တြင္ ေအာင္ျမင္စြာ တင္လႉပူေဇာ္ႏိုင္ခဲ့သည္။

မုနိေလးဆူ၀င္ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ေလးဆူ
    ယခုအခါ မုနိေလးဆူ၀င္ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ မဟာမုနိ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၌လည္းေကာင္း၊ ရွင္ေတာ္မုနိသည္ေက်ာက္္ေတာ္ၿမိဳ႕၌လည္းေကာင္း၊ မာန္ေအာင္ျမင္မုနိသည္ ဇလြန္ျပည္ေတာ္ျပန္ဘုရားအျဖစ္ ဇလြန္ၿမိဳ႕၌လည္းေကာင္း၊ ေရႊဘံုသာမုနိသည္ ဆင္တဲဘက္ကမ္း၊ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနဖူးရွိ ေရႊဘံုသာေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ဌာပနာတိုက္အတြင္း၌လည္းေကာင္း အသီးသီး ကိန္း၀ပ္စံပယ္ေတာ္မူလ်က္ရွိသည္။

ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ပရိ၀ုဏ္မွ မုနိေလးဆူ ကိုယ္ပြားမ်ား
မုနိေလးဆူ ကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္မ်ားျဖစ္ေသာ မဟာျမတ္မုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္သည္ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ တနလၤာေထာင့္ရွိ အေရွ႕ဘက္တန္ေဆာင္း၌လည္းေကာင္း၊ ရွင္ေက်ာ္မုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္သည္ ေစတီေတာ္၏ ဗုဒၶဟူးေထာင့္၏ ေတာင္ဘက္တန္ေဆာင္း၌လည္းေကာင္း၊ ေရႊဘံုသာမုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္သည္ ေစတီေတာ္၏ ၾကာသပေတးေထာင့္၏ အေနာက္ဘက္ တန္ေဆာင္း၌ လည္းေကာင္း၊ မာန္ေအာင္ျမင္ကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္သည္ ေစတီေတာ္၏ေသာၾကာေထာင့္ ေျမာက္ဘက္တန္ေဆာင္း၌ လည္းေကာင္း၊ အသီးသီးကိန္း၀ပ္စံပယ္သီတင္းသံုးလ်က္ရွိသည္။ မုနိေလးဆူ ကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္မ်ား၏ ဘုရားဒါယိကာမမ်ားမွာ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွ ေဆာက္လုပ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာ ေဒၚျမင့္ျမင့္သန္းႏွင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ အၿငိမ္းစား ကစလ၀န္ထမ္းေဒၚတင္တင္မႊန္းတို႔ျဖစ္ၾကသည္။ အဆိုပါ မုနိကိုယ္ပြားေလးဆူကို မဟာျမတ္မုနိ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ရင္ေငြ႕ေတာ္ လႈံၿပီး မႏၲေလးၿမိဳ႕၌ သြန္းလုပ္ခဲ့ရာ မဟာျမတ္မုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္အတြက္ ေၾကးခ်ိန္ (၁၅၀၀)ပိႆာ၊ ရွင္ေက်ာ္မုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္အတြက္ ေႀကးခ်ိန္(၁၀၀၀) ပိႆာ၊ ေရႊဘံုသာမုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္အတြက္ ေၾကးခ်ိန္(၈၀၀)ပိႆာ၊ မာန္ေအာင္ျမင္မုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္အတြက္ ေၾကးခ်ိန္(၆၆၆)ပိႆာ အသီးသီးကုန္က်ခဲ့သည္။ အဆိုပါမုနိကိုယ္ပြားဆင္းတုေတာ္မ်ားအား ေဒ၀ါ၀င္း၊ ရာဇာ၀င္းမ်ားခင္း၍ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွ အခမ္းအနားျဖင့္ ပင့္ေဆာင္ခဲ့ရာ ၁၉၉၉ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ(၁၄)ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႕တြင္ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ပရိ၀ုဏ္သို႔ေရာက္ရွိခဲ့သည္။

ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ပရိ၀ုဏ္မွ သိုက္နန္းရွင္ျမစိမ္း
ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားဖံုးလႊမ္း၍ ေစတီေဟာင္းတစ္ဆူအျဖစ္ႏွင့္ ရွိေနခဲ့စဥ္က ေစတီေတာ္ပရိ၀ုဏ္၏ လက္ယာေထာင့္တြင္ သိုက္နန္းရွင္တို႔အတြက္ ရည္စူးျပဳလုပ္ထားေသာ နတ္ကြန္းေလးတစ္ခုရွိသည္။ ေစတီေတာ္အား ဘက္စံုမြန္းမံျပင္ဆင္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သည့္အခါ သိုက္နန္းရွင္တို႔၏ အဆိုပါနတ္ကြန္းေလးကိုလည္း ဖယ္ရွားရွင္းလင္းခဲ့ရသည္။ ထိုအခါ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ပရိ၀ုဏ္ရွိဘုမိၼယအႏြယ္၀င္ သိုက္နန္းရွင္တို႔က ၎တို႔အတြက္ ကြန္းခိုစရာေနရာတစ္ခု သတ္မွတ္ျပဳလုပ္ေပးပါရန္ သက္ဆိုင္ရာပုဂၢိဳလ္တို႔ကို အိပ္မက္ေပး ေတာင္းပန္ၾကသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ပရိ၀ုဏ္တြင္ ေစာင့္ေရွာက္ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကေသာ မျမင္အပ္သည့္ နာမ္ေလာကမွ သိုက္နန္းရွင္တို႔အတြက္ ကြန္းခိုရာသိုက္နန္္းအေဆာက္အအံုတစ္ခုကို ေစတီေတာ္၏ တနဂၤေႏြေထာင့္တြင္ ေဆာက္လုပ္ထားရွိခဲ့ၾကသည္။ သိုက္နန္း၏ အႀကီးအမႉးျဖစ္သူ သိုက္နန္းရွင္ ျမစိမ္း၏ ႐ုပ္ထုကိုလည္း မႏၲေလးမွ မိုဆရာဦးထြန္းႂကြယ္က ၎၏အိပ္မက္ထဲတြင္ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည့္ သိုက္နန္းရွင္ျမစိမ္းပံုအတိုင္း သက္ရွိအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးသဖြယ္ ပီျပင္စြာ ထုလုပ္ခဲ့သည္။ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ တနဂၤေႏြေထာင့္ရွိ သိုက္နန္းအေဆာက္အအံုအတြင္းတြင္ အသက္၀င္လြန္းေသာ သိုက္နန္းရွင္ျမစိမ္း႐ုပ္ထုအား ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါသည္။

ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္သည္ မဟာျမတ္မုနိ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္သြန္းလုပ္ရာမွ ပိုလွ်ံသည့္ ဘုရားရင္ေငြ႕ေတာ္လႈံထားေသာ ရတနာဓာတ္သားမ်ားျဖင့္ သြန္းလုပ္ခဲ့သည့္ ေရႊဘံုသာမုနိ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ကိန္း၀ပ္စံပယ္ရာ ေစတီျဖစ္သျဖင့္ တန္ခိုးႀကီးေရွးေဟာင္းသမိုင္း၀င္ ေစတီေတာ္တစ္ဆူျဖစ္သည္။ ေရႊဘံုသာမုနိ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ဖူးေျမာ္ၾကည္ညိဳရေသာ ကုသိုလ္အက်ဳိးေၾကာင့္ ေတာ္ေျဖာင့္မွန္ကန္သည့္ လိုရာဆႏၵအားလံုး ျပည့္စံုႏိုင္သည္။ တရားတေဘာင္ရင္ဆိုင္ရျခင္းမ်ား ၾကံဳေတြ႕ပါက မိမိဘက္မွမွန္ကန္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေစတီေတာ္ျမတ္ေမွာက္ေရွ႕၌ တည္ၾကည္စြာ သစၥာျပဳတိုင္တည္ပါက ထူးျခားစြာေအာင္ျမင္မႈရရွိပါသည္။ ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းရွင္းျခင္း၊ ေကာင္းေသာ ေက်ာ္ေဇာ္သတင္းမ်ားရရွိ္ျခင္း၊ အလုပ္အကိုင္ရာထူးဌာနႏၲရတိုးတက္အဆင္ေျပျခင္း စေသာအက်ဳိးထူးမ်ားကိုလည္း ရရွိႏိုင္သည္။
    ေရွးေဟာင္းသမိုင္း၀ငတန္ခိုးႀကိီ္ေစတီေတာ္ျမတ္တစ္ဆူျဖစ္ေသာေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးသို႔ ဂႏၶာရီလွည့္ေနၾကေသာ စူဠဂႏၶာရီ၊ မဟာဂႏၶာရီ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ သိဒၶိရွင္၊ မဟိဒၶိရွင္မ်ား၊ ထူးျခားေသာသူေတာ္စင္၊ သူေတာ္ျမတ္မ်ား မၾကာခဏ လာေရာက္ဖူးေျမာ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ပရိ၀ုဏ္သည္ ႀကိးမားက်ယ္ျပန္႔သည္သာမက စိတ္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းျခင္းလည္းရွိ၍ အဓိဌာန္ျဖင့္ တရားထိုင္၊ ပုတီးစိတ္သူမ်ားအဖို႔ အလြန္ပင္ သင့္ေတာ္ပါ၏။ ေစတီေတာ္၏ အေရွ႕ေတာင္ဘက္တြင္ ျပည္-ဆင္တဲ ဆက္သြယ္ထားသည့္ ဧရာ၀တီျမစ္ကူးန၀ေဒးတံတားႀကီးက ထည္၀ါခံ့ညားစြာရွိေနသလို ေစတီေတာ္အား ဦးခိုက္စီးဆင္းေနေသာ ဧရာ၀တီ၏အလွကို ႐ႈေမာဖြယ္ေတြ႕ရွိနိုင္ပါသည္။
စာဖတ္သူမ်ားအေနျဖင့္ ခရီးၾကံဳ၍ ျပည္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ပါလွ်င္ ယခင္ကလို ဆင္တဲဘက္ကမ္းသို႔ ဇက္ကူးတို႔မ်ား၊ ပဲ့ခ်ိတ္ေမာ္ေတာ္မ်ားျဖင့္ ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ကူးစရာမလိုေတာ့ပဲ ခံ့ညားထည္၀ါေသာ န၀ေဒးတံတားႀကီးေပၚမွေန၍ ဧရာ၀တီျမစ္ကို ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆးျဖတ္ေက်ာ္ကာ ဆင္တဲ၊ ေရႊဘံုသာေက်းရြာ၊ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနဖူး၌ တင့္တယ္သပၸာယ္စြာ တည္ရွိေနေသာ ေရႊဘံုသာမုနိေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ၾကည္ညိဳႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း ေရးသားလမ္းညႊန္လိုက္ပါသည္။

ေရႊဘံုသာမုနိေစေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ဖူးေျမွာ္ၾကၿပီးေနာက္ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္ ခဏအနားယူၾကၿပီး ျပည္ၿမိဳ႕ရွိ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕၊ ေရွးေဟာင္းျပတိုက္သို႔ ဆက္လက္ထြက္ခြာ ေလ့လာခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။

သေရေခတၱရာၿမိဳ႕၊ ေရွးေဟာင္းျပတိုက္သို႔

သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းသည္ ျပည္ၿမိဳ႕အေရွ႕ေတာင္ဘက္ ငါးမိုင္ခန္႔အကြာတြင္ တည္ရွိပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေဟာင္းရာသည္ ဘဲဥပံုလည္းမက စက္၀ိုင္းပံုလည္းမက်ေသာ အ၀န္းအ၀ိုင္းပံုသဏၭာန္ရွိတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
    အခ်ဳိ႕ေသာ ေရာမႏိုင္ငံေတာ္ဘုရင္မ်ားသည္ ေျပးပြဲခုန္ပြဲမ်ားသို႔ ႐ႈစားရန္ ႂကြေရာက္ေတာ္မူသည့္အခါတြင္ ဦးရစ္မ်ားကို ဆင္ျမန္းေတာ္မူတတ္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ထို႔သို႔ဦးရစ္မ်ားကို ဆင္ျမန္းျခင္းသည္ ဘုရင္မင္းျမတ္တည္းဟူေသာ ရာထူးႏွင့္ မူလက မည္သို႔မွ် သက္ဆိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။ သို႔ျဖစ္၍ ေရာမဘုရင္မ်ားသည္ ေနာင္အခါတြင္ ဦးရစ္မ်ားကို မင္းတို႔၏ အေဆာင္အေယာင္တစ္ခုအျဖစ္ စတင္အသံုးျပဳၾကေသာအခါ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားက မ်ားစြာမႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကေခ်။ လူမ်ားသည္ ဦးရစ္ႏွင့္ သရဖူကို ႐ုတ္တရက္ မခြဲျခားႏိုင္ၾကေသာ္လည္း စင္စစ္ထိုႏွစ္ခုမွာ မ်ားစြာျခားနားေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သရဖူဟူ၍ ရွင္ဘုရင္တို႔သာ ေဆာင္းေသာ အေလ့မွာ အေရွ႕တိုင္းမွ အတုယူခဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားေပသည္။ ေရွးေခတ္သံုး ဦးရစ္ႏွင့္ ယခုေခတ္ အသံုးျပဳလ်က္ရွိၾကေသာ သရဖူမ်ားသည္ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ပံုသဏၭာန္ခ်င္း မ်ားစြာ မကြာျခားသည့္အေၾကာင္းမွာ ယခုေခတ္သရဖူမ်ားကို ေရွးေခတ္သံုးဦးရစ္၏ပံုသဏၭာန္ကို ယူ၍ ျပဳလုပ္ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။
    ထို႔ေနာက္ သရဖူကို ဘုရင္အာဏာပိုင္မ်ားသာ ေဆာင္းရ႐ိုးျဖစ္ေသာ အစဥ္အလာသတ္မွတ္ေသာအခါ သရဖူမ်ားတြင္ ဘုရင္မ်ား မိဖုရားမ်ား ေဆာင္းေသာ သရဖူ၊ မင္းညီမင္းသားမ်ားေဆာင္းေသာ သရဖူ၊ ၿမိဳ႕စားရြာစားမ်ားေဆာင္းေသာသရဖူ၊ စသည္ျဖင့္ သရဖူ ပံုသဏၭာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေလသည္။ သရဖူအားလံုးတြင္ ဘုရင္ေဆာင္းေသာသရဖူမွာ အဆင့္အတန္းအျမင့္ဆံုးျဖစ္ေလသည္။ မင္းညီမင္းသားၿမိဳ႕စားရြာစားမ်ားကား ဘုရင္ေဆာင္းေသာ သရဖူေအာက္ အဆင့္အတန္းနိမ့္ေသာ သရဖူငယ္မ်ားကိုသာ ေဆာင္းရေလသည္။ ယခုေခတ္တြင္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၌ အသံုးျပဳေနၾကေသာ ၿမိဳ႕စား(ဒ်ဳဘြဲ႕ရမ်ား) ေဆာင္းေသာ သရဖူငယ္မွာ ေရႊနဖူးစီးေပၚတြင္ ေရႊျဖင့္ၿပီးေသာ စထေရာ္ဗယ္ရီရြက္ ရွစ္ရြက္ကို တပ္ဆင္ထားေလသည္။ မားကြစ္ဘြဲ႕ရသူမ်ားေဆာင္းေသာ သရဖူငယ္သည္ နဖူးစီးေပၚတြင္ ထိုစထေရာ္ဗယ္ရီရြက္မ်ဳိး ေလးရြက္သာ ပါ၍ တစ္ရြက္ႏွင့္ တစ္ရြက္စပ္ၾကားတြင္ ပုလဲလံုးမ်ားကို တပ္ဆင္ထားသည္။ မားကြစ္ေအာက္နိမ့္ေသာ အားဘြဲ႕ရမ်ားေဆာင္းေသာ သရဖူမ်ားမွာ ေရႊနဖူးစည္းေပၚတြင္ ေရာင္ျခည္တန္းရွစ္သြယ္ထိုးထြက္ေန၍ ေရာင္ျခည္တမ္းတစ္ခုႏွင့္ တစ္ခုစပ္ၾကားတြင္ ေရႊျဖင့္ၿပီးေသာ စထေရာ္ဗယ္ရီရြက္တစ္ရြက္စီတပ္ဆင္ထားသည္။ စထေရာ္ဗယ္ရီရြက္၏အျမင့္မွာ ေရာင္ျခည္တန္း၏အျမင့္ေလးပံုတစ္ပံုရွိသည္။ ဗိုင္းေကာင့္ဘြဲ႕ရသူမ်ားေဆာင္းေသာ သရဖူငယ္တြင္ကား ေရႊနဖူးစီးတြင္ ပုလဲလံုး၁၆လံုးတပ္ဆင္ထားသည္။ ဗယ္ရြန္ဘြဲ႕ရသူမ်ား၏ သရဖူငယ္၌မူ ပုလဲလံုးေျခာင္းလံုး တပ္ဆင္ထားေလသည္။


သေရေခတၱရာ
သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းသည္ ျပည္ၿမိဳ႕အေရွ႕ေတာင္ဘက္ ငါးမိုင္ခန္႔အကြာတြင္ တည္ရွိသည္။ ၿမိဳ႕ေဟာင္းရာသည္ ဘဲဥပံုလည္းမက စက္၀ိုင္းပံုလည္းမက်ေသာ အ၀န္းအ၀ိုင္းပံုသဏၭာန္ရွိ၍ ေတာင္ေျမာက္ႏွစ္မိုင္ခြဲခန္႕ႏွင့္ အေရွ႕အေနာက္ႏွစ္မိုင္ခန္႔ က်ယ္၀န္းေလသည္။ ရန္ကုန္မွ ျပည္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေသာ မီးရထားလမ္းသည္ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းကို အေရွ႕ေတာင္မွ အေနာက္ေျမာက္သို႔ ျဖတ္သန္းသြား၍ ျပည္မွ ေပါက္ေခါင္းသို႔ သြားေသာ ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းကို ေျမာက္ဘက္ၿမိဳ႕ရွိးေပၚသို႔ ျဖတ္၍ ျပဳလုပ္ထားသည္။ ၿမိဳ႕ေဟာင္းအတြင္း၌ ယခုအခါ ရြာငယ္အမ်ားအျပားရွိ၍ ေျမာက္ဘက္ပိုင္းကမူ လယ္ကြက္မ်ားျပည့္ႏွက္ေန၏။ ေမွာ္ဇာဘူတာ႐ံုသည္ ၿမိဳ႕ေဟာင္း၏ ဗဟိုေနရာမွ အေရွ႕ေျမာက္ယြန္းယြန္းတြင္ တည္ရွိသည္။ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အအံုမ်ားသည္ ၿမိဳ႕တြင္း၌သာမက ၿမိဳ႕ျပင္၌လည္း အႏွံ႔အျပားက်န္ေနေသးရာ သေရေခတၱရာထြန္းကားစဥ္က ထင္ရွားခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ပတ္၀န္းက်င္ နယ္နမိတ္မွာ က်ဳံးႏွင့္ ၿမိဳ႕႐ိုးပတ္ရံသည္ ၿမိဳ႕တြင္းထက္ ေလးဆခန္႔မွ် က်ယ္၀န္းေၾကာင္း သိႏုိင္ေလသည္။
    ၿမိဳ႕တြင္းအလယ္ဗဟိုေလာက္တြင္ နန္းေတာ္ကုန္းဟုေခၚေသာ စတုဂံအုတ္႐ိုးကာရံထားသည့္ ကုန္းမို႔မို႔ကို ေတြ႕ႏိုင္ေသးသည္။ ေတာင္ဘက္ၿမိဳ႕႐ိုး၏ အျပင္ဖက္တြင္ အေရွ႕ပ်ဴတိုက္၊ အေနာက္ပ်ဴတိုက္၊ ဗိႆႏိုးၿမိဳ႕ႏွင့္ ဗိႆႏိုးမိဖုရားသခၤ်ဳိင္း ရာတို႔ရွိေလသည္။ မွန္နန္းရာဇ၀င္အဆိုအားျဖင့္ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ကို သာသနာႏွစ္တစ္ရာ့တစ္ခုႏွစ္တြင္ ဒြတ္တေပါင္(ဒြတတၱေပါင္) မင္း ပဌမတည္ေထာင္သည္ဟု ဆိုသည္။ ၿမိဳ႕တည္နန္းတည္ရာ၌ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေသာ သူျမတ္ခုႏွစ္ဦးမွာ ဂ၀ံပေတ့၊ ရေသ့၊ သိၾကား၊ နဂါး၊ ဂဠဳန္၊ စႏၵီ၊ ပရမီသြာတို႕ျဖစ္ၾကသည္။ တေကာင္းမင္းေယာက္ဖေတာ္ ရွင္ရေသ့သီတင္းသံုးသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ကို ရေသ့ၿမိဳ႕ဟု ေနာင္မွတြင္၏။ ျပည္ၿမိဳ႕ေရႊဆံေတာ္ဘုရားေျခရင္း၌ေတြ႕ရေသာ က်န္စစ္သားမင္း၏ မြန္ေက်ာက္စာအလိုအားျဖင့္ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ကို ပဌမတည္ေထာင္ေသာ မင္းမွာ ဗိႆႏိုးရေသ့ႀကီးျဖစ္၏။ တည္ေထာင္ေသာႏွစ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားပရိနိဗၺာန္စံယူေတာ္မူေသာႏွစ္ သာသနာႏွစ္၁ႏွစ္ျဖစ္၏။ ရေသ့ႀကီးကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကေသာ သူျမတ္တို႔မွာ ဂ၀ံပေတ့၊ သိၾကား၊ ၀ိသၾကံဳနတ္သားႏွင့္ နဂါးမင္းတို႔ျဖစ္သည္ဟု ဆို၏။ က်န္စစ္သားမင္း၏ေက်ာက္စာမ်ားအရ သေရေခတၱရာကို သိသီတ္၊ (ၿဂီကၡတ္၊ ၿဂီေကြၾတာ) ဟူ၍လည္း ေခၚတြင္ေၾကာင္း သိရေလသည္။ ေရွးေဟာင္းသုေတသန အေထာက္အထားမ်ား အရမွာမူ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕သည္ ခရစ္ႏွစ္ ငါးရာစုမွ ရွစ္ရာစုအတြင္း၌ ထြန္းကားေၾကာင္းသာ သိရွိရေသးရာ ထိုသို႔ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ စတင္တည္ေထာင္ရေသာ ကာလကို ထည့္သြင္းခန္႔မွန္းသည္ဆိုပါမူ ခရစ္ႏွစ္ ႏွစ္ရာစုထက္ ေစာႏိုင္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။

    သေရေခတၱရာတြင္ ပ်ဴလူမ်ဳိး အမ်ားအျပားေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းတို႔ကို တိရ္စုလ္ဟူ၍လည္း အမည္တြင္ခဲ့ေၾကာင္း က်န္စစ္သား မြန္ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္အရ ယူဆရသည္။ ပ်ဴတို႔ေဒသဟု ေခၚဆိုအပ္ေသာ သေရေခတၱရာႏွင့္ ဟန္လင္းၿမိဳ႕ေဟာင္းတို႔မွ အိႏိၵယေတာင္ပိုင္းအကၡရာျဖင့္ ေရးထိုးထားေသာေက်ာက္စာမ်ားကို ေထာက္၍ ပ်ဴဘာသာႏွင့္ ပ်ဴစာ သံုးႏႈန္းေရးသားခဲ့ၾကသည္ဟု ယူဆမွတ္သားၾကရသည္။ သေရေခတၱရာေခတ္၌ ေရးထိုးေသာ ပ်ဴစာမ်ားမွာ အုတ္ခ်ပ္မ်ားေပၚ ဂဏန္းႏွင့္ အမွတ္အသားမ်ား၊ အုတ္ပံုႏွိပ္ဘုရားမ်ား(အုတ္ခြက္)ဘုရားေနာက္ေက်ာမွ စာမ်ား၊ ေက်ာက္စာမ်ားႏွင့္ ေက်ာက္အ႐ိုးအိုးမ်ားေပၚမွ စာတမ္းတို႔ျဖစ္ၾကသည္။ ယင္းတို႔အနက္ အခ်ဳိ႕မွာ ေမွးမိွန္ပ်က္စီးေန၍ အတိအက်ဖတ္႐ႈမရႏိုင္ျခင္း၊ အခ်ဳိ႕မွာ စာေၾကာင္းတိုကေလးမ်ားသာျဖစ္၍ အောကာင္းအရာမေဖာ္ႏိုင္ျခင္းႏွင့္ အခ်ဳိ႕မွာ ပ်ဴေ၀ါဟာရက်ယ္ျပန္႔စြာ မသိရွိေသးသျဖင့္ အဓိပၸာယ္တိမ္ျမဳပ္ေနျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သမိုင္းအေထာက္အထားရသင့္သေလာက္ မရႏိုင္ေခ်။
    ဘုရားႀကီးဘုရားအနီးမွ ေတြ႕ရွိရေသာ ေက်ာက္အ႐ိုးအိုးေလးလံုးတို႔၏ပတ္လည္တြင္ ပ်ဴစာတစ္ေၾကာင္းစီ ေရးထိုးပါရွိေလသည္။ ယင္းေက်ာက္စာမ်ားအရ သေရေခတၱရာ၌ ၀ိၾကမမင္းဆက္ စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ သူရိယ၀ိၾကမ၊ ဟရိ၀ိၾကမႏွင့္ သိဟ၀ိၾကမတို႔၏ နတ္ရြာစံႏွစ္ႏွင့္ သတ္ေတာ္မ်ားပါရွိရာတြင္ နန္းစံႏွစ္ကို ျမန္မာေကာဇာႏွစ္အတိုင္းမွတ္ယူ တြက္ဆပါက ခရစ္ႏွစ္၆၈၈၊ ၆၉၅ႏွင့္ ၇၁၈ ခုႏွစ္တို႔တြင္ အသီးသီးနတ္ရြာစံၾကသည္ဟု သိရွိႏိုင္၏။ အ႐ိုးအိုးစာတမ္းတစ္ခုမွာ သူရိယ၀ိၾကမ၏ ေဆြမ်ဳိး ကြယ္လြန္သည့္ႏွစ္ ေရးထိုးထားေလရာ စာတမ္းေလးရပ္စလံုး ေပါင္း႐ံုးတြက္ဆပါက ၀ိၾကမမင္းဆက္သည္ ခရစ္ႏွစ္ ၆၇၃မွ ၇၁၈ ခုႏွစ္အထိ အုပ္စိုးသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ ထိုမင္းဆက္သည္ သေရေခတၱရာတည္ေထာင္စက အုပ္စိုးသည့္မင္းဆက္ ဟုတ္မဟုတ္ကိုမူ မသိသာေခ်။ နတ္ရြာစံသကၠရာဇ္မ်ားကို အတည္ျပဳမွတ္ယူရပါက ထိုမင္းမ်ားထက္ ေရွးက်ေသာမင္းမ်ား ရွိခဲ့ဦးမည္ဟု မွန္းဆရေပသည္။ ၀ိၾကမမင္းတို႔၏ ဘြဲ႕အမည္မ်ားေရွ႕၌ ``တၵးဗံး´´ ဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ပါရွိေလရာ ယင္းဂုဏ္ပုဒ္ကို မင္းႀကီးဟူေသာ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ေၾကာင္း အျခားေက်ာက္စာမ်ားမွ အေထာက္အထားတို႔ ႏွင့္ ယွဥ္၍ သိသာနိုင္ေလသည္။ ဒြတၱေဗာင္ ဟူေသာအမည္မွာ`တၵးဗံး´ မွ ေရြ႕ေလ်ာလာေသာ ေ၀ါဟာရျဖစ္ဖြယ္ရာရွိေသာေၾကာင့္ သမိုင္းလာ ဒြတၱေဗာင္ဆိုသည္မွာ ပုဂၢလိကဘြဲ႕မည္ မျဖစ္ႏိုင္ေခ် ဟု ယူဆရ၏။ ၀ိၾကမမင္းဆက္သည္ ပ်ဴမင္းမ်ားျဖစ္သည္။ သို႕မဟုတ္ အိႏိၵယအႏြယ္မ်ားျဖစ္သည္ကို အတိအက်မသိႏိုင္ေခ်။ ေႏွာင္းေခတ္ျမန္မာမင္းမ်ားသည္ ပါဠိဘြဲ႕မည္မ်ားခံယူၾကသကဲ့သို႔ ပ်ဴမင္းမ်ားက အိႏိၵယဘြဲ႕မည္ခံယူခဲ့ၾကဟန္ ရွိေၾကာင္း စဥ္းစားရန္ရွိသည္။
    ၀ိၾကမမင္းဆက္အျပင္ ၀ါရ္မန္မင္းတို႔ကိုလည္း ကမၸည္းစာမ်ား၌ ေတြ႕ရေသး၏။ ထို၀ါရ္မန္မင္းတို႔၏ အမည္မ်ားသည္ အာရွ အေရွ႕ေတာင္ဘက္ နယ္တစ္လႊား၌ အေတာ္ပင္ထင္ရွားသည္။ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕တြင္း ခင္ဘကုန္းမွ ရရွိေသာ ေငြေဗာဓိမ႑ိဳင္ပလႅင္ပတ္လည္၌ ဆင္းတုေတာ္႐ုပ္ႂကြပံု ေလးဆူေအာက္တြင္ ပ်ဴအကၡရာပ်ဴဘာသာျဖင့္ စာတမ္းတစ္ခု ေရးထိုးလ်က္ပါရွိရာ ထိုစာတမ္းတြင္ ကုသိုလ္ရွင္ၿဂီျပဘု၀ါရ္မႏွင့္ ၿဂီျပဘုေဒ၀ီ အမည္မ်ားကို ေတြ႕ရွိရသည္။
    သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းတစ္ေနရာ ဖိုးေခါင္ကန္ကုန္းမွ ေတြ႕ရွိရေသာ မဏိေတာ္ က်ဳိးေနသည့္ ေက်ာက္ဆင္းတုတစ္ဆူ၏ စမၼခဏ္ပတ္လည္တြင္ ပ်ဴဘာသာႏွင့္ သကၠတဘာသာေရာစပ္ၿပီး ေရးထိုးမွတ္သားလ်က္ ပါရွိရာ ဖတ္႐ႈရႏိုင္သမွ် စာေၾကာင္းမ်ား၏ အဓိပၸာယ္ခ်ဴပ္မွာ ဇယစႁႏၵ၀ါရ္မန္ႏွင့္ ဟရိ၀ိၾကမ မင္းသား ညီေနာင္ႏွစ္ပါး တို႔သည္ တစ္ေန႕တည္းတြင္ ၿမိဳ႕ႏွစ္ၿမိဳ႕တည္ေၾကာင္း၊ ထိုညီေနာင္ႏွစ္ပါးတို႔သည္ ဂူဟဒီပအမည္ရွိေသာ ရဟန္းႀကီး၏ အဆံုးအမ ၾသ၀ါဒကို ခံယူ၍တစ္ဥိးႏွင့္ တစ္ဦးခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ ေနထိုင္ၾကေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုၿမိဳ႕မ်ား၏ အမည္ႏွင့္ အက်ယ္အ၀န္းကိုမူ မသိရေခ်။
    ပ်ဴႏိုင္ငံ၏ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ေသာ သေရေခတၱရာသည္ အိႏိၵယေတာင္ပိုင္းယဥ္ေက်းမႈ လႊမ္းမိုးမႈကို အမ်ားဆံုးခံယူခံခဲ့ရသည္။ အထူးသျဖင့္ အယူ၀ါဒဆိုင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈတြင္ လႊမ္းမိုးမႈအထင္ရွားဆံုးျဖစ္သည္။ ဟိႏိၵဴအယူ၀ါဒ၊ မဟာယာနႏွင့္ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶအယူ၀ါဒတို႔သည္ အၿပိဳင္အဆိုင္ထြန္းကားခဲ့ေၾကာင္း အေထာက္အထားမ်ားစြာ ေတြ႕ရေလသည္။ ၿမိဳ႕တြင္း ၿမိဳ႕ျပင္၌ ဗိသုကာလက္ရာမ်ားျဖစ္ေသာ ဗုဒၶအယူ၀ါဒဆိုင္ရာ ေစတီပုထိုးႏွင့္ ဂူဘုရားမ်ားတည္ရွိခဲ့ၾကသည္ႏွင့္ အမွ် အႏုပညာလက္ရာေျမာက္ေသာ ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္ႂကြဆင္းတုမ်ား ႏွင့္ အုတ္ပံုႏွိပ္႐ုပ္ႂကြဆင္းတုမ်ားကိုလည္း အေျမာက္အမ်ားထုလုပ္ပူေဇာ္ၾကသည္။ ထင္ရွားေသာ ေျမစိုက္အုတ္ေစတီမ်ားမွာ ၿမိဳ႕႐ိုးအျပင္ဘက္ရွိ ေဘာေဘာႀကီးဘုရား၊ ဘုရားႀကီးႏွင့္ ဘုရားမာတို႔ျဖစ္ၾကသည္။ ဂူဘုရားမ်ားအနက္ ေလးမ်က္ႏွာ၊ ဘဲဘဲႏွင့္ ေစ်းဂူႏွစ္ဆူတို႔မွာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ လက္ရာမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သာသနာအေဆာက္အဦးေပါင္းမ်ားစြာမွာ ကာလၾကာျမင့္၍ ၿပိဳပ်က္ၿပီးေနာက္ အုတ္ကုန္းမ်ားအတိျဖစ္ေနရာ ယင္းတို႔ကို ရွင္းလင္းတူးေဖာ္ရွာေဖြရာ၌ သာသနိက ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ား ေပၚထြက္ေလ့ရွိသည္။ ထိုအနက္ အုတ္ခြက္ေခၚေသာ ပံုႏွိပ္အုတ္ခ်ပ္ဆင္းတု အေျမာက္အျမားကို အႏွံအျပားေတြ႕ရွိရသည္။ ထိုအုတ္ခြက္တို႔၏ မ်က္ႏွာဖက္တြင္ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္ကို လည္းေကာင္း၊ ေဗာဓိသတ္ဘုရားေလာင္းပံုကိုလည္းေကာင္း ထုလုပ္ထား၍ အခ်ုိ႕တို႔တြင္ ေရွးေဟာင္းနာဂရီ အကၡရာျဖင့္ `ေယဓမၼာ ေဟတု ျပဘ၀ါ´ အစရွိေသာ ဂါထာ ေရးထိုးပံုႏွိပ္ပါရွိ၏။ အခ်ဳိ႕အုတ္ခြက္၏ ေက်ာဖက္တြင္ ပ်ဴဘာသာျဖင့္ စာတမ္းတိုတိုအနည္းငယ္ပါရွိေလ့ရွိသည္။
    သေရေခတၱရာတြင္ ဗုဒၶအယူ၀ါဒထြန္းကားခဲ့ေၾကာင္း လက္ေရးအေထာက္အထားမ်ားကိုလည္းေတြ႕ရ၏။ ၁၈၉၇ ခုႏွစ္က သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္း၏ ေတာင္ဖက္ ခုနစ္မိုင္ခန္႔အကြာရွိ ေမာင္ကန္(သို႕မဟုတ္ လယ္ေပၚရြာ)မွ ေရွးေဟာင္းစာ အေရးအသားပါရွိေသာ ေရႊခ်ပ္လႊာႏွစ္လႊာကို ေတြ႕ရွိရသည္။ ထိုေရႊခ်ပ္လႊာႏွစ္လႊာသည္ စာသံုးေၾကာင္းေရး ပါဠိေတာ္ ေရႊေပစာမ်ားျဖစ္ၾက၏။ အကၡရာ အေရးအသားမွာ အိႏိၵယေတာင္ပိုင္းမွ အကၡရာမ်ားျဖစ္၍ စာသားတို႔မွာ ၀ိနည္းမဟာ၀ါပါဠိေတာ္လာ ေယဓမၼာ ေဟတုပၸဘ၀ါ အစခ်ီသည့္ ဂါထာကို အစပ်ဳိး၍ ဒီဃနိကာယ္ပါဠိေတာ္၊ မဇၥ်မနိကာယ္ပါဠိေတာ္၊ အဘိဓမၼာပိဋကတ္၀ိဘင္းပါဠိေတာ္ စသည္တို႔မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္တို႔ကို ဆက္လက္ေရးသားထားျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၁၀ ခုႏွစ္ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ေဘာေဘာႀကီးဘုရားေျခရင္း ေျမႀကီးမ်ားရွင္းလင္းရာ၌ ေတြ႕ရွိရေသာ သံုးပိုင္းက်ဳိး ေက်ာက္ခ်ပ္ငယ္တစ္ခုမွာ အဘိဓမၼာ၀ိဘင္းပါဠိေတာ္လာ ဗုဒၶပါ၀စနမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရေလသည္။ ၁၉၂၆ခုႏွစ္တြင္ ကုလားကန္ကုန္းရြာအနီး ေမာင္ခင္ဘလုပ္ေသာ ေတာင္ယာႏွင့္ ကပ္ေနသည့္ အုတ္ကုန္းေဟာင္းမွ တူးေဖာ္ရရွိသည့္ ေရႊခ်ပ္လႊာ၂၀ ခ်ပ္မွာလည္း ပဋိစၥ သမုပၸါဒ ေဒသနာ အစရွိေသာ ပါဠိပိဋကတ္ေတာ္မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကိုးခုပါရွိေလသည္။
    ျဗဟၼဏ(ဟိႏၵဴ) အယူ၀ါဒဆိုင္ရာ ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာမ်ားမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဗိႆႏိုးနတ္႐ုပ္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။
    သေရေခတၱရာတြ္ ေရႊဆင္းတု၊ ေၾကးဆင္းတု၊ ေငြဆင္းတု၊ ေငြေစတီ စေသာ အယူ၀ါဒဆိုင္ရာ ၀တၳဳပစၥည္းမ်ားကို သာမက အႏုပညာလက္ရာေျပာင္ေျမာက္ေသာ ၀တၳဳပစၥည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုလည္း ျပဳလုပ္သည္ကို ေတြ႕ရွိရ၏။ ေလးထပ္ျပင္ဘုရား အနီးမွလည္းေကာင္း၊ ဆင္မ ကိုး၀န္တင္ကုန္းႏွႈင့္ မုန္႕သည္မကုန္းတို႔မွ လည္းေကာင္း ေဖာ္ထုတ္ရရွိသည့္ ေက်ာက္ပလႅင္အပိုင္းအစမ်ားမွာ ၾကာဖတ္ၾကာလႊာမ်ား၊ မွန္ကူကြက္မ်ားႏွင့္ အမြမ္းအေျပာက္တို႔ျဖင့္ အဆန္းတၾကယ္ထုလုပ္ထားေလသည္။ တံကဲမ်ား၊ သပိတ္မ်ား၊ အ႐ိုးအိုးမ်ား၊ ဌာပနာတိုက္ဖံုးသည့္ ေက်ာက္ျပားမ်ားႏွင့္ ျခေသၤ့႐ုပ္မ်ားတြင္လည္း ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာထူးခၽြန္ပံုကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သည္။ ရြ႔ံ႕ေစးကို မီးဖုတ္၍ ၿပီးေစေသာ ႐ုပ္လံုး႐ုပ္ႂကြမ်ားကိုလည္း လူ႐ုပ္၊ ဘီလူး႐ုပ္၊ တိရိစၧာန္႐ုပ္၊ ၾကာပန္းေဖာ္ေသာ အုတ္တိုင္မ်ားအသြင္ ဖန္တီးျပဳလုပ္ၾကေလသည္။
    အယူ၀ါဒဆိုင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈမွအပ ပ်ဴလူမ်ဳိးတို႔၏ ေနထိုင္၀တ္စားဆင္ယင္မႈ ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ယဥ္ေက်းမႈသာဓကမ်ားကိုလည္း အေတာ္အသင့္ ထုတ္ေဖာ္ေတြ႕ရွိရသည္။ ေက်ာက္မ်က္ရတနာတို႔ျဖင့္ၿပီးေသာ လည္ဆြဲပုတီးမ်ား၊ ေငြေရေသာက္ဖလားမ်ား၊ ေငြကြမ္းအစ္မ်ား၊ ေငြနံ႔သာဗူးမ်ား၊ ေငြၾကာပန္းမ်ား၊ လိပ္ျပာ႐ုပ္၊ ဟသၤာ႐ုပ္၊ ေရႊလက္စြပ္၊ ေငြလက္စြပ္မ်ားစသည္တို႔ကို ေထာက္႐ႈ၍ သေရေခတၱ၇ာ၏ စည္ပင္၀ေျပာမႈႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းျမင့္မားမႈကို သိသာေလသည္။ ပ်ဴလူမ်ဳိးတို႔သည္ ေသဆံုးသည့္အခါ မီးသၿဂႋဳဟ္သည့္ အေလ့အထရွိၾက၏။ မီးကၽြမ္းၿပီးေသာ အ႐ိုးစမ်ားႏွင့္ ျပာတို႔ကို ေျမအိုးမ်ားတြင္ ထည့္သြင္း၍ ထိုအ႐ိုးအိုးတို႔ကို အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ ျမႇဳပ္ႏွ႔ံေလ့ရွိၾကသည္။ သာမန္အရပ္သူ အရပ္သားမ်ားအတြက္ ေျမအိုးမ်ားကို အသံုးျပဳ၍ မင္းစိုးရာဇာတို႔အတြက္ ေက်ာက္အိုးမ်ားကို အသံုးျပဳေၾကာင္းလည္း သိသာသည္။ ပ်ဴဒဂၤါးမ်ားဟု ေခၚေ၀ၚေသာ အမွတ္လကၡဏာမ်ား ခတ္ႏွိပ္ထားသည့္ ေငြျပား၀ိုင္းမ်ားကိုလည္း သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေတြ႕ရွိရ၏။ အမွတ္လကၡဏာမ်ားမွာ သီရိ၀စၧပံု၊ ေန၊ လႏွင့္ နကၡတ္မ်ားပံု၊ စၾကာပံု၊ ၀ရဇိန္လက္နက္ပံု၊ သမုဒၵရာပံု၊ စသည္တို႔ျဖစ္၏။ ယင္းဒဂၤါးမ်ားမွာ က်ပ္ျပားအရြယ္၊ ငါးမူးေစ့အရြယ္၊ မတ္ေစ့အရြယ္မ်ား ျဖစ္ရာ ေငြေၾကးအျဖစ္ အသံုးျပဳဖြယ္ရာ ရွိသည့္အျပင္ အႏၲရာယ္ကင္း အေဆာင္အေယာင္အျဖစ္ လည္ဆြဲဆင္ယင္ေၾကာင္း သိသာေလသည္။

သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းမွတစ္ဆင့္ ေဘာေဘာႀကီးဘုရားသို႔လည္း သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ မသိတာေတြ သိရွိရၿပီး ဒီလို ေမာင္ႏွမတစ္စု စုစုစည္းစည္းတစ္ခါဖူးမွ် သြားေရာက္ဖူးျခင္းမရွိေသာ္လည္း စည္းလံုးညီညြတ္ၿပီး တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ကူညီရိုင္းပင္းစြာ သြားေရာက္ရ၍လည္း အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ သမိုင္းေၾကာင္းေတြပါ ထည့္ေရးထားလို႔ ေဘာေဘာႀကီးတို႔ ဘဲဘဲေလးတို႔ ဘုရားအေၾကာင္းေတြ ဆက္လက္ေရးသားခ်င္ေသာ္လည္း ေနရာအခက္အခဲေၾကာင့္ မတင္ျပေတာ့ပါဘူး။ ေနာင္မွ သမိုင္းေၾကာင္းမ်ားကို ဆက္လက္ေရးျပပါဦးမယ္။ အဲဒီမွတစ္ဆင့္ ထိုေခတ္က အ႐ုိးအိုးမ်ားနဲ႔ သၿဂၤဳိလ္ၾကသည့္ ေရွးေဟာင္းသခ်ၤဳိင္းမ်ားကိုလည္း ထပ္မံ သြားေရာက္ေလ့လာၾကျပန္ပါတယ္။ ေနက ပူပူ ေလွ်ာက္လိုက္ရတဲ့ ဘုရားတစ္ဆူနဲ႔တစ္ဆူၾကား ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတယ္။ လမ္းကေတာ့ ေျမနီလမ္းက်ဥ္းမွာ ႏြားလွည္းရာေတြနဲ႔လမ္းဆိုေတာ့ ညီတဲ့ေနရာ ညီၿပီး မညီတဲ့ေနရာ မညီျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စၾက ေနာက္ၾကနဲ႔ တစ္ေနရာၿပီး တစ္ေနရာ ေလ့လာမွတ္သားရတာဟာ အေတာ္ကို ဗဟုသုတအစံုရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ညီလင္းဆက္တို႔ေတြ ေရွးေခတ္က အင္းၾကင္းေက်ာက္လား ဘုရင္ေတြ သံုးခဲ့တဲ့ပစၥည္းဆိုၿပီး လမ္းမွာ တူးစရာမပါ ဘာမပါနဲ႔ ေလ့လာဖို႔ တူးယူခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လိုက္စေနျပန္တယ္။ ဒီေက်ာက္တံုးကို ကိုင္လိုက္ရင္ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္တဲ့ သားၿဖိဳးက ေျပာၿပီး အတင္းကိုင္ခိုင္းပါေလေရာ။ ကၽြန္မကေတာ့ ေအးပါ မင္းတို႔သာ ဆုေတာင္းျပည့္ေအာင္ သယ္ၿပီး ကိုင္လာခဲ့လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေသာအခါ

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ MBS အဖဲြ႕သားမ်ားဟာ ျပည္ၿမိဳ႕မွ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကၿပီး ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေသာအခါ ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားကို ၀င္ေရာက္ဖူးေျမွာ္ၾကျပန္ပါတယ္။
ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားႀကီးအေၾကာင္းကေတာ့ ျပည္ခ႐ိုင္ ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ထင္ရွား၍ တန္ခုိးႀကီးဘုရားေစတီေတာ္တို႔တြင္ တစ္ဆူအပါအ၀င္ ျဖစ္တယ္။ ေရႊနတ္ေတာင္ ဘုရားသည္ ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕ေတာင္ဖက္ ေလးမိုင္အကြာ ေဒ၀ါဂီရီေခၚ ေရႊနတ္ေတာင္ကုန္းျမင့္ေပၚတြင္ တည္ရွိၿပီး ေစတီေတာ္ဆိုင္ရာ သမိုင္းေဟာင္း၊ သမိုင္းလတ္မ်ားအျပင္ ပါဠိဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားေသာ သမိုင္းသစ္ စသည္ျဖင့္ အထင္အရွားရွိပါသည္။ သမိုင္းအဆိုအရ ျမတ္စြာဘုရား သခင္သည္ သဗၺၫုတ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ကို ရေတာ္မူၿပီးေနာက္ တစ္ႏွစ္ေျမာက္ျဖစ္ေသာ သကၠရာဇ္ ၁၀၄ ခုႏွစ္တြင္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းတိုက္မွ ယခု ေရႊနတ္ေတာင္ ဘုရားတည္ရာ ေဒ၀ါဂီရိေတာင္သို႔ အရံသံဃာမပါ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးတည္းသာလွ်င္ ေတာင့္ေစာင့္ႀကီးနတ္ႀကီးအသြင္ျဖင့္ ႀကြေရာက္ေတာ္မူသည္။ ထိုကာလက ယင္းေတာင္ႀကီး၏ အနီးရွိ ယခု ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕ ေနရာျဖစ္ေသာ ကဥၥန ဂီရိ နိဂံုးသူ နိဂံုးသားတို႔သည္ ဘာသာအလိုက္ စရိုက္အားေလ်ာ္စြာ နတ္ကိုးကြယ္ၾကရာ ထိုေတာင္ႀကီးေပၚ၌ နတ္ကြန္းေဆာက္၍ တေပါင္းလတိုင္း ထိုေတာင္ေစာင့္နတ္ႀကီးကို ဆည္းကပ္ ပသတင္ေျမွာက္ ပူေဇာ္ၾကသည္။
ေဒ၀ါဂီရိေတာင္ထိပ္ေပၚသို႔ ဘုရားရွင္ႂကြခ်ီေတာ္မူသည့္ကာလ နတ္ျဗဟၼာတို႔လည္း ပူေဇာ္ရန္ အသီးသီး ေရာက္ရွိလာၾကကုန္သည္။ ထိုအခါ ေတာင္အလံုးသည္ ဘုရားရွင္၏ ေရာင္ျခည္ေတာ္တို႔ျဖင့္ တလွ်ပ္လွ်ပ္ ထြန္းပ၍ ေနေလသည္။ ယင္းသို႔ အလွ်ံအ၀ါ ေတာက္ပပံုကို ျမင္ရေသာ နိဂံုးသူနိဂံုးသားတို႔သည္ တအံ့တၾသျဖစ္ကာ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ ေတာင္သို႔တက္၍ ၾကည့္ၾကရာ သိၾကားမင္းခင္းအပ္ေသာ ပလႅင္ေညာင္ေစာင္း၌ နတ္သားအသြင္ ဘုရားရွင္ကို ဖူးေတြ႕ရေသာအခါ သူတို႔ ကိုးကြယ္ေသာ နတ္မင္း ကိုယ္ထင္ျပသည္ဟု ယူဆၾကကုန္သည္။ ဘုရားသခင္အား နတ္ႀကီးအမွတ္ျဖင့္ ရိွခိုးပူေဇာ္ၾက၍ ဘုရားသခင္ ေဟာေတာ္မူေသာ တရားကို နာယူၾကသည္တြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ပရိသတ္သည္ သရဏဂံု သံုးပါးႏွင့္ တကြ ငါးပါးသီလ ျမဲၾကကုန္သည္။ ဘုရားသခင္သည္ ခုႏွစ္ရက္ပါတ္လံုး တရားေဒသနာမ်ား ေဟာေတာ္မူၿပီးေနာက္ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ နိဂံုးသူနိဂံုးသားတို႔ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရန္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္စား နတ္သားအသြင္ျဖင့္ နိမၼိတ႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ထားေတာ္မူခဲ့ကာ ရာဇၿဂိဳဟ္သို႕ ျပန္ႂကြေတာ္မူသည္။ နိဂံုးသူနိဂံုးသားတို႔သည္ ႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ပ်က္ျပားဆုတ္ယုတ္ျခင္း မရွိေစရန္ အဂၤေတအုတ္႐ိုးတို႔ျဖင့္ ပုထိုးေစတီငံု၍ တည္ေလသည္။ ေစတီတည္ၾကရာတြင္ ေန႔တြင္ လူတို႔က တစ္ရစ္တည္၍ ညဥ္႔တြင္ နတ္တို႕က တစ္ရစ္တက္တည္သည္ဟု အဆိုရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သမိုင္းရင္း၌ `လူနတ္ ႏွစ္လီ၊ တရစ္စီ၊ ေစတီေရႊနတ္ေတာင္´ ဟုဆိုသည္။ ေစတီေတာ္ ဘုရားပြဲကိုလည္း နိဂံုးသူနိဂံုးသားတို႕သည္ ေရွးဦးမဆြ က်္းပျပဳလုပ္ျမဲျဖစ္သည့္ အတိုင္း ႏွစ္စဥ္ တေပါင္းလ၌ က်င္းပၾကရာ ယုခုေခတ္တိုင္ပင္ျဖစ္သည္။ နတ္ႀကိးေနရာေတာင္တြင္ ေရႊေတာင္၊ ေရႊတံုးႀကီးကဲ့သို႔ အေရာင္အ၀ါမ်ား တဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္သည္ကို အစြဲျပဳ၍ ေရႊနတ္ေတာင္ဟု တြင္ရာမွ ယင္းေတာင္ေပၚတြင္ တည္ထားေသာ ဘုရားသည္ ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားဟု ေက်ာ္ၾကားခဲ့ေလသည္။
ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားကို ဒြတၳေပါင္မင္းႀကီးမွ အစ မင္းအေပါင္းတို႔သည္ ဆက္လက္ ျပဳျပင္ကိုးကြယ္ၾကသည္။
ဒြတၳေပါင္မင္းႀကီး လက္ထက္တြင္ မိဖုရားႏွစ္ပါး ျဖစ္ကုန္ေသာ ပိႆႏိုးႏွင့္ စႏၵာေဒ၀ီ တို႔သည္ ပ်က္စီးယိုယြင္းေနေသာ ေရႊနတ္ေတာင္ ဘုရားကို အုတ္အဂၤေတမ်ား ရွင္းလင္းၿပီးေနာက္ ဘုရားရွင္၏ ဓါတ္ေတာ္ေပါင္း ၁၈၂ဆူကို ရတနာၾကဳတ္ျဖင့္ ထည့္ကာ ဌာပနာ၍ ေရႊေစတီတစ္ထပ္ ေငြေစတီတစ္ထပ္ မြမ္းမံၿပီးလွ်င္ အုတ္႐ိုးေစတီ15ေတာင္အျမင့္ တည္သည္။ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးကလည္း ေစတီေတာ္ၿပိးစီးေသာ အခါ ေနထြက္ေန၀င္အခါတြင္ ေစတီေတာ္အရိပ္ထြက္သမွ် ဌာနကို ဘုရားေျမျဖစ္ေစ၊ ဤနယ္ေျမမွ ထြက္သမွ် ဌာနကို ဘုရားေျမျဖစ္ေစ၊ ဤနယ္ေျမမွ ထြက္သမွ် အခြန္ကို ေစတီေတာ္၌ ဆြမ္းေတာ္၀တ္၊ ဆီမီး၀တ္ ျဖစ္ေစ ဟုု လွဴ၍ တေပါငး္လတိုင္း ပြဲလမ္းသဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပ ပူေဇာ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ပုဂံျပည္ တ႐ုတ္ေျပးမင္း၏သားေတာ္ ျပည္စားသီဟသူသည္ ခမည္းေတာ္ မွာထားခ်က္အရ ခမည္းေတာ္လက္စြပ္ကို ေရာင္းခ်၍ ေရႊနတ္ေတာင္ေစတီေတာ္ကို ထပ္မံျပဳျပင္ရာ ဥာဏ္ေတာ္ ၄၄ ေတာင္ ျမင့္ေလသည္။ ေတာင္ငူဘုရင္ တပင္ေရႊထီးလက္ထက္တြင္ လည္း ကိုယ္ေတာ္ လံုးပတ္ျပည့္ ေရႊသကၤန္းကပ္လႉေတာ္မူသည္။ ထို႔ေနာက္ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ သားေတာ္အိမ္ေရွ႕မင္းသည္ ရခိုင္ကို ေအာင္၍ ျပန္လာသည္တြင္ ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားအား ဖူးေျမာ္၍ ကိုယ္လံုးျပည့္ေရႊသကၤန္းကပ္ခဲ့သည္။ ကုန္းေတာ္ရင္ျပင္၀ယ္ တင့္တယ္ထူးဆန္း ျခဴးပန္းျခဴးႏြယ္ အသြယ္သြယ္ေသာ ရတနာတို႔ျဖင့္ ခ်ယ္လွယ္အပ္ေသာ ေရႊျပႆဒ္ေတာ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေစာင္းတန္းေလွကားမ်ားစြာေသာ အ႐ုဏ္ခံတန္ေဆာင္းတု႔ိကိုလည္းေကာင္း ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းေတာ္မူသည္။ ယင္းသို႔ မင္းအဆက္ဆက္ ျပဳျပင္ပူေဇာ္ခဲ့ရာ ယခု အခါ ေစတီေတာ္သည္ ထီးေတာ္မပါ ဥာဏ္ေတာ္ ၆၄ေတာင္ရွိသည္။ ထီးေတာ္ပါမူ အေတာင္၈၀ျမင့္သည္။ ေစတီေတာ္၏ ၀န္းက်င္ပတ္လည္တြင္ ေစတီရံ ၁၇ဆူႏွင့္ ေရႊပန္းခိုင္ႀကိး၁၅ခိုင္ရွိသည္။ ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚ၌ ေၾကးေခါင္းေလာင္းေပါင္း ၂၁လံုး၊ ထီးတိုင္ေပါင္း ၁၄ခုႏွင့္ ဘုရားဖူးပရိသတ္တို႔ နားေနရန္ သံုးထပ္ ဇရပ္ႀကီးႏွင့္ တကြ ဇရပ္ စုစုေပါင္း ၁၅ခုရွိသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္၌ ရွိစဥ္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ႏွင့္ ခြဲေရးတြဲေရး ျပႆနာ ေပၚေပါက္လာရာ ၁၉၃၇ခုႏွစ္ ဧၿပီလ၁ရက္ေန႔တြင္ ခြဲေရးေအာင္ျမင္သည္ကို အမွတ္ရစိမ့္ေသာငွာ ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚ၌ပင္ ေက်ာက္စာတိုင္ စိုက္ထူထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေစတီေတာ္ကုန္း၏ ေတာင္ဖက္တြင္ ႏွစ္က်ိပ္ ရွစ္ဆူ ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ား တန္ေဆာင္းရွိ၍ ယင္းသို႔ သြားရာလမ္းတြင္ ၀ကၤပါေတာင္လမ္းရွိသည္။
ထို႔ျပင္ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး လက္ထက္ အလယ္နန္း ပိႆနိုးမိဖုရားသည္ ရွင္မဟာယသမေထရ္ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ေတမိဇာတ္ေတာ္ကို ၾကည္ညိဳလွသျဖင့္ ေတမိဇာတ္၌ ပါရွိသည့္ ကာသိကရာဇ္တိုင္း ဗာရာဏသီျပည္သို႔ သြား၍ ေတမိမင္းသား ရဟန္းျပဳလုပ္သည့္ တိုင္ေအာင္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ ေနရာထိုင္ခင္းတို႔ကို ႐ႈျမင္လိုသည့္ ခ်င္ျခင္း ျပင္းျပစြာ ျဖစ္၏။ မိဖုရား၏ ဆႏၵကို ျပည့္၀ေစရန္ ကဥၥနာဂီရိေခၚေရႊေတာင္ၿမိဳ႕ကို ဗာရာဏသီၿမိဳ႕၊ ယင္းၿမိဳ႕၏ အနီး၀န္းက်င္ကို ကာသိတိုင္းအျဖစ္ စီရင္၍ မိဖုရားအား လိုက္လံ ျပသသည္ဟု ဆိုေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေရႊနတ္ေတာင္၏ အနီး၀န္းက်င္တြင္ မိဖုရားႀကီးလွည့္လည္ၾကည့္႐ႈစဥ္က ေတမိမင္းသားအား ေျမျမႇဳပ္ရန္ တြင္းတူးသည့္ေနရာဟု ျပသရာ ျဖစ္ေသာ တြင္းေတာင္အရပ္၊ ရထားရပ္ရာအရပ္ျဖစ္ေသာ ရပ္ေတာ္မူအရပ္ (ယခု မွတ္ေတာ္မူအရပ္)၊ မင္းသားရထားမွ ဆင္း၍ အားစမ္းအံ့ေသာငွာ ရထားကို ေမႊ႕၍ လည္ေစေသာဌာနဟု ျပသည့္အရပ္ျဖစ္ေသာ ယခုအေခၚ ေမြလယ္ရပ္၊ ေတမိမင္း၏ ခမည္းေတာ္ မယ္ေတာ္တို႔လိုက္လာ၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳကာ ေနထိုင္ရာ ဌာနဟု ျပသသည့္အရပ္ကို ခမည္းေတာ္ သခၤမ္း၊ မယ္ေတာ္ သခၤမ္းဟုတြင္ေသာ သခၤမ္းႀကီးေတာင္ စသည္တို႔သည္ ယခုတိုင္ရွိေသးသည္။ သခၤမ္းႀကီးေတာင္တြင္လည္း ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး မိဖုရား ပိႆနိုးႏွင့္ စႏၵာေဒ၀ီတို႔က ဓာတ္ေတာ္ဌာပနာ၍ တည္ထားေသာ သခၤမ္းႀကီးေစတီလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။
ေရႊနတ္ေတာင္မွာ ဘုရားအတြက္ ျပဳျပင္မြမ္းမံမ်ားကို လုပ္အားေပးၾကေသာ အနီးအနားမွ ရြာမ်ားက လူမ်ားအား သာကူၾကိဳၿပီး တိုက္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရွိရျပီး ေဂါပကမွ အတင္းဖိတ္သျဖင့္ ၀င္ၿပီး ငတ္တီးက် အဲ ၀င္ေရာက္ အားနာပါးနာနဲ႔ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း ေသာက္ၾကေသးတယ္။ ကၽြန္မေတာ့ သိပ္မေသာက္ႏုိင္ဘူး ထန္းလ်က္မ်ားၿပီး အေတာ္ခ်ဳိလို႔ တစ္ဇြန္းႏွစ္ဇြန္းပဲ ေသာက္ခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္။ ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားမွအျပန္ လမ္းခရီးတြင္ ခဏအနားယူ အပန္းေျဖခဲ့ၾကပါေသးတယ္။
ေရျပာလႈိင္းစားေသာက္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းအခ်ိန္ျဖစ္ေနၿပီး မစားေသးခင္ ေဆာ့ၾက လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား အမွတ္တရလဲလွယ္ခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ဆက္တည္း ကၽြန္မ ရရွိခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္က ဂ်ဴ၀ႆန္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ပစၥည္းအ႐ုပ္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ဴ၀ႆန္ ေမာင္ေလးေရ... ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ေနာ္...
ထို႔ေနာက္ ည ၉ နာရီ၀န္းက်င္ခန္႔မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ကားေပၚတြင္ ဘေလာဂ့္ဂါအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မိတ္ဆက္ျခင္း၊ ဘေလာဂ္ေရးရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကို ဖလွယ္ေဆြးေႏြးၾကၿပီး ေရွ႕ကို ဘယ္လိုဆက္သြားမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္က ေျပာရင္ မည္သူမဆို ေမးခ်င္တဲ့ေမးခြန္း ေမးၾကရတာ အေတာ္ကို သေဘာက်ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ အခ်စ္မဲ့ဂီတာအလွည့္မွာ သူဟာ အခ်စ္မဲ့ေနတဲ့အတြက္ အခ်စ္မဲ့ဂီတာလို႔ ဘေလာဂ္နာမည္ေပးထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္က ထေမးပါတယ္။ တကယ္လို႔ အခ်စ္ရွိလာခဲ့ရင္ေကာ ဘေလာဂ့္နာမည္ေျပာင္းမွာလား ေမးေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ တကယ္လို႔ အခ်စ္ရွိလာခဲ့ရင္ ဘေလာဂ္နာမည္ကို အခ်စ္နက္ဂီတာဆိုၿပီး ျပန္ေျပာင္းပါမယ္ေျပာေတာ့ တစ္ကားလံုး၀ိုင္းရယ္ၾကရပါေသးတယ္။ အေရးထဲ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ေသးတာကို ေျပာခ်င္ေနတဲ့ ဂ်ဴ၀ႆန္ကလည္း ေဘးကေနၿပီး ငါ့အလွည့္ေရာက္ရင္ ဘေလာဂ္စလုပ္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေမးရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ရာစုႏွစ္ကလို႔ ေျပာရင္ေကာင္းမလားလို႔ ရြတ္ေနျပန္ပါေရာ။ တကယ္ ရယ္ရတယ္။ မိတ္ဆက္တာ မၿပီးေသးခင္ ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕ကို ၀င္လာေတာ့ ေပါင္းတည္စြယ္ေတာ္ဘုရားပဲြရွိလို႔ ကားခဏရပ္ၿပီး နာရီ၀က္ခန္႔ ဖူးေျမွာ္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲပဲြေတြလို႔ ေျပာရပါမယ္။ ည ဆယ့္တစ္နာရီ၀န္းက်င္မွာ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကၿပီး လမ္းခရီး ခဏရပ္နား ညလယ္စာစားၾက၊ က်န္းမာေရးကိစၥျပဳလုပ္ၾကနဲ႔ ေနာက္ ပညာမ်ား ဖလွယ္ျခင္း၊ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးျခင္း အေတြ႕အၾကံဳမ်ား မွ်ေ၀ျခင္းနဲ႔ ကိုလိန္နဲ႔ ညီလင္းဆက္က သရဲေျခာက္တာ ၾကံဳဖူးခဲ့ၾကရတဲ့အေၾကာင္းမ်ားကို ကားေပၚမွာ ေျပာျပေနတုန္း ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုအေပၚက ေက်ာပိုးအိတ္ႀကီး သူ႔အေပၚကို ျပဳတ္က်လို႔ ထေအာ္တာလည္း တကယ့္ကို ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ၾသဂုတ္ ၃၁ ရက္ေန႔ နံနက္ ၄ နာရီခဲြအခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စုရပ္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ Blogger Gathering & Shirikhitara 2.0 Excursion ခရီးစဥ္ႀကီးလည္း ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဒီခရီးစဥ္ႀကီးမွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူး မေတြ႕ဖူးေသးတဲ့ ဘေလာဂ္ဂါေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကရျခင္း၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေမာင္ရင္းႏွမမ်ားသဖြယ္ စည္းလံုးညီညြတ္ၿပီး ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္မ်ားသဖြယ္ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာျဖင့္ ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ေအးအတူ ပူအမွ် လက္တဲြခဲ့ၾကလို႔လည္း ဒီခရီးစဥ္ႀကီးဟာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားစြာနဲ႔အတူ ၿပီးဆံုးခဲ့တယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ ေနာင္ကိုလည္း ဒီလိုပဲ အတူသြားေရာက္ေလ့လာႏိုင္ၾကေစဖို႔ ကၽြန္မ အျမဲေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္မ ျပန္လာကတည္းက ေရးခ်င္ေပမယ့္ အခ်ိန္မအားတာရယ္၊ က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ခုမွ ေရးသားလိုက္ရတာကို ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးနည္းနည္းရွည္သြားတဲ့အတြက္ စာဖတ္သူကိုလည္း အလြန္တရာမွ အားနာမိပါတယ္။ ေရးစရာေတြက က်န္ရွိေနေပမယ့္ အတိုခ်ဳပ္နဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းေလးေတြပါ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားရင္ လိုက္ျဖစ္ေအာင္ လိုက္ေစခ်င္ပါတယ္ေနာ္။

ေကာင္းမႈတစ္ခု ေန႔စဥ္ျပဳ

(စိမ္းျမသီတာ သီလရွင္ပရဟိတ စာသင္တိုက္)

ကၽြန္မ ဒီေခါင္းစဥ္ေလးကို ဘာလို႔ ေပးသလဲဆိုေတာ့ အဘြားရွိစဥ္ ကၽြန္မငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ေျပာဆိုခဲ့ဖူးတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းေလးေၾကာင့္ပါပဲ။

သမီး လူရယ္လို ျဖစ္လာရင္ ေန႔စဥ္ ေကာင္းမႈတစ္ခုခုကို လုပ္ရမယ္တဲ့။ လူတိုင္း ေလာဘ ေမာဟေတြနဲ႔ မကင္းရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဘြားက အမ်ားႀကီး မလုပ္ခိုင္းပဲနဲ႔ ေသးေသးမႊားမႊားကေန ႀကီးႀကီးမားမားထိေအာင္ ေန႔စဥ္ ေကာင္းမႈတစ္ခုေတာ့ လုပ္ပါလို႔ သြန္သင္ဆံုးမခဲ့ပါတယ္။ အဘြားမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္းလည္း အဘြားရွိစဥ္ကဲ့သို႔ သမီး ေကာင္းမႈေတြ ဆက္တိုက္လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုလည္း ဒီကေန႔က တနဂၤေႏြေန႔ဆိုေတာ့ အမ်ားသူငွာ နားရက္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီးခ်ိန္ကေန ဒီကေန႔ထိ နားရက္ဆုိတာ တစ္ခါဖူးမွ မရွိခ့ဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္တယ္။ ဒီေန႔ဆို ပိုၿပီး ၾကည္ႏူး၀မ္းသာစိတ္ျဖစ္မိတယ္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ျဖည့္ဆည္းခ်င္တဲ့စိတ္ ေနာက္တစ္ခ်က္က ပရဟိတအလုပ္ေတြကို နာဂစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း အေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ခဲ့မိပါတယ္။ ခု ဒီေန႔က ကၽြန္မ ဆိုက္ေတြလည္ၿပီး စာဖတ္ရင္းနဲ႔ ဆိုက္တစ္ဆိုက္ကို ေရာက္ခဲ့ျခင္းကေန စခဲ့တယ္ဆိုရမွာေပါ့။

ဆိုက္နာမည္က http://myanmaractivecaringfamily.ning.com ဆိုတဲ့ ဆိုက္ေလးတစ္ခုပါ။ လူငယ္ေတြ သူတို႔ရဲ႕ မအားလပ္တဲ့အခ်ိန္၊ ေနာက္ၿပီး လုပ္ခ လုပ္စာေလးေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေလးတစ္ခုေပါ့။ ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ ေဖာ္မျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ကၽြန္မက ကိုယ္သာ ငတ္ရင္ ငတ္ပါေစ၊ သူမ်ား ကူညီေနရရင္ ေက်နပ္တတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဆိုက္ကေန ကၽြန္မကို ေမးလ္ပို႔လာပါတယ္။ ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္ကို အလွဴအတန္းအတြက္ တိုင္ပင္ၾကမယ္လို႔ ေရးထားၿပီး လွဴမယ့္ ေက်ာင္းကိုလည္း ရွင္းျပပါတယ္။ ၄ ႀကိမ္ေျမာက္ ပရဟိတမွာ ကၽြန္မ ပါ၀င္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ ကူညီေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းရန္ ရည္ရြယ္ထားသည့္ စမ္းျမသီတာ သီလရွင္စာသင္တုိက္ ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တင္ျပျခင္း။ စမ္းျမသီတာ သီလရွင္စာသင္တုိက္ (သီလရွင္ဆရာေလးႏွင့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေနေသာ ကေလးသူငယ္မ်ား ပညာသင္ၾကားလ်က္ရွိေသာ ပရဟိတေက်ာင္း) ျဖစ္ပါတယ္။ အဆိုပါေက်ာင္းတြင္ အမိမဲ့၊ အဖမဲ့ ခိုကိုးရာမဲ့ ေက်ာင္းသား/သူကေလးမ်ား၊ ရပ္ကြက္ေက်းရြာ အသီးသီးမွ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး ပညာမသင္ၾကားႏိုင္သူမ်ားကို တိုက္အုပ္-သီလရွင္ဆရာေလးက မိမိ၏ ရင္ႏွစ္သီးျခာ သား/သမီးမ်ားကဲ့သို႔ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ အခမဲ့ ပညာသင္ ၾကားေပးလွ်က္ ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသား/သူမ်ား လက္ခံရာတြင္ (၃)မ်ိဳး လက္ခံပါတယ္။ အတိုေကာက္အေနနဲ႔ (စံု၊ပဲ့၊မဲ့)လို႔ သတ္မွတ္ထားေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္။

မိဘစံုလင္ေပမယ့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေနတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြ၊ မိဘႏွစ္ဦးမွာ တစ္ဦးဦးပဲ့ေနတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြနဲ႔ မိဘလံုး၀မဲ့ေနတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြ အားလံုးကို ပညာ သင္ၾကားေပးလ်က္ရွိၿပီး၊ ထိုက္သင့္သေလာက္ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ေလ့လာသိရွိခဲ့ရပါတယ္။ လက္ရွိအေျခအေနမွာေတာ့ ကေလးသူငယ္ စုစုေပါင္း (၁၁၀)ေယာက္ကို စာသင္ၾကားေပးေနၿပီး ေက်ာင္းမွာ သီလရွင္နဲ႔ မိဘမဲ့ကေလး အေရအတြက္ (၆၂) ေယာက္ ေနထိုင္ပါတယ္။ သူငယ္တန္းကေန ဒသမတန္းအထိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ အခမဲ့ ပညာသင္ၾကားေပးလွ်က္ ရွိပါတယ္။ အတန္းတင္စာေမးပြဲ ေျဖဆိုရာမွာေတာ့ မူလတန္းကေလးမ်ားကိုေတာ့ ေက်ာင္းတြင္းမွာပဲ ေျဖဆိုခြင့္ ျပဳထားၿပီး အလယ္တန္းႏွင့္ အထက္တန္း ကေလးမ်ားကို ဘ/က ေက်ာင္းေတြမွာ သြားေရာက္ၿပီးေတာ့ ေျဖဆို ရပါတယ္လုိ႔ သိရွိခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေက်ာင္းေလးက ကားလမ္းမနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အလွမ္းေ၀းတဲ့ ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းပါ။

စာနာေထာက္ ထားမႈနဲ႔ လူမႈဘ၀ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတတ္မႈကို လိုလားေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြအေနနဲ႔ လွဴခ်င္တယ္၊ ေထာက္ပံ့ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လွဴသင့္၊ ေထာက္ပံ့သင့္တဲ့ ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ စာသင္ၾကားေနတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြရဲ႕ ပညာသင္ၾကားမႈစရိတ္၊ ေကၽြးေမြးမႈစရိတ္နဲ႔ လူတန္းေစ့ ၀တ္-စားႏိုင္ေရးအတြက္ စရိတ္ေတြက မသိသာေပမယ့္ မလြယ္ကူလွတဲ့ စရိတ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴေငြ သိပ္မရွိတဲ့ ေက်ာင္းျဖစ္သလို ရတဲ့အလွဴေငြေတြနဲ႔ လံုေလာက္ေအာင္ အသံုးျပဳလုပ္ေဆာင္ေနေသာ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ လက္ရွိမွာ အလိုအပ္ဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ အရာေတြကေတာ့ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ (တတိယတန္း-သိပန္)၊ ဗလာစာအုပ္၊ ခဲတံ၊ ေဘာပင္ႏွင့္ အျခားအသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ စားေသာက္ကုန္ၾကမ္းမ်ားႏွင့္ အလွဴေငြမ်ား လိုအပ္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ M.A.C.Family ပရဟိတလူငယ္အဖြဲ႔မွ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၁၃ ရက္ ေန႔မွာေတာ့ ဒီေက်ာင္းေလးကို ကူညီေထာက္ပံ့လွဴဒါန္း သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးသူငယ္မ်ားအတြက္ စား-၀တ္ေနေရး၊ ပညာသင္ၾကားေရး၊ က်န္းမာေရးကိစၥရပ္မ်ား၊ အျခားလိုအပ္ေသာ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အလွဴေငြမ်ား လွဴဒါန္းလိုပါက မသြားမီ လာေရာက္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ လုိအပ္တဲ့ေထာင့္ တစ္ေနရာကေန တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပါ၀င္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း ေလးစားစြာျဖင့္ ႏိႈးေဆာ္ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္။

M.A.C.Family ပရဟိတလူငယ္အဖြဲ႔ရဲ႕ စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ ကူညီေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းမႈေလးမွာ မိဘမဲ့ကေလး သူငယ္မ်ားကို ၾကင္နာသနားစိတ္ ထားရွိျခင္းျဖင့္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က ေစတနာရွင္ ကုသိုလ္ရွင္မ်ားကို မဂၤလာျဖင့္ ႀကိဳဆိုပါတယ္တဲ့။
စမ္းျမသီတာ သီလရွင္စာသင္တုိက္အား ကူညီေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းႏိုင္မည့္ လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ား ႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား တင္ျပျခင္း။

ပံုႏွိပ္စာအုပ္ (တတိယတန္း - သိပၸံ)၊

ဗလာစာအုပ္၊ ေဘာလ္ပင္၊ ခဲတံ၊ ခဲဖ်က္ . . . အစရွိေသာ စာေရးကိရိယာပစၥည္းမ်ား၊

ျခင္ေထာင္ (ဆိုဒ္ႀကီး)၊

ဖ်ာၾကမ္း (တစ္ဖက္ေခ်ာ)၊

ေသာက္ေရပံုး၊

ေသာက္ေရအိုးစင္၊

အမိႈက္ပံုး၊

တံျမတ္စည္း (အေခ်ာ)၊

ပလတ္စတစ္ ေဂၚျပား၊

ေသာက္ေရခြက္၊

ေရခ်ိဳးခြက္၊

လက္ဆြဲေရပံုး၊

ဆပ္ျပာ (ၾကမ္း/ေခ်ာ/မႈန္႔)

စားေသာက္ကုန္ၾကမ္းမ်ား (သိမ္းဆည္းႏိုင္မည့္)

ဆီ

ကုလားပဲ

အာလူး

ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ

ငါးေျခာက္

ပဲၾကာဇံ . . .

အစရွိသည္မ်ား
ေဆး၀ါးမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္အတြက္

ဗဟုသုတ စာစာေပမ်ားကိုလည္း ေစတနာရွင္ ကုသိုလ္ ရွင္မ်ား အေနျဖင့္ စိတ္ပါ၀င္စားၿပီး လွဴဒါန္းလိုပါက M.A.C.Family ပရဟိတလူငယ္အဖြဲ႕သို႔ ဆက္သြယ္ ပါ၀င္ ကူညီေထာက္ပံ့လွဴဒါန္း ေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္ . . . . ။

မနက္ ၈ နာရီအေရာက္ အသင္းတည္ရွိရာေနရာကို လာရပါမယ္တဲ့ အသင္းကေန ၈ နာရီခဲြ ကားထြက္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မက စိတ္၀င္စားၿပီး ကုသိုလ္လိုခ်င္တဲ့သူမ်ားကို ေျပာေတာ့ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ လိုက္မယ္လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ ကုသိုလ္ေတြကို မွ်ေ၀ေပးရလို႔ ပီတီျဖစ္မိျပန္ပါတယ္။
ဒီေန႔မနက္ အေစာႀကီး ၁၀ မိုင္ေစ်းေရွ႕ကေန ေစာင့္ေနလိုက္တာ လာေခၚတဲ့ကားက ၁၀ နာရီ၀န္းက်င္မွ ေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ၈ မိုင္မွာ တစ္ေယာက္ေခၚမယ္ဆိုၿပီး ျပန္တက္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္ ပုလဲၿမိဳ႕သစ္ကို ဆက္ေမာင္းတယ္။ လမ္းကေတာ့ ေကာင္းလိုက္ မေကာင္းလိုက္ပဲ။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ပုလဲၿမိဳ႕သစ္မွာရွိတဲ့ စိမ္းျမသီတာ သီလရွင္ေက်ာင္းကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာေလးေတြ ဆြမ္းစားမွီဖို႔အတြက္ မနားေတာ့ပဲ ဆြမ္းအတြက္ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ့ ကေလးက်န္းမာေရးအတြက္ လက္သည္း ေျခသည္း ရွင္းလင္းေပးၿပီး က်န္းမာေရးအတြက္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အားလံုး တစုတေ၀းတည္း လုပ္လိုက္တာ ခဏၾကာေတာ့ ပဲြေတြအားလံုးျပင္ျပီးေတာ့ ဆရာေလးေတြ အားလံုးကို ကပ္ၾကပါတယ္။ ဆရာေလးေတြ အားလံုး ၃၉ ပါး ရွိပါတယ္။ ဆရာေလး လူႀကီးေတြက ၃
ပါးပဲ ေတြ႕ရၿပီး က်န္တာက မယ္သီလရွင္ ကေလးေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ ဆြမ္းကပ္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းက ကေလးေတြ စာသင္ေပးတဲ့ဆရာမေတြနဲ႔ ဧည့္သည္ေတြကို ေကၽြးၿပီးမွ ကၽြန္မတို႔အဖဲြ႕က တစ္စုတစ္စည္းတည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားၾကပါတယ္။ စားၿပီးေတာ့ ခဏေနၿပီးေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ျမင့္ဖို႔အတြက္ရယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ မွ်ေ၀ခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ ကေလး အေယာက္ ၉၀ ကို အဖဲြ႕ ၅ ဖဲြ႕ခဲြၿပီး လူခဲြလိုက္တယ္။

ရယ္ရေသးတယ္။ ကၽြန္မပါတဲ့အဖဲြ႕က ေခၚလာတဲ့ကေလးေတြက ကေလးေသးေသးေလးေတြ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးေတြႀကီးပဲ တခ်ဳိ႕က
ေရြးေခၚတယ္ေပါ့။ သြားေခၚတဲ့ ညီမေလးကို ဘာလို႔ ေရြးမေခၚလာတာလဲလို႔ ေျပာေတာ့ မမကလည္း သူတို႔က သမီးကို အကုန္၀ိုင္းဆဲြၾကတာတဲ့။ ဒါနဲ႔ ကေလးေတြကို ႏုိင္ေအာင္ ကစားရမယ္ေနာ္ ႏိုင္တဲ့သူ ဆုခ်မယ္ေျပာေတာ့ သူတို႔ ႏုိင္ေအာင္ ကစားမယ္တဲ့ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းလို႔ ကေလးေတြက ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္။ အျဖဴအစိမ္းေလးေတြသာ ၀တ္ထားၾကတာ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အက်ႌအႏြမ္းေလးေတြနဲ႔ေလ။ ဒါနဲ႔ ေတာ္သလင္းေန ပုစြန္ေသဆိုတဲ့အတိုင္း ေနပူလိုက္တာလည္း က်ဲက်ဲေတာက္ပဲ သီလရွင္ေလးေတြလည္း ကတံုးေလးေတြမွာ ေခၽြးတရႊဲရႊဲနဲ႔ မေမာႏုိင္ မပန္းႏုိင္ ေဆာ့ကစားေနလိုက္ၾကတာ။ က်န္တဲ့အဖဲြ႕ေတြက ခဏေနေတာ့ သူတို႔ ေဆာ့ၿပီးရင္ စားဖို႔
ေရႊရင္ေအးေတြကို အဆင္သင့္ ျပင္ထားၿပီး ၂ နာရီခဲြေတာ့ ေဆာ့တာ ရပ္ၿပီး လက္ေဆးခိုင္းရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရႊရင္ေအးေသာက္ဖို႔
ေနရာခ်ၿပီးေနာက္ အားလံုးကို ေပးဖို႔ ဗလာစာအုပ္၊ ခဲတံ၊ ခဲဖ်က္၊ မုန္႔ေတြ၊ သၾကားလံုးေတြကို တန္းစီးၿပီး ေ၀ငွလိုက္ပါတယ္။

သီလရွင္ေလးတစ္ပါးက အတင္းလာဆဲြတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာမ ေရာ့ စားတဲ့။ သူကို ေပးတဲ့ေ၀စုကို လာေပးတယ္။ မစားပါဘူး ဆရာေလး စားပါလို႔ေျပာေတာ့ မစားဘူးတဲ့ အတင္းလက္ထဲထည့္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အနားမွာ ရွိတဲ့ တျခားကေလးေတြကို ျပန္ေ၀ငွလိုက္ေတာ့
သူက ဆရာမကို စားေစခ်င္လို႔ ေကၽြးတာပါ။ ေရာ့ သၾကားလံုးေတြစားတဲ့ လာထည့္ျပန္ေရာ။ ထပ္ၿပီး ေျပာရတယ္ စားပါလို႔ ေျပာေတာ့ ျပန္ရင္
လိုက္ခ်င္တယ္တဲ့။ စိတ္ထဲမေကာင္းပါဘူး။ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနလို႔ စာၾကိဳးစားလို႔ ေျပာေတာ့ မ်က္ရည္ေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ေနာက္လည္း လာလည္ပါေနာ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ခဏေနေတာ့ လွဴဖြယ္ပစၥည္းအတြက္ ေရစက္ခ်အမွ်ေ၀ဖို႔ ဓမၼရကၡိတ ဓမၼာရံုမွာ လူျပန္စုၿပီး ဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားကို နာၾကားၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္က တရားေဟာရင္း ေျပာပါတယ္။ ဗုဒၵျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဆံုးမစကားဟာ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္ မွန္ကန္လား မမွန္ကန္ဘူးလား ေမးၿပီး တရားေတာ္နဲ႔အညီ ျပဳမူေနထုိင္သြားရင္ လူတိုင္း တိုးတက္ေအာင္ျမင္မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းတရားေတြပါ ေနာက္ၿပီး ဒီလုိသာ လူၾကီးလူငယ္ေတြက ေထာက္ပံ့ၾကမယ္ဆိုရင္ စာမတတ္သူ ပေပ်ာက္ေရးဆိုတာလည္း တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ
အေကာင္အထည္ေပၚလာေတာ့မွာလို႔ ယုံၾကည္မိတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ ဆရာေတာ္က နယ္လွည့္သာသနာျပဳ ပရဟိတလုပ္ေနတဲ့
ဆရာေတာ္တစ္ပါးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ခု ငါးဆယ္ေက်ာ္ၿပီတဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔အဖဲြ႕ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာ ေဆာ့ကစားေနၾကတာ
တကယ့္ေမာင္ရင္းႏွမအတိုင္းပဲ ျမင္ရတာ ၾကည္ႏူးတယ္တဲ့ သူေတာင္ အသက္ ျပန္ငယ္လိ္ု႔ရရင္ ျပန္ငယ္ခ်င္ေသးတယ္လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။ ဒါနဲ႔
ေရစက္ခ် ျပန္ဖို႔ ျပင္ၾကဆင္ၾကနဲ႔ ၃ နာရီ ၄၅ မိနစ္မွာ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေၾကကဲြတဲ့အၾကည့္ ခဏတာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ အိပ္မက္ပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္မွာ အရမ္းေၾကာက္မိပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြ အျမဲျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ပညာတတ္ေတြ အနာဂတ္ရဲ႕သားေကာင္းဇာနည္ေတြ ျဖစ္ေစခ်င္မိတာ ကၽြန္မ မလြန္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အဖဲြ႕ရဲ႕ ျပဳျပဳသမွ် ကုသိုလ္အဖို႔ဖို႔ကို သင္လည္း ရေစဖို႔ ထပ္မံ ေမတၱာပို႔ အမွ်အတမ္း ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာ အလုပ္က အက်ဳိးရွိလား မရွိဘူးလား စာဖတ္သူ ေျပာျပသြားပါဦးေနာ္။

ရင္ထဲက ထြက္က်လာတဲ့စကားစုေလးတစ္စုကို ကဗ်ာအျဖစ္ သြန္းေလာင္းခဲ့မိပါတယ္။

သာဓုေခၚႏိုင္ေစ
ေရႊကိုသာ ရမယ္ဆို
ဘာမဆိုလုပ္တဲ့
ေရႊရဲ႕ကၽြန္ ငါမဟုတ္....။
ေငြကိုသာရမယ္ဆို
ဘာမဆိုလုပ္တဲ့
ေငြရဲ႕ကၽြန္ ငါမဟုတ္...။
ေက်ာ္ၾကားမႈသာရမယ္ဆို
ဘာမဆိုလုပ္တဲ့
ေက်ာ္ၾကားမႈကၽြန္ ငါမဟုတ္...။
တစ္ခဏတာ ဘ၀ထဲတြင္
ကုသိုလ္အစု ျပဳခ်င္ခဲ့
ေကာင္းျမတ္ေသာ
ဘ၀ေနနည္းဓမၼအတြက္
ကိုယ္တိုင္လည္း အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစား
အမ်ားအတြက္လည္း
ႏိုင္စြမ္းသေရြ႕ကူညီ
က်န္ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မ်ားအတြင္း
ေကာင္းမႈျမတ္ႏိုး
ေကာင္းေအာင္လုပ္ရင္း
ထိုေကာင္းမႈအတြက္
ႏွလံုးသားျဖင့္ ေခါင္းေလာင္းထိုး
အားလံုးအတြက္ အမွ်ေ၀
ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း
ၾကားသိရွိ
သင္လည္း သာဓုေခၚႏိုင္ေစ...။ ။

တတ္နိုင္သေလာက္ လက္တစ္ဖက္ကမ္းရင္း မိဘမဲ့မ်ားအတြက္ ရွင္သန္ရပ္တည္ ျပဳျပဳသမွ်ေကာင္းမႈ အစုစုကို ျပန္လည္ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

ကိုယ္ပိုင္တဲ့လမ္းကေလး

လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ဘ၀မွာ အလိုခ်င္ဆံုးအရာ၊ အလိုအပ္ဆံုးအရာဟာ ဘာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ငါဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ။ ဘယ္လမ္းသြားခ်င္တာလဲ။ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးဟာ မတူပါဘူး။ အရာအားလံုးကြဲျပားျခားနားေနတယ္။ တျခားသူေတြ ေတြးတာနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ရယ္လို႔ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကို မခ်မိေစနဲ႔။ ကိုယ္အမွန္တကယ္ ဘာစိတ္၀င္စားလဲ။ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ ဘာ၀ါသနာပါလဲ ကိုယ္နဲ႔ကိုက္ညီတာသာ လုပ္ပါ။ ဒါမွလည္း ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ခံစားရမယ္ေလ။ ဘ၀ဆိုတာ ေျပာေတာ့သာ တိုတိုေလးဆိုေပမဲ့ ဒီခဏတာရေနတဲ့ဘ၀မွာ စိတ္ညစ္စရာလည္း ၾကံဳရမွာပဲ။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာလည္း ေတြ႕ရမွာဘဲ။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔အတြက္ေတာ့ လုပ္သမွ်တိုင္း ေအာင္ျမင္လိုက္တာလို႔ ျဖစ္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀အေပၚ ကိုယ္မားမားမတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ။ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကိုယ့္ေနရာအတြက္ ကိုယ္တာ၀န္ယူႏိုင္တယ္လို႔ ခံစားတတ္ရင္လည္း ေပ်ာ္တာပါပဲ။ ကၽြန္မ အရင္တုန္းက ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ဘယ္အရာမွ အလိုမက်ခဲ့ဘူး။ စိတ္အားငယ္တတ္တဲ့အက်င့္ေပါ့ေလ။ ငါလုပ္ရင္ ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတာပဲ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မငယ္ငယ္ေလးထဲက သေဘာက်ခဲ့တဲ့ အရုပ္ေလးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီအရုပ္ကို ကၽြန္မကေလးဘ၀တုန္းက ပြဲေစ်းတန္းမွာ စေတြ႕ဖူးတာ။ ဘာအရုပ္လည္းဆိုေတာ့ ပစ္တိုင္းေထာင္အရုပ္ေလးပဲ။ ငယ္ကတည္းက ခုထိ သေဘာက်တယ္။ သူဟာ ဘယ္လိုပဲပစ္ပစ္ ဘယ္ေတာ့မွ မလဲဘူ မယိုင္ဘူး။ ကၽြန္မ တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ သေဘာမက်ဘူး။ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္မမွာရွိတဲ့ ပစ္တိုင္းေထာင္ရုပ္ေလးကို ပစ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကၽြန္မရဲ႕အားငယ္ေနတဲ့ စိတ္၊ က်ေနတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြ အလိုလို ျပန္ျပည့္လာတယ္။
အင္း... ဘ၀မွာ ဘယ္အရာမွ ၿပီးျပည့္စံုတယ္လို႔မွ မရွိတာ၊ ဆင္းရဲတဲ့သူက ခ်မ္းသာခ်င္သလို ခ်မ္းေနတဲ့သူက ပိုၿပီး ခ်မ္းသာခ်င္ၾကတယ္။ ဒါဟာ လူ႔သဘာ၀ပဲ။ ဘယ္အရာမဆို တိုးတက္ဖို႔လိုေနေသးတာပဲ။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပန္းတိုင္ကို အတိအက် ေရာက္မယ္လို႔ မွန္းတဲ့သူဟာ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ဘူး။ ငါေတာ့ ပန္းတိုင္တစ္၀က္ေရာက္ၿပီလို႔ မွန္းတဲ့သူဟာ အေပ်ာ္ဆံုးလူပါပဲ။ တခ်ဳိ႕က ရွိေသးတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ့္၀န္းက်င္မွာဘဲ ရွိၾကမွာပါ။ သူမ်ားလုပ္လို႔ လိုက္လုပ္တယ္။ ကိုယ္ဘယ္လမ္းသြားမလဲဆိုတာ မစဥ္းစားဘူး။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ငါ ဘယ္လမ္းသြားမွာလဲ။ လူဆိုတာ သူမ်ားကို ၾကည့္ေနတာထက္ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ၾကည့္တတ္ရမယ္။
ကၽြန္မကလည္း ေလာဘႀကီးတယ္။ အလုပ္ဆိုလည္း အလုပ္၊ ေနာက္ၿပီး ဘာကို ေလာဘႀကီးလဲဆိုေတာ့ စာအုပ္ေတြဘဲ။ ကၽြန္မေလ စာအုပ္ေတြ ေတြ႕ရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ ၀ယ္ရမွ ေက်နပ္တတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စာအုပ္ဖတ္ေနရရင္ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ဘဲေလ။ ကၽြန္မမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားေနတယ္။ ဒါေပမဲ ခုထိ ပန္းတိုင္ကိုမေရာက္ေသးဘူး။ ေလွ်ာက္ေနဆဲပဲ။ ၿပီးေတာ့ အသိုင္းအ၀န္းလည္း လိုအပ္ေသးတယ္။ ကိုယ့္ကိုေထာက္ပံ့ႏိုင္တဲ့ ၀န္းက်င္တစ္ခုေပါ့။ ကၽြန္မမိသားစု ၀န္းက်င္ဟာ ေငြေၾကးမေထာက္ပံ့ႏိုင္ဘူး။ အင္း အရာအားလံုးဟာ ေျပာင္းလဲေနတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မတည္ျမဲဘူးဆိုတာ သိထားပါတယ္။ ကၽြန္မဆိုရင္ ေနရာအသစ္ေျပာင္းေတာ့ ခ်က္ခ်င္းအံ၀င္ဂြင္က်ျဖစ္မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အခ်ိန္တစ္ခုေပးသင့္ပါရဲ႕။ အေျခအေနသစ္၊ ၀န္းက်င္သစ္နဲ႔ ညီညြတ္ဖို႔ သင္ယူရဦးမယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ ခုဆိုရင္ ၀န္းက်င္သစ္မွာ ေနတတ္ေနပါၿပီ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ၀န္းက်င္သစ္ရဲ႕ ေႏြးေထြးလႈွိက္လွဲတဲ့ ေဖာ္ေရြမႈေတြနဲ႔ ကၽြန္မကို လက္ကမ္းႀကိဳဆိုခဲ့ၾကလို႔ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးရဲ႕စိတ္ရင္းကိုလည္း ကၽြန္မ နားလည္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မပန္းတိုင္ကို မေရာက္ေသးေပမဲ့ ပန္းတိုင္ရဲ႕ တစ္၀က္ကို ေရာက္ၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရၿပီေပါ့ေနာ္။
ကၽြန္မရဲ႕စိတ္က ငယ္ကတည္းက ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘ၀၊ ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာမွာ ေနခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဘ၀က ၾကမ္းေတာ့လည္း ဒီလိုပဲ ေနလာခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕၀န္းက်င္မွာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ အားေပးမႈ၊ ႏွစ္သိမ့္မႈေတြလည္း ရရွိေနပါၿပီ။ ဒါဟာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး စိတ္ရင္းနဲ႔ ဆက္ဆံခဲ့ၾကလို႔ဘဲဆိုတာ ကၽြန္မ ယံုၾကည္မိပါတယ္။ ေျပာရရင္ ေလာကႀကီးမွာ ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာႀကီးပါလို႔ ကၽြန္မကို အားေပးခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ၀န္းရံေနမွေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ဘာလိုေသးလဲ။ ကၽြန္မေလွ်ာက္မဲ့ ပန္းတိုင္နီးသလား ေ၀းသလား မစဥ္းစားေတာ့ပါဘူး။ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာကေန က်ရာတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းၿပီး ေလာကဓံကို ၾကံ့ၾကံ့ခံရင္း ဘ၀ခရီးကို ကၽြန္မ ဆက္ေလွ်ာက္သြားေတာ့မွာပါ။ ကမၻာေလာကႀကီးရွိေနေသးမွာေတာ့ ျပႆနာေပါင္းစံု ဆိုတာလဲ ရွိေနဦးမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေလာကပါလတရားရွိတယ္ဆိုတဲ့ အဆံုးအမေတာ့ အေကာင္းအမွန္ အမြန္အျမတ္ကသာ ေအာင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ယုံၾကည္မိပါတယ္။ ကိုယ္ဘယ္လမ္းလိုက္ရမယ္ဆိုတာ အမွားအမွန္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္ၿပီး လမ္းမွန္ကို ေလွ်ာက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ုဆႏၵျပဳရင္း......
ျပည္ - သေရေခတၱရာ ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ ေလ့လာေရးခရီးစဥ္ကို တင္ျပေပးဦးမွာပါ။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္ရႈၾကပါဦးေနာ္။
အျမဲလာေရာက္လည္ပတ္ၾကေသာ မိတ္ေဆြေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးနဲ႔ အခ်ိန္မအားလို႔ရယ္၊ နက္မေကာင္းလို႔ရယ္ မလာျဖစ္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကိုလည္း စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၿပီး လုပ္သမွ် ေအာင္ ၾကံသမွ် ေဆာင္ႏိုင္ၾကေသာ သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႔...
ေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။